Οι φτέρνες του Αυλίτη

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Περισσότερο κι από τη φαυλότητα με εντυπωσιάζει η βλακεία του Αυλίτη. Διαβάζοντας το βιογραφικό του η έκπληξή μου μεγιστοποιείται...

Πείτε με κυνικό, εμένα όμως περισσότερο κι από τη φαυλότητα με εντυπωσιάζει η βλακεία του Βαγγέλη Αυλίτη. Τι άλλο παρά βλακεία -στα όρια της διανοητικής καθυστέρησης- δείχνει το γεγονός ότι συνομιλεί κεκλεισμένων μεν των θυρών, έξω δε από τα δόντια, με τους διάφορους επίδοξους βαστάζω του δίχως να έχει προηγουμένως ελέγξει με κάθε τρόπο ότι η κουβέντα τους δεν καταγράφεται; Ο Ντον εκάστοτε στη θέση του, θα έβαζε τα παλικάρια του να τον γδύσουν τελείως τον επίδοξο κ. Χ. Αν όχι να του κάνουν και κολονοσκόπηση προς ανακάλυψιν κρυμμένου τυχόν μικροφώνου. Ο κύριος Αυλίτης μάλλον δεν θα έχει δει τον «Νονό». Οι κινηματογραφικές αναζητήσεις του θα περιορίζονται στους «Τριακόσιους». Αντί ωστόσο για Λεωνίδας, κατήντησε ο ίδιος Άβερελ Ντάλτον.

Διαβάζοντας το βιογραφικό του Βαγγέλη Αυλίτη, η έκπληξή μου μεγιστοποιείται.

Ο άνθρωπος αυτός μόνο τυχαίος ή αλεξιπτωτιστής δεν είναι. Μαχόμενος λογιστάκος 5ης κατηγορίας υψηλής περιωπής εφόσον συνεργάστηκε ευδοκίμως με δύο από τα Δικηγορικά Γραφεία του Αμαρουσίου, του θρυλικού Γιώργου Θωμάκου και κουμπάρου του και του Αλ. Μαλ.. Παράγων στα πολιτικά και στα υποκοσμικά gossip κέντρα της Κηφισιάς -παράλληλα- πράγματα επί αρκετά χρόνια. Λογιστής με βαθμό κάτω του μετρίου αλλά και πρόεδρος της τοπικής της Νέας Δημοκρατίας. Έμπιστος του Γ. Θωμάκου μα και στενός φίλος του φίλος. Αναγνώστης μεταξύ παϊδακίων, με προσθήκη μαύρου Scotch και πούρου από το περίπτερο της γειτονιάς, για να κάνουμε επίδειξη του κοινωνικού status, προσέτι μυθιστορημάτων που διαδραματίζονται στην αρχαιότητα και έχουν ως ήρωες Σπαρτιάτες.

Τύπος εν ολίγοις του λιμανιού και του σαλονιού, από εκείνους που πιθανόν να μην τους θέλεις για παρέα, τους εμπιστεύεσαι εν τούτοις για τις πιο «περίπλοκες» δουλειές. Εφόσον έχεις φυσικά «περίπλοκες» δουλειές.

Το αρχικό μου συμπέρασμα ανατρέπεται. Ο Βαγγέλης Αυλίτης δεν γίνεται - αποκλείεται- να είναι βλαξ. 

Συνεχίζω την αναδίφηση. Πληροφορούμαι ότι ως το δεξί – έμπιστο χέρι του κουμπάρου του, ο κύριος Αυλίτης εξετέθη στην κριτική –κυρίως δε στο σκώμμα- εχθρών και «φίλων», έχοντας βάλει αμέτι-μουχαμέτι τι; Να φροντίσει το μέλλον του. Πού; Εικάζω πως θα αισθανόταν ότι ανταποδίδει την αγάπη όταν εισέβαλαν στο Γραφείο στο Δήμο και προπηλάκισαν διάφοροι πολιτευτές…  

Η εικόνα μέσα μου αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Ο Βαγγέλης Αυλίτης μπορεί πράγματι να είναι μην είναι ευφυέστατος -γάτος σωστός- αλλά στο να μαζεύει ψήφους, να ελέγχει άλλους μηχανισμούς, να διατηρεί τις ισορροπίες ή να δημιουργεί καινούργιες ικανός. Έχει ωστόσο όχι μία αλλά δύο αχίλλειους πτέρνες.

Η πρώτη αφορά την αίσθηση της πατριάς (άλλως φατρίας, αγγλιστί clan) από την οποία διαπνέεται. Όλη του η προσωπικότητα, όλος του ο βίος και η πολιτεία, στηρίζεται στην πεποίθηση ότι ανήκει, υπηρετεί και υπηρετείται από τα συμφέροντα μιας κλειστής ομάδας, τα μέλη της οποίας συνδέονται μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς ιδεών, βιωμάτων ή ακόμα καλύτερα αίματος. Η ομάδα αυτή –που αποτελεί προέκταση της στενής του οικογένειας- ονομάζεται κατά καιρούς Θωμάκος, Νέα Δημοκρατία. Η ιεραρχία μέσα στην ομάδα είναι απαραβίαστη, καθώς επίσης και οι άγραφοι νόμοι και οι όρκοι σιωπής. Έχοντας κατακτήσει ο ίδιος κορυφαία θέση, το να δυσκολεύεται να διορίσει τον μονάκριβο γιό του φίλου του φαίνεται απλώς παράλογο. Κανονικά θα αρκούσε ένα νεύμα του…

Η δεύτερη αχίλλειος πτέρνα του Βαγγέλη Αυλίτη –επακόλουθη της πρώτης, λάθος που δεν θα έκανε ποτέ ο Ντον Κορλεόνε αφού ως σικελός μετανάστης στην Αμερική ήξερε τα όριά του- είναι ότι πίστεψε πως με την Δημαρχιοποίηση του Γιώργου Θωμάκου η πατριά του ταυτίστηκε με το Δήμο. Όπου κράτος σημαίνει αξία απόλυτη και αδιαφιλονίκητη. Όπου ο Δήμος συνομιλεί από θέση ισχύος με τον οποιονδήποτε. Δεν πάει να είναι η κοινωνία, στην οποίαν βγάζει τη γλώσσα τού εκ γενετής αντικομμουνισμού; Δεν πάει να είναι ο Αυλίτης που τον δέχεται με τουπέ καλοθρεμμένου πασά απέναντι σε νεαρό και άξεστο γενίτσαρο;

Το τελευταίο πράγμα που του περνάει από το μυαλό είναι πως ο γενίτσαρος δεν αποσκοπεί στο να εξασφαλίσει την εύνοιά του αλλά στο να τον δολοφονήσει… Και όντως τον δολοφονεί. Κοινοποιώντας την συνομιλία τους.

Πέρα από πιθανούς υπόγειους διαύλους, ανομολόγητες σχέσεις και συναλλαγές -που θα αποκαλυφθούν στο εγγύς μέλλον, καθώς στην όμορφη πατρίδα μας ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον- η εκλεκτική συγγένεια μεταξύ Αυλίτη και υπόκοσμου είναι αυταπόδεικτη:

Αμφότεροι υπάρχουν μέσα από τις φατρίες, χάρη στις φατριές, για να προάγουν τις φατρίες. Και οι δυό τους είναι φυσικοί εχθροί της ανοιχτής κοινωνίας. Της κοινωνίας των πολιτών.-