Απελπιστικά τραγικοί

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τις τελευταίες μέρες έχουν γίνει δηλώσεις για την Κηφισιά που, υπό άλλες συνθήκες, σε άλλους καιρούς, στο παλιό σύμπαν, θα προκαλούσαν σοβαρό επεισόδιο. O πρώην Δήμαρχος Βασίλης Βάρσος μόνο που δεν τους κήρυξε τον πόλεμο. Ο επίσης πρώην Δήμαρχος Ν. Χιωτάκης μίλησε για Δημαρχία που παίζει με την τύχη της πόλης. Μπορεί να έχει και κανένα γαλακτομπούρεκο μαζί του, έτσι για να κάνει ατμόσφαιρα.

Δεν είμαστε το μαύρο πρόβατο. Δεν είμαστε καν πρόβατο.

Υπάρχει βέβαια και η ματιά από τη δική μας πλευρά του φράχτη. Ο Γ. Θωμάκος τους κατηγόρησε ως dealer τοπικών συμφερόντων και κανένας δεν βγήκε να απαντήσει, πιθανότατα επειδή σε κάποια σημεία ο δικός μας δεν έχει άδικο. Δεν χρειάζεται να ακούσεις τον Βαγγέλη. Αρκεί να πιάσεις το κλίμα από το διπλανό τραπέζι. Απλώς εδώ τα μούτρα που κάνουμε βλέπουν κυρίως προς τη πλευρά της «θρησκευτικής πόλης» και δεν βάζουν, ακόμα, όλους τους Κηφισιώτες απέναντι. Βέβαια αργά, αλλά σταθερά, η Κηφισιά παίρνει αποστάσεις από τους υπόλοιπους Δήμους της Αττικής με την ταχύτητα που απομακρύνονται οι τεκτονικές πλάκες. Αυτή η δύσκολη σχέση μετριέται με αιώνες και όχι με εκατομμύρια. Όχι πώς έγινε κάτι τραγικό, εντάξει; Όπως είδαμε τα τελευταία χρόνια, χρειάζονται μόνο μερικοί μήνες ηρεμίας και τα πρωτοσέλιδα σβήνουν, μαζί με την ηχώ των τοπικών εφημερίδων.

Ωστόσο η εικόνα της πόλης προς τον υπόλοιπο κόσμο έχει πλέον χαρακιές και αυτό θα πάρει χρόνια για να διορθωθεί. Θα χρειαστεί νέο styling για να αποκατασταθούν το κύρος και οι καλές εντυπώσεις. Την τελευταία δωδεκαετία, την εποχή Χιωτάκη δημιουργήθηκε ο χαρακτήρας του Κηφισιώτη Δήμαρχου που, περίπου, ταυτίζεται με τον απατεώνα, τον ρέμπελο, το παράσιτο της οικογένειας. Μετρήστε τις φωνές και τις πένες που στάθηκαν στο πλευρό της Κηφισιάς. Είναι τόσο λίγες, που όταν φωτίζονται αποτελούν είδηση. Υπήρχε σχέδιο των «media του κατεστημένου»; Όχι. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν τα μέσα. Με στερεότυπα και απλά σχήματα. Αν, λοιπόν, αυτό που ζούμε είναι τραγωδία, τότε δεν τη σκηνοθετήσαμε καλά. Και τελικά φαινόμαστε τραγικοί σε ένα έργο που όλοι έχουν βαρεθεί.

Σήμερα, σήμερα βρισκόμαστε στο «μια από τα ίδια», δεν έχει αλλάξει τίποτα, στο ίδιο σκοτεινό, βαρετό, απελπιστικό σκηνικό. Ανακυκλώνουμε τα ίδια φθαρμένα, άχρηστα υλικά, και το μόνο που μένει για τους πολίτες, για μας να προσθέσουμε ακόμη ένα βάρος στα τόσα μαζεμένα. Οι πολίτες έξαλλοι, δεν μπορούν να βρουν μια διέξοδο στα προβλήματα που απλώς συσσωρεύονται. Βλέπω στο δρόμο πολίτες σχεδόν παραμιλούν από αυτή την απαράδεκτη -γενικότερη- κατάσταση, και οι «Άρχοντες της πόλης» κάνουν ασκήσεις στο ημιθανές πρόσωπο της Κηφισιάς.

Οι νέοι Άρχοντες μετρήθηκαν και βρέθηκαν τραγικά ελλιποβαρείς, λίγοι, απαράδεκτοι. Και εμείς, σαν πολίτες, έχουμε τις δικές μας ευθύνες.-