Γιατί απασφάλισε ο Μαρκ Ράφαλο;
- Κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
- 0 σχόλια
Ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός μεταμορφώνεται σε σαρωτικό Χαλκ κάθε φορά που ένας ολιγάρχης διανοείται να πλήξει τα δικαιώματα των εργατών και των μεταναστών, το περιβάλλον ή την εθνική κυριαρχία.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΙ οι ηθοποιοί στο Χόλιγουντ που πλέον ενώνουν τη φωνή τους με Ευρωπαίους συναδέλφους τους υπογράφοντας συλλογικές επιστολές ή παραχωρώντας συνεντεύξεις σε ειδικευμένα media για να εναντιωθούν σε κοινωνικές αδικίες και να πάρουν θέση σε φλέγοντα πολιτικά ζητήματα, συχνά προκαλώντας ενόχληση στους συντηρητικούς κύκλους, αλλά και θυμηδία σε μερίδα του κοινού που πιστεύει πως, γενικότερα μιλώντας, οι κακομαθημένοι πλούσιοι σταρ καλά θα κάνουν να κάτσουν στα προνόμια και στον πλούτο τους, αντί να «σοσιαλίζουν», παίρνοντας το μέρος του φτωχών και καταφρονεμένων underdogs. Η περίπτωση του Μαρκ Ράφαλο έχει αποκτήσει πρόσθετο ενδιαφέρον, γιατί όταν τόλμησε να χρησιμοποιήσει τη λέξη γενοκτονία, μια εκστρατεία αμαύρωσης του χαρακτήρα του φαίνεται να δρομολογήθηκε. Ωστόσο, δεν προτίθεται να την αφήσει να περάσει αμαχητί.
Εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Τζέιν Φόντα, and beyond: η ακάματη αφοσίωση του Ράφαλο στην ηθική ορθότητα, τουλάχιστον έτσι όπως αυτός την αντιλαμβάνεται, φαίνεται να ξεκίνησε το 2008, όταν μια εταιρεία φυσικού αερίου απείλησε με υδρορρηγμάτωση γη που κατέχει η οικογένειά του σε μια κωμόπολη στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Δεν έχασε χρόνο. Έδωσε τηλεοπτικές συνεντεύξεις και μίλησε ανοιχτά για παραβάσεις που δεν πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις εγκατάστασης, προσωποποιώντας ένα θέμα που συνήθως περνά στα ψιλά των ειδήσεων. Ο ρόλος του στο «Dark Waters» του 2019 μοιάζει να εμπνέεται δραματουργικά από την υπόθεση εκείνη.
Είναι πολύ πιθανό o Ράφαλο να έχει ήδη φέρει σε αμηχανία και τα στούντιο με τα οποία συνεργάζεται, και που ενδεχομένως να διπλοτσεκάρουν τις πιθανότητες να αναστείλουν την εμπιστοσύνη τους στο μαχητικό πρόσωπό του.
Έκτοτε, ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός του συγκρίνεται μόνο με τις πολιτικές τοποθετήσεις του, εντός και εκτός συνόρων. Καθαρά υπέρ των Δημοκρατικών (ο Τραμπ είναι προφανής στόχος), δεν παραλείπει να κριτικάρει κάποιους από τους υποψηφίους του κόμματος για τις θέσεις ή την αδράνειά τους, δίνοντας παράλληλα τη δική του ψήφο εμπιστοσύνης κυρίως στον Μπέρνι Σάντερς, αναγκαστικά στη Χίλαρι Κλίντον και πρόσφατα στην Κάμαλα Χάρις. Συχνά χρησιμοποιεί την πλατφόρμα των επίσημων απονομών, των κόκκινων χαλιών αλλά και των εδράνων της Γερουσίας για να αναφερθεί σε θέματα που τον αφορούν – όπως όταν φόρεσε το pin «Be Good» για το θύμα των πρακτόρων του ICE, Ρενέ Γκουντ.

Μάλωσε την Έλεν ντε Τζένερις για τις φιλικές της σχέσεις με τον υπαίτιο του πολέμου στο Ιράκ, πρώην Πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον νεότερο, υποστήριξε τους Αρμένιους στο θέμα της γενοκτονίας, τάχθηκε υπέρ της Ουκρανίας και του Ζελένσκι, και παλιότερα υπέρ της «πράσινης» Μαρίνα Σίλβα στις βραζιλιάνικες εκλογές και του Εργατικού Τζέρεμι Κόρμπιν στις αντίστοιχες βρετανικές. Κι ενώ οι αντιδράσεις στις πολλές δράσεις του είναι λίγες, όπως η απόρριψη εκ μέρους της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (που υποστηρίζει) όταν δεν είχε καμία αντίρρηση με το κάστινγκ του Ματ Μπόμερ στο ρόλο τρανς γυναίκας στο φιλμ «Anything», τον τελευταίο μήνα φαίνεται να απέκτησε έναν σοβαρό και πανίχυρο εχθρό: την οκογένεια Έλισον.
