Το ταξίδι του Γιάννη Αγγελάκα στον κάτω κόσμο του Ομήρου
«Ονειρεύτηκα μια υποβλητική αφήγηση της Οδύσσειας» δηλώνει ο Γιάννης Αγγελάκας και έρχεται, για πρώτη φορά, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης με ένα υβριδικό θέαμα που δεν είναι συναυλία ούτε παράσταση. Είναι ηχοτροπική κατάσταση.
χουμε ξεκινήσει με τον M.Hulot να συναντήσουμε τον Γιάννη Αγγελάκα και συζητάμε στον δρόμο για τα τραγούδια του. Ακόμα και σήμερα κάθε φορά που ακούμε την «Ταξιδιάρα Ψυχή», κάτι γίνεται. Μας χωρίζει ένα μικρό διάστημα από τη «Νέκυια» που θα παρουσιάσει στη Στέγη, την οποία περιγράφει ως μια «ηχοτροπική κατάσταση σαν τελετή». Μας περιμένει σε ένα αγαπημένο του στέκι στα Πετράλωνα, που του αρέσουν γιατί κρατάνε κάτι από «γειτονιά». Εδώ μένει τώρα που αρχίζουν οι πρόβες να γίνονται εντατικές εν όψει της πρεμιέρας στις 21 Δεκεμβρίου. Οι ερωτήσεις μας είναι κοινές και αυθόρμητες, αφήσαμε τη συζήτηση να μας οδηγήσει.
— Συζητούσαμε, Γιάννη, για την «Ταξιδιάρα Ψυχή» καθώς ερχόμαστε και λέγαμε ότι και η «Νέκυια» είναι ένας σταθμός σε ένα ταξίδι. Είναι και αυτός ο στίχος, «καιρός να δω τη δικιά μου ζωή»…
Ναι, κι εγώ το αγαπάω αυτό το τραγούδι, χαίρομαι που το τραγουδάω και, ξέρετε, ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ούτε μία φορά δεν θυμάμαι να το έχω διεκπεραιώσει. Όλο αυτό το ταξίδι με το magic bus, από τότε που το έπαιζαν τα πειρατικά.
Πάντα θεωρούσα τη ζωή γλυκιά, αλλά συνειδητοποιείς πόσο γλυκιά μπορεί να γίνει και μέσα από την πίκρα. Χρειάζεται να υπερασπιστείς τη γλύκα της ζωής μέσα από τέτοιες πικρές εμπειρίες, σαν ασκήσεις. Βαθαίνεις στο πόσο γλυκιά είναι η ζωή, βαθαίνεις και στο πόσο γλυκός δάσκαλος είναι ο θάνατος.
— Ας πάμε σε αυτό το ταξίδι που έχει ξεκινήσει τώρα στον ομηρικό κόσμο.
Πριν δεκαπέντε χρόνια άρχισα να διαβάζω Όμηρο, κάναμε παρέα με την Όλια, μου διάβαζε καμιά φορά και ξεκίνησα να διαβάζω κι εγώ, πήρα τα βιβλία του Μαρωνίτη, μπήκα στα αναγνώσματα αυτά και έπαθα σοκ. Πρώτα από όλα είναι σενάρια και η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δεν δίνουμε σημασία στο σχολείο, αλλά είναι κινηματογραφικές εκδοχές, κάνει σινεμά ο Όμηρος. Είναι σεναριακό εύρημα όλα, οι μάχες, οι συναντήσεις, δεν χωράει στο μυαλό μου πόσο μας στοιχειώνει, όχι μόνο εμάς αλλά και το Χόλιγουντ ακόμα.
— Αναρωτιόμαστε αν συμπαθείς αυτό τον ήρωα, τον Οδυσσέα.
Κοιτάξτε, βλέπω έναν άνθρωπο που περνάει μέσα από όλες τις δοκιμασίες για να βρει γιατί ζει, πού βρίσκεται, ποιος είναι ο τόπος του. Η Ιθάκη είναι ένας εσωτερικός τόπος, όλα αυτά που περνάει δεν είναι για να φτάσει στην Ιθάκη, στο νησί.
— Είμαστε στη «Νέκυια», με τα πιο ποιητικά και δραματικά περιστατικά της «Οδύσσειας» και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, οπότε πώς το αντιμετωπίζεις; Είσαι σε μια ηλικία αναστοχασμού.
Επειδή είμαι σε αυτή την ηλικία έχω και τις απώλειές μου, όσο περνούν τα χρόνια. Έχω χάσει τους γονείς μου, έχω χάσει αγαπημένους φίλους, μπορείς πολύ εύκολα να ταυτιστείς με ένα τέτοιο κείμενο.
— Αν βρισκόσουν σε έναν τέτοιο τόπο, με ποιον θα ήθελες να συναντηθείς, να μιλήσεις, και πώς;
Πιστεύω μιλάς με έναν μόνο τρόπο. Τις τελευταίες δεκαετίες που κι εγώ μεγαλώνω και χάνω φίλους, χάνω ανθρώπους, ανακαλύπτω πώς η σχέση μαζί τους δεν τελειώνει με τον θάνατο, ίσα ίσα μπορεί και να αναβαθμίζεται. Δηλαδή έρχονται στιγμές που θέλεις να μιλήσεις με κάποιον φίλο όπως θα μιλούσες αν ήταν ζωντανός και μιλάς. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα.
— Είναι και μια καταβύθιση στον εαυτό μας, μια πολύ συγκινητική και πνευματική εμπειρία, το πώς συναντάμε εκεί τον εαυτό μας, σαν σε όνειρο. Τι μας λέει αυτός ο εαυτός όταν έχουμε συνδεθεί με έναν άνθρωπο στη ζωή;
Νομίζω αν συνδεθείς με έναν άνθρωπο στη ζωή… Ας μιλήσουμε για τη μάνα μου, γιατί είχα αυτή την εμπειρία που ήταν θαυμάσια εκ των υστέρων αλλά πολύ οδυνηρή. Ήμουν μαζί της μέχρι το τέλος, είδα όλη τη διαδικασία, της μίλαγα μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν έφυγε της φίλησα το χέρι και πήγα να κάνω τα διαδικαστικά. Σε πρώτο επίπεδο ένιωθα ορφανός, αλλά ανακαλύπτω ότι στην πορεία, σε πνευματικό επίπεδο, μπορεί και να είμαι περισσότερο χρόνο μαζί της από όσο όταν ζούσε.
Πηγή: lifo