«Ένα Όμορφο Πρωινό» - Μια ταινία για την απώλεια, τον έρωτα και την αγάπη

H Weirdwave, από τις 8 Ιουνίου, παρουσιάζει στους κινηματογράφους  την πολυαναμενόμενη, νέα ταινία της  Μία Χάνσεν-Λαβ Ένα όμορφο πρωινό με πρωταγωνίστρια τη Λεά Σεϊντού.

Η γαλλίδα σταρ ενσαρκώνει  μια νέα μητέρα που έρχεται αντιμέτωπη με την ανίατη ασθένεια του πατέρα της και ταυτόχρονα ξεκινά μια παθιασμένη σχέση με έναν  φίλο από τα παλιά.

Υπόθεση

Η Σάντρα, μία νεαρή διερμηνέας που μεγαλώνει μόνη την οκτάχρονη κόρη της, επισκέπτεται τακτικά τον άρρωστο πατέρα της, που σιγά σιγά χάνει το μυαλό του και δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί. Καθώς η ίδια και η οικογένειά της πασχίζουν να του προσφέρουν την φροντίδα που χρειάζεται και να του εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές γηροκομείο, η Σάντρα επανασυνδέεται με τον Κλεμάν, έναν φίλο που έχει να δει καιρό.

“Ήθελα να εξερευνήσω κατά πόσον  μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα δύο τόσο αντιφατικά αισθήματα:  το συναίσθημα του πένθους μαζί με το συναίσθημα της αναγέννησης», εξηγεί η Μία Χάνσεν-Λαβ. «Όσο αδιέξοδη κι αν μοιάζει η σχέση τους, η Σάντα και ο Κλεμάν μοιράζονται την χαρά του να είναι μαζί, τη στιγμή που η κατάσταση του πατέρα της, της προσφέρει μόνο θλίψη. Αναζητούσα μια κινηματογραφική φόρμα που θα μου επέτρεπε να δείξω αυτήν την συνύπαρξη».

Ταυτόχρονα, «με ενδιέφερε πολύ το τι σημαίνει να πενθείς για κάποιον που είναι ακόμα ζωντανός… Ο Γκεόργκ, μπορεί να μην είναι πια ο μπαμπάς που γνώριζε η Σάντρα, όμως είναι ακόμα εδώ, παρών. Ακόμα και αν χάνει το μυαλό του, η ευαισθησία του, η ύπαρξή του παραμένουν».

Το αισθηματικό αυτό δράμα, μιλά με αναπάντεχους τρόπους στον θεατή, χάρη και στις εξαιρετικές ερμηνείες που κατάφερε να αποσπάσει η Μια Χάνσεν-Λαβ  από όλους τους ηθοποιούς. Κατά κοινή ομολογία των κριτικών, ο Πασκάλ Γκρεγκορί, είναι αξέχαστος στον ρόλο του πατέρα –το χαμένο του βλέμμα σου εντυπώνεται στο νου.

Όσο για την Λεά Σεϊντού «έγραψα το ρόλο για εκείνη. Ήθελα όμως να την αξιοποιήσω με έναν διαφορετικό τρόπο. Όχι ως ερωτικό αντικείμενο, ως σύμβολο του σεξ.

Εγώ την ήθελα πολύ πιο απλή, και ως εμφάνιση και ως χαρακτήρα. Ήθελα να την «γδύσω» από οτιδήποτε σαγηνευτικό.  Εξ ου και το κοντό μαλλί. Ήθελα να τη δείξω ως μητέρα, ως εργαζόμενη, στην καθημερινότητά της καθώς παρατηρεί τους άλλους. Την βλέπουμε να παρατηρεί και να ακούει τους άλλους. Με μια μελαγχολία που προσωπικά με συγκινεί πολύ».

Το μουσικό θέμα της ταινίας είναι μια όμορφη μελωδία στο πιάνο, το «Liksom en herdinna» του Σουηδού συνθέτη Jan Johansson, που η σκηνοθέτρια πρωτοάκουσε σε μια ταινία του Μπέργκμαν (“The touch”).