Η Δυστυχία της Μετριότητας

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Οι μέτριοι είναι η ισχυρότερη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα. Ένα αδίστακτο κρεβάτι του Προκρούστη. Τσαρούχης Γ.

Θα ασχοληθεί άραγε ο ιστορικός του μέλλοντος, θα μελετήσει κάποιες από τις προσωπικότητες που εισέβαλαν ορμητικότατα, κατέλαβαν το κέντρο της πολιτικής σκηνής κι απέκτησαν αίγλη τοπικών αξιωματούχων, χρίσθηκαν Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, σφραγιδοκράτορες, αυθεντικοί εκφραστές της πόλης;

Θα αξιωθούν οι κάθε λογής Χιωτάκης και Θωμάκοι υστεροφημία -θετική ή αρνητική- ανάλογη με τους αστέρες των πρώτων Δημάρχων στη Κηφισιά, οι οποίοι επίσης είχαν γίνει εν μια νυκτί διάσημοι ελέω άλλων ευπατρίδιδων ; "Χωρίς τον Βασίλη τον Βάρσο δεν θα μας ήξερε ούτε ο σαλιγκαράς της Κηφισιάς ήταν η αθάνατη ρήση παλαιού Κηφισιώτη...

Αμφιβάλλω. Από την πινακοθήκη της σημερινής Δημαρχίας λείπουν φυσιογνωμίες με τη λαϊκή ακτινοβολία του Βασίλη Βάρσου. Για να μη μιλήσουμε για το εκτόπισμα του, που κι όποιος τη βδελύσσεται ακόμα δεν γίνεται να το αρνηθεί.

Εκείνο που μπορώ να σάς διαβεβαιώσω είναι ότι ο συγγραφέας του παρόντος, θα έπλαθε έναν ενδιαφέροντα μυθιστορηματικό χαρακτήρα αντλώντας από το υλικό που σε υπεραφθονία μας προσφέρει όχι ο Γιώργος Θωμάκος -ο τόσο πληκτικός στην αγωνία του να πρωτοτυπήσει - όχι η Άννα Κορογιαννάκη -η οποία ηθελημένα ή αθέλητα έχει μετατρέψει τον εαυτό της σε καρικατούρα- ούτε βεβαίως ο -διαφανών φιλοδοξιών- Βαγγέλης Αυλίτης είτε τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, η πανίδα των υπογείων του Μεγάρου Διονύσου και Μυρσίνης…

Αλλά ο Γιώργος Θωμάκος.

Εάν κανείς κοιτάξει πίσω από τη βιτρίνα, εάν παραμερίσει το δημόσιο προφίλ που έχει μόνος του φιλοτεχνήσει -και που θυμίζει Μαρουσιώτη εκ Μάνης, γιό αστυνομικού σε βαριετέ αναψυκτηρίου περασμένων εποχών, ακόμα και σε παράσταση του Καραγκιόζη-, θα διαπιστώσει ότι ο Γιώργος Θωμάκος αποτελεί προσωπικότητα με ιδιάζον και ευρύ κοινωνικό ενδιαφέρον.

Και μόνο οι χοντρές γραμμές του βιογραφικού του ιντριγκάρουν.

Ο Γιώργος Θωμάκος από πατέρα αξιωματικό της αστυνομίας πόλεων με πεποιθήσεις χουντικής προέλευσης και δράση. Το να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου ως παιδί δεξιάς οικογένειας κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη, ήταν έως και προνομιακό. Οι φυλακίσεις και οι εξορίες των αντιπάλων σου τους προσέδιδαν αίγλη. Η κοινωνία -κι ας είχε εμπιστευτεί τον εκδημοκρατισμό της στον Κωνσταντίνο Καραμανλή- διάκειτο με σεβασμό προς τους αγώνες της μετά τον Εμφύλιο παράταξης. Η δεξιά, ιδίως στη νεολαία, ήταν εκτός της μόδας.

Στην Αθήνα είπαμε, στη Θεσσαλονίκη, άντε και στα λοιπά αστικά κέντρα. Όχι στην ορεινή ύπαιθρο. Εκεί οι αντιλήψεις δεν είχαν σχεδόν μεταβληθεί από τη δεκαετία του 1950. Εκεί ο "Ριζοσπάστης" και η "Αυγή" δεν έφταναν ή και να έφταναν, έπρεπε ο περιπτεράς να τις διπλώσει μέσα σε κάποιο υπεράνω υποψίας έντυπο. Μέσα στον "Καζανόβα" για παράδειγμα, σκαμπρόζικο περιοδικό, που είχε μεν φωτογραφίες ημίγυμνων κοριτσιών ούτε υποψία όμως ανατρεπτικών κελευσμάτων.

Ήταν μέτρος μαθητής, προικισμένο παιδί. Στο σχολείο ωστόσο τον σνόμπαραν, τον θεωρούσαν ξενομερίτη και παρακατιανό. Μελετούσε σκληρότατα δίχως -υποθέτω- την πολυτέλεια του φροντιστηρίου. Εισήχθη στην Νομική Σχολή.