Ο Ράφαλο επισήμανε πως εκτός από τον οφθαλμοφανή μονοπωλιακό της χαρακτήρα, η εξαγορά της Warner από την Paramount θα προκαλέσει μεγάλους κλυδωνισμούς στη βιομηχανία και πολλές απολύσεις, παρά τις διαβεβαιώσεις των στελεχών, περίπου όπως είχε γίνει με τη συγχώνευση της Paramount με τη Skydance. Αυτό που θα προκύψει, κάπως σαν Para Bros, αν βέβαια εγκριθεί από επιτροπές που ακόμη συσκέπτονται και καθυστερούν να βγάλουν οριστική απόφαση σε ένα από τα μεγαλύτερα σίριαλ στον χώρο, θα είναι καταστροφικό γιατί θα χαθούν δουλειές και θα συρρικνωθεί το απειλούμενο επάγγελμα, κατά τον Ράφαλο. Εκεί που προκάλεσε τη μήνι ωστόσο ήταν όταν συνέδεσε τα συμβόλαια μιλιταριστικής τεχνολογίας της Oracle του πατέρα Λάρι Έλισον με την ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου, λέγοντας πως πίσω από την Paramount του υιού Ντέιβιντ Έλισον σαφώς και κρύβονται δισεκατομμύρια που σπέρνουν θάνατο στη Γάζα.
Ενώ είχε ζητήσει συγγνώμη για παλιότερες δηλώσεις του περί γενοκτονίας, τώρα σκόπιμα δεν απέφυγε τη διατύπωση, προξενώντας την έντονη ένσταση των κορυφαίων εβραϊκών λόμπι για δυσφήμιση, αλλά και μια αρκετά ψύχραιμη, αν και στακάτη απάντηση από την Paramount, που χαρακτήρισε τις θέσεις του βαθιά αντισημητικές. «Αποκρουστικά αβάσιμες» θεώρησε τις κατηγορίες αυτές ο Ράφαλο, και λίγοι θαρραλέοι, όπως η Χάνα Έιμπιντερ και ο Τζον Κιούζακ, τάχθηκαν υπέρ του. Ίσως η απουσία στήριξης δικαολογείται από έναν άτυπο μακαρθισμό που ο Ράφαλο έχει διακρίνει πρόσφατα, μιλώντας στις τάξεις του σωματείου των ηθοποιών για φόβο. Δεν έχει εντελώς άδικο. Η Μεξικανή Μελίσα Μπαρέρα απολύθηκε από το «Scream», ενώ καιρό έχουμε να ακούσουμε τη Σούζαν Σαράντον, μετά το backlash των αρχικών της απόψεων για έναν πόλεμο που, όσο συνεχίζεται, θα προκαλεί ρήξη και διχασμό ακόμη και στη συνήθως ομόφωνα φιλελεύθερη κοινότητα του ευρύτερου Χόλιγουντ.

Ο ηθοποιός με τις ιταλικές και γαλλοκαναδικές ρίζες, που ξεκίνησε με καλές σπουδές υποκριτικής, διαφημιστικά και μικρούς ρόλους όπως οι περισσότεροι, για να εξελιχθεί σε πολύ υπολογίσιμο μελάνζ ιδιοσυγκρασιακού πρωταγωνιστή και ικανότατου καρατερίστα, με τις δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ για το «The kids are alright» και το «Foxcatcher» και μια υποψηφιότητα για Τόνι και τη συνεχή παρουσία σε ταινίες δημιουργών, δεν έμεινε στις επιλογές που του προσφέρει το επάγγελμα, αλλά άσκησε το δικαίωμα που του προσφέρει το Σύνταγμα για ελεύθερο, συχνά αντιπολιτευτικό λόγο, καταδικάζοντας ολιγαρχικά συμφέροντα, μονοπωλιακές τακτικές και αντεργατικές κινήσεις – ένας ακραιφνής anti-corporate πολίτης που έχει γίνει αγκάθι, χωρίς να σκιάζεται για τις προσωπικές και επαγγελματικές συνέπειες του ακτιβισμού του. Είναι πολύ πιθανό να έχει ήδη φέρει σε αμηχανία και τα στούντιο με τα οποία συνεργάζεται, και που ενδεχομένως να διπλοτσεκάρουν τις πιθανότητες να αναστείλουν την εμπιστοσύνη τους στο μαχητικό πρόσωπο του.
Δεν τον είδαμε στο promotion του τελευταίου «Spider-Man». Τυχαίο;