Κ.Π. Καβάφης - Θυμήσου, Σώμα…

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ’ ετρέμανε μες στην φωνή — και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Ο ποιητής είναι σε μία ηλικία, η οποία προσφέρεται για έντονες ερωτικές στιγμές μόνο όταν αναλογίζεται τα περασμένα. Αγαπήθηκε και έζησε τον έρωτα αλλά η αίσθηση του βιωμένου είναι γνώριμη και πάντα πολύ συγκεκριμένη. Δεν του δίνει το περιθώριο να εξαντλήσει το μέγιστο της απόλαυσης, όπως μπορεί να συμβεί στην άβυσσο του μυαλού. Γιατί αυτό που δεν έχει βιώσει, μπορεί να το πλάσει ο ίδιος όπως επιθυμεί.

Είναι ένα ποίημα καθαρά ερωτικό που όμως έμμεσα καταπιάνεται με μια θεματική που θλίβει τον ποιητή και προβάλλεται συχνά στα έργα του, αυτή του χρόνου και του γήρατος. Γιατί δεν είναι ένα ποίημα που γράφει κάποιος που μπορεί να ζήσει όσα θέλει. Η επίκληση στο νεανικό του σώμα που ήγειρε τα πάθη και χάριζε ηδονικές στιγμές είναι διαρκής και η ανάμνησή του γλυκιά και βασανιστική…