Ο φόβος φυλάει τα έρμα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Γιατί Θωμάκος και λοιποί πρέπει να σταματήσουν να θριαμβολογούν και να αλληλοσυγχαίρονται για τα λαμπρά –αλήθεια ποια- επιτεύγματά τους...

Η Ιστορία είναι μεγάλη δασκάλα. Λίγο προσεκτικά να την ακούς, βρίσκεις πυξίδα –να μην πω και gps- για το παρόν και για το μέλλον.  Λίγο συγκεντρωμένος να είσαι στα μαθήματά της.

Μάθημα πρώτον: Καθ’όλη τη χαρισάμενη εποχή που αποκαλούμε μετά Βάρσο εποχή και οι δύο παρατάξεις εφάρμοζαν την εξής τακτική: Όποτε αχνοφαίνονταν στον ορίζοντα εκλογές –συνήθως κάμποσους μήνες πριν από την επίσημη προκήρυξή τους- άρχιζαν να φλομώνουν τον κόσμο εάν μεν βρίσκονταν στην διοίκηση, στις παροχές. Εάν δε ήταν στην αντιπολίτευση, στις υποσχέσεις.

Πλησιάζοντας προς τις κάλπες, ο μεταξύ τους διαγκωνισμός προς άγραν ψήφων καταντούσε προσβλητικός τόσο για την αισθητική όσο και για την νοημοσύνη των πολιτών της Κηφισιάς.

Από την επαύριο κιόλας των εκλογών, οι υποσχέσεις αθετούνταν και οι περισσότερες χρηματικές παροχές παίρνονταν πίσω με την επιβολή μέτρων. (Οι προεκλογικοί διορισμοί –εννοείται- δεν μπορούσαν να ανακληθούν, με την ντουζίνα αγοράζονταν οι καρέκλες για να κάτσουν οι νεοφερμένοι υπάλληλοι…)

Στην περίπτωση που οι Κηφισιώτες είχαν ανανεώσει την εμπιστοσύνη τους στην ίδια παράταξη, ως αιτία για την μετεκλογική λιτότητα προβαλλόταν «απρόβλεπτη μεταβολή των οικονομικών συνθηκών» ή κάποιο παρόμοιο ψέμα, που περνούσε στο ντούκου καθότι η εντολή του λαού ήταν νωπή.   

Σε περίπτωση που είχε επέλθει μια κάποια αλλαγή, οι φρέσκοι στο τιμόνι της πόλης άρχιζαν να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως είχαν παραλάβει καμένη γη και το μεν φιλολαϊκό τους πνεύμα πρόθυμο, η δε σάρκα της οικονομίας ασθενής…

Το παραπάνω σχήμα επαναλαμβανόταν στερεοτυπικά επί τριανταπέντε χρόνια, με εξαίρεση όταν πρωτοβγήκε ο Χιωτάκης και από την πρώτη μέρα άρχισε να μοιράζει με τη σέσουλα υποσχέσεις, αποκαθιστώντας από τη μία αδικίες, ανοίγοντας από την άλλη το δρόμο για την ανεξέλεγκτη διόγκωση του εγώ του.

Ας προσεχθεί ωστόσο το εξής: Το κόλπο «ανταλλάσσω χρήματα με ψηφαλάκια για να διατηρηθώ στην εξουσία» συχνά αποτύγχανε. Οι εκλογείς επωφελούνταν της «γενναιοδωρίας» της απερχόμενης διοίκησης, ψήφιζαν όμως τη παράταξη που ήταν μέχρι τότε στην αντιπολίτευση και τους έταζε τον ουρανό με τα άστρα.

Μάθημα δεύτερον: Οι πολίτες συνήθως δεν αποφασίζουν με κριτήριο το παρελθόν, όσο πρόσφατο και ένδοξο κι αν είναι. Αλλά το μέλλον. Όποιος «με τα λόγια χτίζει ανώγια και κατώγια» υπερισχύει εκείνου που επικαλείται τα απτά επιτεύγματά του, που φυσικά έχουν ποτιστεί με ιδρώτα, ενίοτε και με αίμα.

