Ο Ρινόκερος της σύγχρονης Κηφισιάς…

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Γ. Γρηγοράκος (εφημερίδα Κηφισιά) κατηγορεί τους πάντες –όχι ακριβώς τους πάντες-, αυτούς που δεν έχουν καταβάλει το αντίτιμο.

Με το που άκουσα την είδηση, παρέα με άλλους φίλους-δημοσιογράφους, βάλαμε τα γέλια. Αυθόρμητα γέλια. Δεν νομίζω ότι μπορεί να περιγράψει κάνεις το γεγονός, παρά με την απόλυτη αίσθηση του «γκροτέσκο», της παραποίησης δηλαδή του κανονικού, της απόλυτης γελοιογράφησής του, της αισθητικής της αναίδειας… Η δεύτερη σκέψη ήρθε με τη μορφή του θεάτρου του παραλόγου, που ζούμε στις μέρες μας.

Γιατί ο Γ. Γρηγοράκος είναι ένας χαρισματικός παίκτης της μη κανονικής, της χρεοκοπημένης, της α-θεσμοθέτητης Κηφισιάς. Μπούκαρε στην πλατεία της μεταπολίτευσης στην “Κηφισιά” σαν Ρινόκερος.

Και το παρακολουθούσαμε ως αξιοθέατο στο τσίρκο των μίντια. Όπως ακριβώς περιέγραφε ο Ιονέσκο την άνοδο του φασισμού. Έσκαβε, πέταγε λάσπες, έβγαζε πρωτοσέλιδους βρυχηθμούς και εμείς... “χασκογελούσαμε”. Και άρχισαν τριγύρω να βγαίνουν ρινοκεράκια. Κι άλλες εφημερίδες, site, αλλά προέκυψε ένα «ανθρωπόμορφο τέρας».

Και πολύ καλά έκανε.

Σε μια πόλη, που δεν διαθέτει κανονιστικό πλαίσιο για την πιο ακριβή αγορά, τέτοιοι παίκτες μπορούν να διακριθούν.

Και ο Γ. Γρηγοράκος είναι μορφή, εμβληματική μορφή. Συνομιλητής Δημάρχων. Πανίσχυρος. Ένας «πρίγκιπας» της χρεοκοπημένης Κηφισιάς. Θα εκπλαγούμε αν κάποτε πληροφορηθούμε πόσοι Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι άλλων εξουσιών, έσπευσαν να υποβάλουν τα σέβη τους, ικέτες στη «μεγαλοπρέπειά» του για να γλιτώσουν από τη δεξιοτεχνία του έκδοτη σε αυτό το είδος.

Σημαντικοί πάλι Κηφισιώτες–θύματά του, προειδοποιούσαν για τον ιό της ρινοκερίτιδας. Δεν τους ακούσαμε. Δεν ήμασταν μαζί τους όταν φώναζαν ότι το φαινόμενο του λαϊκισμού ή θα το εξαφανίσουμε ή θα μας εξαφανίσει.

Για να είμαι δίκαιος, ήταν πολλοί λίγοι μαζί τους. Και ο ιός έγινε πνευματική, ιδεολογική πανδημία, κοπάδι από Ρινόκερους. Και τώρα τι κάνουμε; Ενδεχομένως η χλεύη αυτή να λειτουργήσει λυτρωτικά. Να λειτουργήσει ως αφύπνιση στα συγχυσμένα αντανακλαστικά μας. Να ξυπνήσει, δηλαδή, τα χαμένα μας αντανακλαστικά.

Νομίζω ότι σήμερα τουλάχιστον παρατάξεις, προσωπικότητες, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, οφείλουν να είναι παρόντες. Κάτι σαν «τεστ συναίσθησης» στο κολασμένο ερώτημα “γιατί χρεοκοπήσαμε” και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας.-

Ένα αριστουργηματικό, -όπως πάντα- post, ενός από τους πιο προικισμένους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς, του Χρήστου Χωμενίδη, ταιριάζει γάντι με το σημερινό θέμα:

ΤΟ ΟΥΦΟ ΚΑΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ

Μεγαλώσαμε και διαπλαστήκαμε στο ίδιο αριστερό περιβάλλον. Εκείνος έτρεχε από παιδί σχεδόν στις νεολαίες, κολλούσε αφίσες, ζυμωνόταν και πλακωνόταν αργότερα στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Εγώ διάβαζα, έβλεπα μανιωδώς ταινίες, αναρωτιόμουν πειραματιζόμουν. Όποτε συναντιόμασταν, κοιτούσε καχύποπτα ο ένας τον άλλον.

Μία και μοναδική φορά μιλήσαμε εγκάρδια, δεκαετίες αργότερα. "Δεν καταλάβαινα τι πράμα ήσουν" μου ομολόγησε. "Σε θεωρούσα πάντα ούφο." "Εγώ σε θεωρούσα ανέκαθεν μ@λ@κ@" του απάντησα με την ίδια ειλικρίνεια.

Σήμερα εκείνος -έχοντας ποντάρει εγκαίρως στην "Πρώτη Φορά Αριστερά"- απολαμβάνει τα κέρδη του, ψυχολογικά και υλικά. Εγώ, από την άλλη, επιμένω να διαβάζω, να βλέπω με μανία ταινίες, να αναρωτιέμαι και να πειραματίζομαι.

Τελικά είχαμε και οι δύο δίκιο στις νεανικές μας κρίσεις: Εγώ θα περάσω όλη μου τη ζωή ως ούφο στα μάτια του. Κι αυτός θα παραμείνει πάντοτε για μένα ένας μ@λ@κ@ς.-

Ένας εκβιαστής-άπληστος μ@λ@κ@ς.