Φωνάζει ο κλέφτης

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Εάν ο Δήμαρχος Κηφισιάς Γ. Θωμάκος δεν προκαλούσε με την αψυχολόγητη ενέργεια του να γευματίσει με την συντροφιά του στο πιο ακριβό εστιατόριο της Κηφισιάς.

Εάν ο Αντιδήμαρχος Β. Αυλίτης δεν είχε προκαλέσει με την άπρεπη εν γένει στάση του μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας αλλά και συναδέλφων του.

Αναφέρομαι σε δυο περιπτώσεις όπου οι πολίτες ξέσπασαν και ίσως όχι αδίκως με απερίγραπτη χυδαιότητα εναντίον δύο ανθρώπων του Δήμου Κηφισιάς.

 Κατακρεουργούν τους «δύο ταγούς».

Ο όχλος -θα μου πείτε- για ετούτο ακριβώς αποκαλείται όχλος: Επειδή επιτίθεται στα τυφλά και ξεσκίζει με πρωτόγονη ηδονή όποιον έχει καθ’ οιονδήποτε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο ξεχωρίσει ή όποιον προβάλλει κάποια έστω ένσταση στις πεποιθήσεις και στις δοξασίες του. Από το «ωσανά εν τοις υψίστοις» στο «άρον-άρον, σταύρωσον αυτόν». Ο όχλος είναι εξ ορισμού ποτάμι φουσκωμένο, ανεξέλεγκτο, αυθόρμητο…

Αυθόρμητο; Θα εξιστορούσα, θα ξέσπαγα εδώ, εάν η πικρία μου το επέτρεπε.

Αυθόρμητη είναι η στοχοποίηση των παραπάνω δημόσιων προσώπων μετά και τις κωμικές , αστείες, αλλά και ανήθικες πράξεις εναντίον των πολιτών. Επιτίθενται με τέτοια λύσσα που όμοιά της δύσκολα έχουμε ξαναδεί στο δημοτικό βίο. Μόνο ακαθοδήγητη δεν είναι.

Αρκεί κανείς να προσπεράσει τις άναρθρες κραυγές στα social media και να φτάσει στις «συγκροτημένες, νηφάλιες απόψεις» που δημοσιεύονται υπό μορφήν άρθρων από «πληρωμένους δημοσιογράφους», για να το διαπιστώσει. Εκεί θα πληροφορηθεί (και αν είναι μακριά από όλα αυτά θα το πιστέψει) πως σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Κηφισιάς -με ελάχιστες, φωτεινές εξαιρέσεις- διακρίνεται για τη μετριότητα του λόγου του. Ότι αποτελείται από βολεμένους οσφυοκάμπτες, από ανθρώπους-γάτες που γουργουρίζουν μακάρια στα σαλόνια της Εξουσίας και γλείφουν το Κατεστημένο, το οποίο τις ταΐζει. Πως τρέμει ο κόσμος της Κηφισιάς τη μεγάλη επαναστατική ανατροπή, που θα του στερήσει τα προνόμια και θα τον αποδώσει στην ανυπαρξία που του αρμόζει. 

Οι επιτυχίες ασφαλώς δεν υπάρχουν στο παλμαρέ της πόλης, για τη διοίκηση Θωμάκου δεν αποτελούν θέσφατο. Να το βράσεις και το πλέον ενδιαφέρον έργο, που περιορίζεται μόνο στους κόλπους της Εκκλησίας και το πιο αστραφτερό ταλέντο, εάν ο πολιτικός ζει αποκομμένος από τον λαό και τις ανάγκες του, κλεισμένος στους χρυσούς οντάδες της Εξουσίας.

Κάνουνε πράγματι οι Κηφισιώτες πολιτικοί -πόσο δε μάλλον οι Δήμαρχοι-Αντιδήμαρχοι- ζωή και κότα. Τους έχουν κόψει εξ απαλών ονύχων παχυλότατους μισθούς, τους στέλνουν διακοπές και σε περίεργους προορισμούς, τους προικίζει, πληρώνει προκαταβολικά -με χρήματα των φορολογουμένων- αγοράζουν όλες τις εκδόσεις των άχρηστων-απούλητων βιβλίων εκδοτών που το μόνο προσόν τους είναι το χαμαιλεοντί χρώμα του δέρματός τους. Και η τάση τους για κομψές-άκομψες κάμψεις.

Κούνια που σας κούναγε, κύριοι πολιτικοί της μιας και μοναδικής κοπής Ιδέα δεν έχετε τι σημαίνει κάποιος να αγωνίζεται να βιοποριστεί από τη τέχνη του τίποτα, του μηδέν, ιδίως σε μια κοινωνία που αγωνίζεται και αγωνιά. Ούτε στον ύπνο σας δεν έχετε δει την αγωνία των πολιτών, οι οποίοι υποθηκεύει τα σπίτια τους για να αποφύγουν δυσάρεστες εξελίξεις. Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες σας το μεροδούλι-μεροφάι του πολίτη μεροκαματιάρη, του εργαζόμενου, του άτυχου που ωσάν κλέφτης ο Δημοτικός κορβανάς γεμίζει με τις όποιες αποταμιεύσεις έτυχε να υπάρχουν στις τράπεζες, για μια ανάγκη, μια αρρώστια. Και ορμάνε και τους τα παίρνουν, η «θρησκευτική-ηθική απάτη» διοίκηση Θωμάκου, για να πληρώσει τους παρατρεχάμενους, όχι για κάποιο έργο …

Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις: Ξεπλένουν ίσως παλιές αμαρτίες. Ή ίσως να εφαρμόζουν τον στίχο του Βάρναλη: «Φρόνιμα και τακτικά πάω με εκείνον που νικά»…

Εννοώ να παραμείνω ελεύθερος πολίτης σε μια ελεύθερη, ανεκτική, ανοιχτή κοινωνία.

Όποιος απαξιώνει συστηματικά και επί σκοπόν τον απλό κόσμο της πόλης -επειδή προφανώς δεν ανέχεται καμία ανεξαρτησία γνώμης, κανένα πνεύμα αντιλογίας στον μονόχορδο κόσμο του-, όποιος ντοπάρει τον λαό και τον μετατρέπει σε όχλο, θα βρει κι εμένα κι άλλους πάρα πολλούς σθεναρά απέναντι του. Ιδίως εάν, στη γνωστή παροιμία, επέχει τον ρόλο όχι του νοικοκύρη αλλά του κλέφτη.-