Θρησκευτικός καθωσπρεπισμός, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Περισσεύουν “οι λύκοι” όταν πολλαπλασιάζονται τα “πρόβατα”.

Φαίνεται ότι ο Δήμαρχος και η παράταξή του έχουν αναλάβει να υπερασπίζονται την αξιοπρέπεια των πολιτών μόνο στα δακρύβρεχτα λόγια και αίολες υποσχέσεις.

Πόσο μοιάζει η στάση του Γ. Θωμάκου, στο θέμα των παρανόμων προσλήψεων με στόχο τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, με εκείνη των χριστιανών παπάδων. Όπως ο Μητροπολίτης Άνθιμος συμβούλευε για διακριτικότητα περί του Παπάφειου ώστε να μην πληγεί το κύρος της Εκκλησίας, έτσι και ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος θεωρεί πολιτική ωριμότητα των θυμάτων τη σιωπή.

Προφανώς δεν ήταν μόνο ο Γιώργος Θωμάκος υπεύθυνος για  τη συγκάλυψη της υπόθεσης από το παράθυρο πρόσληψης κυρίας φίλης του Αντιδημάρχου και κουμπάρου του Βαγγέλη Αυλίτη. Σίγουρα πολλοί θα είχαν γίνει κοινωνοί των κατορθωμάτων του αντιδημάρχου και θα είχαν θεωρήσει πολύ φυσικό να κρατήσουν το θέμα στο  σκοτάδι, και κυρίως οι κύριοι παίχτες της διοίκησης Θωμάκου που διοικούν σήμερα. Απλώς είμαι σίγουρος ότι οι λόγοι των υπολοίπων ήσαν κοινότοποι. Ήσαν οι λόγοι που πάντα ακούγαμε και υποθέταμε σε τέτοιες περιπτώσεις συγκάλυψης, δηλαδή του  συνήθους υποκριτικού, κοινωνικού καθωσπρεπισμού που πάντα λειτουργεί υπέρ του ισχυρού.

Η τότε παρέμβαση και μετά αποσιώπηση του τωρινού Δημάρχου μέσω τρίτων έχει ενδιαφέρον γιατί για πρώτη φορά μαθαίνουμε ότι υπάρχει και θρησκευτικός, τίποτα, επαναστατικός καθωσπρεπισμός.

Αυτό που λέγεται, ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», στην ουσία σημαίνει πως επιδιώκεις έναν αθέμιτο σκοπό με αθέμιτα μέσα. Και για να δικαιολογήσεις τα αθέμιτά σου μέσα, βαφτίζεις το σκοπό σου θεμιτό, του δίνεις ένα ωραίο όνομα και το ονομάζεις “υψηλό ιδανικό”

Η βία δεν δημιουργεί δύναμη, αλλά αδυναμία. Και όταν τα μέσα επικρατούν του σκοπού και αυτά είναι βίαια, το προϊόν της βίας έχει ακόμη περισσότερη βία

Η δύναμη είναι η άτυπη εξουσία των μαζών, που είτε τη χρησιμοποιούν για τα συμφέροντα των πολλών είτε την παραχωρούν (ή υφαρπάζεται με διάφορα μέσα) σε μια εξουσιαστική ελίτ, από μοναρχία έως εκλεγμένη διοίκηση.

Σκέφτομαι πόσο μοιάζει η στάση του με εκείνη των χριστιανών παπάδων όλου του κόσμου. Όπως και εκείνοι για να διαφυλάξουν το όνομα της Εκκλησίας αφήνουν στο βαθύ σκοτάδι τα σεξουαλικά σκάνδαλα που ξεσπούν στους κόλπους της, αδιαφορώντας για τις πληγές σε σώματα και ψυχές ανθρώπων, έτσι και αυτός δεν κόπτεται για την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των γυναικών που εθίγησαν, δεν ενδιαφέρεται για την απόδοση δικαιοσύνης σύμφωνα με τους νόμους της κυρίαρχης χώρας, η μόνη του έννοια είναι να μη θιγεί η υπόληψη της Εκκλησίας και βέβαια της Διοίκησης Θωμάκου.

Δεν άκουσε ποτέ ο κ. Θωμάκος διεθνείς οργανώσεις και ειδικούς που κάνουν διαρκώς εκκλήσεις στα θύματα να μιλούν;

Να μην εκμεταλλευτούν την αδύναμη φύση του συντρόφου τα συστημικά αστικά μέσα και διασύρουν στο όνομά του την ανθρώπινη φύση. Φαίνεται ότι ο Γ. Θωμάκος έχει αναλάβει να υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια των πολιτών μόνο έναντι των δακρύβρεχτων λογυδρίων.

Όπως προ μηνών ο Μητροπολίτης Άνθιμος συμβούλευε να πέσουν οι τόνοι και να γίνει διακριτικός χειρισμός του θέματος του Παπάφειου για μην πληγεί το κύρος του ιδρύματος και της Εκκλησίας, έτσι και ο κ. Θωμάκος χαρακτηρίζει πολιτική ωριμότητα των θυμάτων τη σιωπή. Δηλαδή αυτή η χρόνια κακοδαιμονία της συνένοχης υποκρισίας που ταλάνιζε την κοινωνία μας ανέκαθεν (και όχι μόνο τη δική μας ασφαλώς) και ίσως τα τελευταία χρόνια έχει κάπως αρχίσει να ατονεί, της ενοχοποίησης δηλαδή των θυμάτων και εξαναγκασμού τους σε σιωπή, από τον Δήμαρχο ονομάζεται θρησκευτική συμμόρφωση.

Δεν άκουσε ποτέ ο κ. Θωμάκος διεθνείς οργανώσεις και ειδικούς που κάνουν διαρκώς εκκλήσεις στα θύματα να μιλούν; Δεν ευαισθητοποιήθηκε όλα αυτά τα χρόνια από τις συστηματικές προσπάθειες απενοχοποίησης και απελευθέρωσης των άτυχων υπάρξεων που έβαλαν στο στόχαστρό τους παρόμοιοι αρρωστημένοι που εκμεταλλεύονται τη θέση εξουσίας τους, να μιλήσουν, να καταγγείλουν, να αμυνθούν; Πώς μπόρεσε να εξάρει και να επαινέσει την απόκρυψη και μάλιστα να τη θεωρήσει ώριμη πολιτική πράξη;

Ο Γιώργος Θωμάκος κατάφερε να έχει ο ίδιος την κύρια ευθύνη για την εξέλιξη αυτής της ιστορίας, να αναδείξει την πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της. Πόσο μπορεί να μοιάσει με τα πιο συντηρητικές παρατάξεις, τους πιο συντηρητικούς θεσμούς και τα πιο συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας η παράταξη Θωμάκου όταν την καθοδηγεί μόνο ένα χωρίς αρχές ένστικτο αυτοσυντήρησης.-