Κόλαση στη Κηφισιά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Τα τελευταία εικοσιτετράωρα κήνσορες και θεράποντες έχουν πάρει ένα μέτρο και μας μετράνε.» 

Αναπαράγω την είδηση όσο πιο τηλεγραφικά, όσο πιο ουδέτερα μπορώ: Πρόσφατα, στην Πλατεία Κηφισιάς, ένας άνδρας αγνώστων στοιχείων κοιμόταν σε παγκάκι. Για ασέβεια από πρόθεση κατηγορούνται δύο αλλοδαποί, που βρέθηκαν να κοιμούνται πιο κάτω.

"Τους ξέραμε και τους τρεις" λέει ένας ταξιτζής που κάνει πιάτσα στη Πλατεία. "Λιώμα από το αλκοόλ ήταν διαρκώς. Ζητιάνευαν, κολλούσαν μέχρι και σε εμάς για κάνα κέρμα, προσπαθούσαν να αρπάξουν τσάντες γυναικών αλλά παραπατούσαν κι έπεφταν κάτω απ'το μεθύσι...." "

Σε τυφλό σημείο. Διαβάτης δεν περνάει, μέρα-νύχτα, από εκεί. Κάνουν παράκαμψη για να μη βρεθούν φάτσα με φάτσα με τους άστεγους που έχουν απλώσει τα συμπράγκαλα τους, ουρούν κι αποπατούν στα παρτέρια...."

Θέλετε κι άλλα "τυφλά σημεία" στη Κηφισιά; Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου. Άλσος Κεφαλαρίου. Πλατεία Τσαχπίνη - εκεί πλέον οι σύριγγες και τα σπασμένα μπουκάλια ξεχειλίζουν από το πάρκο, βαδίζεις στα πεζοδρόμια και παίρνεις μυρωδιά κόλασης.

Η πλειοψηφία υιοθετεί συμπεριφορά Χατζηαβάτη: φοβισμένος και δειλός, ένας ραγιάς με ευλύγιστη μέση έτοιμος να κολακέψει, να συνεργαστεί ή να ανεχθεί τους ισχυρούς. Αυτή η στάση δίνει την απάντηση σε ένα άλλο αμείλικτο ερώτημα που προκύπτει ακούγοντας  και βλέποντας στα επίκαιρα τις ανεκδιήγητες δηλώσεις και τα καμώματα των δικτατόρων:  πως δηλαδή μπόρεσε να κρατηθεί στην "εξουσία" ένα τόσο απάνθρωπο αλλά και γελοίο καθεστώς.

Η επαιτεία έχει γίνει και στην Κηφισιά πιο έντονη παρά ποτέ μεταπολεμικά. Στο τραίνο, στις καφετέριες, στις εισόδους των σούπερ-μάρκετ, δκάδες απλωμένα χέρια, άνθρωποι που σου δείχνουν τις πληγές ή τα μωρά τους. Στη Πλατεία Πλατάνου, στο οδόστρωμα, ανάμεσα στα διερχόμενα αυτοκίνητα, ένας νεαρός με κομμένο πόδι πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι παραμιλάει και κοιτάζει απλανώς. Μετράει αντίστροφα - ζήτημα εάν του απομένουν, υπ' αυτές τις συνθήκες, λίγοι μήνες ζωής...

Ευθύνεται κυρίως η οικονομική κρίση; Το προσφυγικό τσουνάμι; Οι ηρωινομανείς καταλήγουν κατά κανόνα στο δρόμο, υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι που ο δρόμος τους ρίχνει στην ηρωίνη;

Απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, η πόλη, η κάθε πόλη- έχει δύο επιλογές: Είτε να δείξει ουσιαστική φροντίδα προς τους κολασμένους, να τους νοσηλεύσει, να τους στεγάσει, να τους ταΐσει, να στείλει τα παιδιά τους σε σχολεία. Στη Νέα Υόρκη και σε άλλες πόλεις της Αμερικής, οι δήμοι πλήρωναν προ ετών εισιτήρια χωρίς επιστροφή για τους άστεγους, με όσο το δυνατόν μακρινότερους προορισμούς. Τα χαρτόκουτα μπροστά στις βιτρίνες λιγόστευαν. Οι ανθρωπιστές έφριτταν.

Οι οπαδοί της τάξης και της καθαριότητας επέχαιραν

Ένα καζάνι που βράζει είμαστε, λίγο φοβισμένο ακόμα και δισταχτικό, αλλά όσο περνάει ο καιρός και τα πράγματα αντί να φτιάχνουν χειροτερεύουν ραγδαία, όσο οι πολίτες υποφέρουν και δεν βρίσκουν διεξόδους ή νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν και τον περιφρονούν, τόσο υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχειλίσει βίαια και απρόσμενα το καζάνι αυτό. Τότε όχι μόνο θα φοβηθεί «και το θεριό τον Γιάννη» αλλά δεν θα ξέρει που να τρέξει να κρυφτεί.  Θέλω να ελπίζω ότι θα το προλάβουμε αυτό έστω και στο παρά πέντε...

Σε εμάς οι αρχές μοιάζουν να αδιαφορούν. Ή ακόμα και αν καταβάλλουν προσπάθειες, αυτές αποδεικνύονται ανεπαρκείς, ουδόλως βελτιώνουν την κατάσταση. Ξέρω, ξέρω, το πρόβλημα είναι αφάνταστα περίπλοκο - έχει παραμέτρους που ούτε καν διακρίνονται διά γυμνού οφθαλμού - δεν αρκεί η βούληση - πρέπει να συντονιστούν φορείς...

Ξέρω όμως και το άλλο: Αλλοίμονο στην πόλη που ανέχεται η δυστυχία να κυκλοφορεί στους δρόμους της. Που αποστρέφει το βλέμμα από τους κολασμένους. Που παρακάμπτει τα "τυφλά σημεία", όπως αποφεύγουμε σε ένα οικογενειακό τραπέζι να θίξουμε δυσάρεστα θέματα.

Και αλλοίμονο στην πόλη, η οποία επαφίεται στα φιλάνθρωπα αισθήματα των πολιτών της. Εκείνων που θα ακουμπήσουν μισό ευρώ στην παλάμη του άστεγου, εκείνων που θα φέρουν κουβέρτες και κονσέρβες σε κάποια πλατεία.

Αγαπώ την Κηφισιά σαν μάνα μου. Απολαμβάνω να την περπατάω, να μπαινοβγαίνω στα βιβλιοπωλεία και στα cafe, να χαζεύω τα αγόρια της που κάνουν σκέητ στη Πλατεία, στα μαγαζιά, τα κορίτσια της που λιάζονται -ή σεληνιάζονται- στη Κασαβέτη. Όποτε κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει -παράσταση, έκθεση, δημόσια συζήτηση- σπεύδω να το απολαύσω και να το διαδώσω. Οι χαρές της είναι χαρές μου.

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι πως η Κηφισιά υποφέρει από γάγγραινα.-