Δεν απαιτείται ιδιαίτερη εμβρίθεια για να αντιληφθείς την ψυχολογική διαμόρφωση εκείνου του αγοριού. Η αίσθηση του κοινωνικού αποκλεισμού τον έπνιγε. Η προσδοκία της εκδίκησης φούντωνε εντός του. Απόδοση δικαιοσύνης σήμαινε "να'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς" κατά τον στίχο του Βάρναλη. Να γίνουν οι έσχατοι πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι.

Ενώ η Ελλάδα εντασσόταν στην ΕΟΚ, εκσυγχρονιζόταν άγαρμπα και εν πολλοίς ατελέσφορα, έπαυε πάντως να λογίζεται ως Ψωροκώσταινα... Ενώ η καθ'ημάς Αριστερά -ακόμα και το ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη- τολμούσε πρωτοφανείς υπερβάσεις... Ο Γιώργος Θωμάκος έφερε εντός του τον δαυλό της "προδομένης επανάστασης".

Στοιχηματίζω ότι θα διάβασε και θα ξαναδιάβασε τη βιογραφία του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Εξέφραζε ακριβώς ό,τι ο ίδιος αισθανόταν για τον εαυτό του. Ένας άτακτος. Η νέα άριστη γενιά

Ο Γιώργος Θωμάκος είναι -σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες- μέτριος δικηγόρος. Έχει επίσης υπεραναπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής προσφοράς, για ατομική βέβαια χρήση και εκμετάλλευση. Μονάχα που η κοινωνία χωρίζεται με μια βαθιά τάφρο στους "δικούς του" και στους "άλλους". Για τους "δικούς του" θα γίνει χαλί να τον πατήσουν. Τους άλλους - εκείνους που τον χλεύαζαν μικρό και τους παρόμοιούς τους- με χαρά θα τους έβλεπε κρεμασμένους στο τσιγκέλι.

Η εχθροπάθεια του Γιώργου Θωμάκου εκφράζεται άλλοτε σκωπτικά ενίοτε και χυδαία. Και του χαρίζει την απαραίτητη δημοφιλία σε ένα ποσοστό της Κηφισιώτικης κοινωνίας, το οποίο ταυτίζεται μαζί του.

Είναι ο Γιώργος Θωμάκος ένα απολίθωμα του Εμφυλίου Πολέμου; Δυστυχώς ναι. Με τα λόγια και με τις πράξεις του πιάνει τον σφυγμό μιας κρίσιμης μάζας σήμερα. Όσων νοιώθουν -δικαίως ή αδίκως- ριγμένοι, παραπεταμένοι. Όσων πιστεύουν ότι η ζωή τούς χρωστάει ενώ οι ίδιοι έχουν στο ακέραιο επιτελέσει το χρέος τους.

Είναι ο Γιώργος Θωμάκος δεξιός, εθνικόφρων; Μόνο με μια αυθαίρετη -κακόπιστη κατά τη γνώμη μου- ερμηνεία του όρου, η οποία τοποθετεί στον πυρήνα της δεξιάς τον κοινωνικό φθόνο.

Εάν κάποιος με την ψυχική συγκρότηση του Γιώργου Θωμάκου ζούσε στην Ιταλία, στον Μεσοπόλεμο, εύκολα θα μπορούσε να γοητευθεί από το όραμα του Μπενίτο Μουσολίνι - η Ιστορία βρίθει από τέτοια παραδείγματα. Στην Αργεντινή του 1946, θα ακολουθούσε πιθανότατα τον Χουάν Περόν. Αντί για μαυροπουκαμισάς, θα ήταν ντεσκαμισάδος.

Διαθέτει πολιτικό μέλλον ο Γιώργος Θωμάκος; Αναμφίβολα. Όσο τουλάχιστον επικρατεί η εντύπωση πως η Κηφισιά δεν παρέχει στα παιδιά της ίσες ευκαιρίες, δεν νοιάζεται όσο θα όφειλε για την περίθαλψη, δεν υποστηρίζει τις κοινωνικά αδύναμες ομάδες. Η έλλειψη ισοπολιτείας και ισονομίας, ό,τι καθημερινά καυτηριάζει ο Θωμάκος, είναι που ο ίδιος τρέφει.

Σε μια πόλη με ακλόνητες εγγυήσεις διαφάνειας και δικαιοσύνης, η ίδια η παρουσία του θα φάνταζε σαν παρωχημένο ανέκδοτο.

Ο Γιώργος Θωμάκος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης προόδου. Αρκεί οι αντίπαλοί του να κατανοούσαν πως δεν τον πολεμάς χλευάζοντάς τον, πόσω δε μάλλον αναδεικνύοντας δεξιούς ή κεντρώους "αντι-Θωμάκους". Αλλά εξυγιαίνοντας εκ βάθρων το σύστημα όταν έρθεις στα πράγματα, ώστε ο διχαστικός, εμπρηστικός του λόγος να στερηθεί το οξυγόνο του.

Η απάντηση στον Γιώργο Θωμάκο δεν θα πλαστεί από τα δικά του μισαλλόδοξα υλικά. Η απάντηση στον Γιώργο Θωμάκο ονομάζεται δημοκρατία, πλουραλισμός. Πολιτική, κοινωνική δημοκρατία.-