H Tρίσα Μπράουν «ανασταίνει» το ΕΜΣΤ

H «Trisha Brown Dance Company» φέρνει στην Ελλάδα το περίφημο πρόγραμμά «In Plain Site» που κάνει περιοδεία ανά τον κόσμο ως φόρο τιμής και αναφοράς στις αρχές, στις ρίζες της δημιουργίας της Τρίσα Μπράουν, αφού οι πρώτες χορογραφίες της έγιναν σε οροφές, ταράτσες, προσόψεις κτιρίων. Εφερε το σώμα του ανθρώπου να κυριαρχεί και να συνομιλεί με την αρχιτεκτονική δημιουργία, μέσα στο αστικό τοπίο. Μετά τη Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Κιότο και πολλές άλλες πόλεις είναι η σειρά της Αθήνας. Η δράση που θα παρουσιαστεί στο ΕΜΣΤ (1 και 2 Οκτωβρίου) εντάσσεται στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Dancing Athens» που θα παρουσιάσει σε δημόσιους χώρους η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, σε επιμέλεια της Κάτιας Αρφαρά.

Οι συνεργάτες της ομάδας ήρθαν ήδη από τον Ιούνιο στην Αθήνα και επέλεξαν τέσσερα διαφορετικά σημεία σε τέσσερις διαφορετικούς ορόφους του κτιρίου του ΕΜΣΤ. Εκεί θα φέρουν ειδικά αποσπάσματα έργων της Τρίσα Μπράουν, ενεργοποιώντας έναν διάλογο αλλά και μια θρυαλλίδα δημιουργίας, με το κοινό να ακολουθεί τους χορευτές καθώς θα μετακινούνται ανά όροφο. Με αυτό τον τρόπο θα έχουμε την ευκαιρία να βιώσουμε μια εμπειρία πραγματικής κίνησης μέσα στο –ακόμα άδειο από έργα- κτίριο στο πλαίσιο του φεστιβάλ της Στέγης αλλά και του προγράμματος «Προλεγόμενα» του ΕΜΣΤ. Είναι το πρόγραμμα με το οποίο είδαμε από τον Ιούνιο ένα αφιέρωμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στη σύγχρονη όπερα στον τέταρτο όροφο, την περφόρμανς «Lagune» του Ελβετού καλλιτέχνη Denis Savary σε επιμέλεια της Μαρκέλλας Μανωλιάδη στο μοναδικής θέας δώμα και την έκθεση του Μουσείο Ελεύθερης Σκέψης Ανθρώπων με έργα μαθητών σωφρονιστικών ιδρυμάτων στο ισόγειο του κτιρίου.

Τώρα είναι η ώρα του χορού στην πιο σπουδαία, διεθνή του έκφραση. Και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον πώς το ΕΜΣΤ απόλυτα εντάσσεται στη λογική του «Ιn Plain Site» και στην πρωτοποριακή σύλληψη της Τρίσα Μπράουν να κάνει το κοινό να συμμετέχει ακολουθώντας τη διαδρομή που κάνουν οι χορευτές στον χώρο.

Η ίδια η Τρίσα Μπράουν έχει μεγάλο κοινό στην Ελλάδα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1997, συμμετέχοντας στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας. Στο Φεστιβάλ Αθηνών είδαμε την ομάδα της τρεις φορές μέσα σε οκτώ χρόνια  από το 2008 έως και το 2014. Η επιστροφή της συμπίπτει με την περιέργεια και την αγωνία για την λειτουργία του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Η «ιέρεια του μεταμοντέρνου χορού» όπως την έχουν χαρακτηρίσει, γεννήθηκε σε μια πόλη 20.000 κατοίκων στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, σε ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς ανάμεσα σε δάση, λίμνες, ποτάμια, σε μια κλασική μεσοαστική οικογένεια με τρία παιδιά (και μαμά νοικοκυρά). Ηταν 11 χρονών όταν άρχισε μαθήματα χορού επηρεασμένη από το κυρίαρχο τότε στιλ του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς. Τα πρώτα της βήματα στον χώρο δεν είχαν καμία σχέση δηλαδή με την προκλητική, ακαδημαϊκή, εκτός νόρμας δουλειάς της.

Οι χορευτές της σε αυτά τα πρώτα έργα –που τώρα αναβιώνουν και επανασυστήνονται μέσω του «Ιn plain site»- με τη βοήθεια ειδικού εξοπλισμού, χόρευαν ακόμα και πάνω σε τοίχους. Η Τρίσα Μπράουν προκάλεσε, αγνόησε την ίδια τη βαρύτητα.  Το «Walking on the Wall» (1971) ήταν μια χορογραφία για χορευτές που κινήθηκαν πάνω σε τοίχους, ενώ το «Roof Piece» (1971) σχεδιάστηκε για 12 διαφορετικές ταράτσες σε δέκα τετράγωνα της Νέας Υόρκης. Την ίδια χρονιά χορογράφησε το «Accumulation» με τους χορευτές να χορεύουν στις πλάτες της σε δημόσιους χώρους ακόμα και στο νερό.

Το φθινόπωρο έρχεται με ορμή και φαίνεται ότι το ΕΜΣΤ μέχρι τα επίσημα εγκαίνιά του έχει αποφασίσει να παρεμβαίνει στη ζωή και στην καθημερινότητά μας. Με κάθε τρόπο και κυρίως μέσω της συνεργασίας με όλες τις τέχνες. Περιμένοντας να περάσουμε από τα προλεγόμενα στη συμβατική πλήρη λειτουργία του…