Φωνάζει ο κλέφτης...

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η αμετροέπεια των εκφραστών του παλαιού συστήματος- που αισθάνονταν ανίκητοι και διακρίθηκαν για τη συγκάλυψη σκανδάλων του «αντιπάλου αλλά και δικά τους»  είναι γνωστή σε όλους. Με ύφος που ξεχειλίζει αλαζονεία και μνήμη χρυσόψαρου για τον προσωπικό τους ρόλο στην πολιτική ιστορία της πόλης και για το ρόλο του εαυτού τους προεξάρχοντος, αλλά και των παρατάξεών τους, στις εξελίξεις της τελευταίας δεκαπενταετίας, υιοθετούν την πλέον λαϊκιστική εκδοχή της πολιτικής ρητορείας.

Έφθασαν δε στο σημείο να επικαλούνται τους φτωχούς και τα καταστήματα, την οικονομική κατάντια της πόλης. Τόσο η ρητορική τους όσο και το ύφος τους κινούνται σε ένα πρωτόγνωρο επίπεδο. Η κατάντια των πλέον ισχυρών εκπροσώπων –Χιωτάκη και Βάρσου- των δύο παρατάξεων στην Κηφισιώτικη πραγματικότητα είναι χαρακτηριστική.

Θα έλεγα ότι η τακτική αυτή είναι οργανωμένη αν πίστευα ότι υπάρχει περίπτωση οι δύο πρώην συνεργαζόμενες παρατάξεις να συνεννοηθούν για το καλό της πόλης. Και τούτο διότι διακρίνεται ένας λανθάνον ανταγωνισμός μεταξύ Χιωτάκη και Βάρσου... Με διάφορες αφορμές βλέπουμε την επιθετική ρητορική με σαφή στόχο να κερδίσουν τις εντυπώσεις μέσω της έντασης και του λαϊκισμού.

Είναι η περίοδος που μετά την πανωλεθρία αναζητούν διεξόδους - μέσα από μία προκλητική και περίσσια ρητορική - να συσπειρώσουν ψηφοφόρους (με την αμέριστη συμπαράσταση των τοπικών εφημερίδων) και να προβληθούν ως οι μόνοι εν δυνάμει αποτελεσματικοί –μετά την ένοχη απραξία Θωμάκου- για την Δημαρχία της Κηφισιάς.

Είναι οι ίδιοι που πιέζουν με κάθε τρόπο την νέα διοίκηση να συρθεί σε πλήρη υποχώρηση. Επενδύοντας στην βρωμερή-τρισάθλια καθαριότητα, στην καταστροφολογία και στην προηγούμενη «επιτυχία» της δικής τους Διοίκησης, του προγράμματός τους, δημιουργούν συνειδητά ένα εκδικητικά εύφλεκτο πολωτικό περιβάλλον. Και βέβαια οι δημοσιογράφοι δε φαίνονται να αντιδρούν, -γιατί άλλωστε, τα χρήματα και ο βήχας δεν κρύβονται, εύκολα τουλάχιστον- αλλά συντηρούν την τεχνητή πόλωση.

Αν προ μηνών η πόλωση ήταν κοινωνική, τούτη γεννιόταν από τα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα που έφερε η κρίση σε συνδυασμό με την μηδενική διοίκηση Θωμάκου και στηρίζονταν σε κινήματα αλληλεγγύης και συσπείρωσης με -ασυνείδητα συχνά- ταξικά χαρακτηριστικά. Σήμερα η προσπάθεια γίνεται σε ευτελές επίπεδο, απλά και μόνο για να διαμορφωθεί (μαζί με άλλα) ένα κίνημα μιας υπέρβασης.

Ποιας όμως, η εποχή του όλοι τρώνε κουτόχορτο, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Αλλά δεν παύει να είναι ένα επικοινωνιακό κατασκεύασμα. Όλο και κάποιος θα πεισθεί…

Βέβαια οι δύο –πρώην- παρατάξεις δεν μπορούν να υποστηρίξουν υποθετικά κινήματα ενάντια στην Διοίκηση Θωμάκου. Όχι μόνο είναι ενάντια σε κάθε ιδεολογική τους υπόσταση, αφού θα χάσουν το ρόλο του εκλεκτού - άριστου και θα εκχωρήσουν δικαιώματα σε αντιπάλους, αλλά και επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να συσπειρώσουν αντίπαλες ομάδες πολιτών που καλώς «καιροφυλακτούν», παρά μόνο λίγες δεκάδες στελεχών μελών τους.

Και επειδή αυτό το γνωρίζουν, επιλέγουν το γνώριμο δρόμο της επιθετικής φλυαρίας με το ύφος του παντογνώστη. Επενδύουν στην ένταση και την καταστροφολογία, επειδή ακριβώς αδυνατούν να παραδεχτούν ότι η πολιτική τους είχε ταξικά χαρακτηριστικά και εξυπηρετούσε τα συμφέροντα εκείνου του «μοναχοφαικού συστήματος» που αύξησε τα πλούτη του μαζί με την όρεξή του και που θεωρούν ότι απλά τους προσπέρασε.

Ήταν μια "άτυχη συγκυρία", θεωρούν

Και η επιθετική ρητορεία σε συνδυασμό με την πρόκληση επεισοδίων, -κωμικών πολλές φορές-, εντός και εκτός του Δήμου, στόχο έχει ακριβώς να κρύψει τη συμμετοχή τους στο πλευρό των αντιπάλων στον ανηλεή πόλεμο που ξέσπασε προ λίγων μηνών. Είναι το τελευταίο μέσο που διαθέτουν προκειμένου να περισώσουν ότι μπορούν από την αξιοπρέπειά τους –αλήθεια υπάρχει αξιοπρέπεια σε αυτά τα ανθρωποειδή- όταν συνειδητά επέλεγαν το δρόμο της διάλυσης της Κηφισιώτικης κοινωνίας προκειμένου να ενισχυθούν οι τίποτα επιλογές-πράξεις τους, η δική τους «αστική τάξη».

Είναι η τακτική του «φωνάζει ο κλέφτης» προκειμένου να τρομάξουν οι πολίτες και να δημιουργηθεί ένταση, αποκρύπτοντας τις συνέπειες της δικής τους διοίκησης.-