Τι μας διδάσκουν τα παραπάνω μαθήματα σχετικά με το σήμερα;

Σήμερα, η διοίκηση Θωμάκου απευθύνεται στους πολίτες με τον εξής ισχυρισμό: «Εμείς γλυτώσαμε την πόλη από την απόλυτη καταστροφή. Εμείς άρα είμαστε άξιοι της εμπιστοσύνης σας.»

Γνωρίζοντας βεβαίως ότι τα ωραία λόγια δεν αρκούν, μοιράζουν τα όποια πλούσια «λόγια» σε «κοινωνικά ευαίσθητες» -δηλαδή εκλογικά χρήσιμες- κατηγορίες του πληθυσμού.

Η πολιτική αυτή κάθε άλλο παρά αποτελεσματική μου φαίνεται. Ακόμα και αν οι πολίτες υποκλίνονταν στις προσπάθειες τους και τους αναγνώριζαν ως σωτήρες, το πιθανότερο είναι πως θα προτιμούσαν εκείνους που θα έταζαν το κάτι παραπάνω. Το κάτι διαφορετικό.  

Όσο θα βεβαιώνονταν πως «τα πιο δύσκολα τα έχουμε αφήσει πίσω μας» (όπως επαναλαμβάνει ο Γιώργος Θωμάκος, τόσο μεγαλύτερος θα γινόταν ο πειρασμός να δοκιμάσουν και τους άλλους.

Ο Γ. Θωμάκος πως με τη νέα και άφθαρτη παράταξη –που εντελώς τυχαία ήταν συνδιοικητές - η σημερινή αντιπολίτευση θα χάσει τον λόγο σχεδόν της ύπαρξής της.

Γνώμη μου είναι ότι, αντιθέτως, εκείνοι που στις προηγούμενες εκλογές ψήφισαν με βαριά καρδιά τις ύποπτες θα απελευθερωθούν. Και θα γυρίσουν την πλάτη στις πολιτικές δυνάμεις που, καλώς ή κακώς, έχουν ταυτιστεί με την παρακμή και αυτούς που οδήγησαν σε αυτήν.

Τι θα πρότεινα στους κ.κ. Θωμάκο και λοιπούς; Να σταματήσουν να θριαμβολογούν και να αλληλοσυγχαίρονται για τα λαμπρά επιτεύγματά τους, που έτσι κι αλλιώς όλοι οι πολίτες πλέον το έχουν εμπεδώσει.

Να αποβάλουν επιτέλους τον μεταπολιτευτικό τους ιδεασμό – «μοιράζω φράγκα, παίρνω κουκιά».

Να αντικρίσουν και να περιγράψουν την Κηφισιώτικη πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι: Μια κοινωνία εξαντλημένη και απηυδισμένη, με την μεσαία τάξη -την παραδοσιακή της ραχοκοκκαλιά- να έχει κατακερματιστεί, με τους πυλώνες της οικονομίας της –το εμπόριο,  να έχουν καταρρεύσει. Μια πόλη που έχει πάρα πολύ δρόμο μπροστά της ώσπου να αρχίσει να συνέρχεται.

Εκτός από γενναία και έντιμη, μια τέτοια στάση θα ήταν και πρακτικά ωφέλιμη για τους ίδιους. Δεν θα χαλάρωνε τα λουριά, δεν θα άφηνε περιθώρια για πειραματισμούς. Θα έπειθε αρκετό κόσμο να συνεχίσει να πίνει το μουρουνέλαιο του Θωμάκου. Διότι περί αυτού πρόκειται.

«Ο φόβος φυλάει τα έρμα» θα έλεγε ο πολιτικός μέντορας του Γ. Θωμάκου, Β. Βάρσος. Ο φόβος διατηρεί τους αντιπαθείς μα έμπειρους πολιτικούς στην εξουσία.-