«Πολλοί αποφεύγουν τα ευαίσθητα λουλούδια. Όχι εγώ»

Για τη Δέσποινα Ισοπούλου η ανθοδετική δεν είναι διακόσμηση, αλλά μια μορφή σύνθεσης, γλυπτικής και αφήγησης, όπου τα λουλούδια, τα κλαδιά και τα κενά ανάμεσά τους συνδιαλέγονται σαν υλικά ενός έργου τέχνης.

Η Δέσποινα μιλά για τη φύση ως τη μόνιμη πηγή έμπνευσής της, για τη σημασία της χρωματικής παλέτας, της αρχιτεκτονικής μιας σύνθεσης και του αρνητικού χώρου που επιτρέπει στο βλέμμα να ταξιδεύει. Άλλοτε αφετηρία είναι ένα σπάνιο εποχιακό λουλούδι και άλλοτε ένας αναπάντεχος συνδυασμός χρωμάτων.

Για εκείνη, δεν υπάρχουν αδιάφορα λουλούδια· υπάρχουν μόνο ενδιαφέρουσες ή λιγότερο ενδιαφέρουσες συνθέσεις. Αγαπά ακόμη και τα πιο ευαίσθητα άνθη, εκείνα που ζουν λίγο μέσα στο βάζο, γιατί πιστεύει πως η αξία τους δεν βρίσκεται στη διάρκειά τους αλλά στο συναίσθημα και στην ομορφιά που προσφέρουν όσο υπάρχουν.

Η Δέσποινα Ισοπούλου έχει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στην ανθοδετική: όχι ως διακοσμητική τέχνη, αλλά ως ένας τρόπος να παρατηρείς τη φύση, να σχεδιάζεις με πρόθεση και να δημιουργείς συνθέσεις που σταματούν τον χρόνο έστω για μια στιγμή, καλώντας τον θεατή να κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά.