ενημέρωση 8:54, 21 January, 2026

Όχι, ο Τραμπ δεν θέλει τη Γροιλανδία επειδή δεν του έδωσαν το Νόμπελ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε ένα παλιό σχολικό ανέκδοτο, ο σύζυγος που μόλις έχει απατήσει τη γυναίκα του επιστρέφει τα ξημερώματα στο σπίτι. Πριν ανοίξει την πόρτα, βγάζει από την τσέπη του ένα τεμπεσίρι και τρίβει στα χέρια του λίγη κιμωλία. Όταν η γυναίκα του τον ρωτάει που ήταν όλο το βράδυ αυτός τις λέει «έ, είχαμε βγει με τα παιδιά και γνωρίσαμε κάτι κορίτσια, οπότε πήγαμε στο σπίτι τους και ξέρεις… το ένα έφερε το άλλο».

«Για να δω τα χέρια σου» του λέει η γυναίκα του και μόλις βλέπει τη σκόνη από τη κιμωλία, τού φωνάζει «ρε ψεύτη πάλι στα μπιλιαρδάδικα ήσουν;»

Θυμήθηκα το ανόητο ανέκδοτο καθώς τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μεταφέρουν με στόμφο την είδηση ότι ο λόγος για τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να εισβάλλει στη Γροιλανδία είναι ότι δεν του έδωσαν το Νόμπελ ειρήνης. Η είδηση είναι φυσικά αληθινή και ο ίδιος το ανέφερε σε συνομιλία του με τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας – ο οποίος προσπαθούσε μάταια να του εξηγήσει ότι δεν δίνει αυτός τα Νόμπελ.

Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η πληροφορία αναπαράγεται σαν να αποτελεί την απόλυτη απάντηση στο ερώτημα γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποφάσισε να κατακτήσει τη Γροιλανδία, ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστεί στρατιωτικά με χώρες της ΕΕ. Ο ίδιος ο Τραμπ και σειρά αξιωματούχων του, έχουν αναφέρει πολλές φορές ότι ενδιαφέρονται για τον γεωστρατηγικό έλεγχο του παγκόσμιου εμπορείου, και τον έλεγχο του φυσικού πλούτου της Γροιλανδίας. Πρόκειται για μια τόσο ωμή δήλωση ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων που θα έκανε και τον Χίτλερ (ο οποίος πάντα αναζητούσε ένα πρόσχημα για να εισβάλλει στην επόμενη χώρα) να φαντάζει σαν ειρηνοποιός.

Η φιλελεύθερη Δύση όμως βρίσκεται σε άρνηση, όπως η σύζυγος στο ανέκδοτο που δεν θέλει να πιστέψει την αλήθεια ακόμη και όταν της την λένε κατάμουτρα. Η αν προτιμάτε όπως ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν που έδωσε στη ναζιστική Γερμανία την Τσεχοσλοβακία και επέστρεψε περιχαρής στο Λονδίνο κουνώντας ένα κομμάτι χαρτί με την υπογραφή του Χίτλερ, που υποσχόταν να μην επιτεθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Για άλλη μια φορά η Ευρώπη, η οποία διέλυσε τα τελευταία υπολείμματα κοινωνικού κράτους για να αγοράζει αμερικανικά όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσει τη Ρωσική απειλή, που η ίδια εφηύρε και γιγάντωσε, συνειδητοποιεί ότι ο εχθρός βρισκόταν εδώ και δεκαετίες εντός των πυλών.

Λέγοντας «εντός» δεν αναφέρομαι στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ ανήκουν γενικά και αόριστα στο δυτικό στρατόπεδο. Αναφέρομαι στις δεκάδες στρατιωτικές βάσεις που διαθέτει σε ευρωπαϊκό έδαφος(από τη Γερμανία μέχρι τη Σούδα και από τη Γροιλανδία μέχρι την Κύπρο) όπως και στην απόλυτη τεχνολογική εξάρτηση τη Ευρώπης από πολεμικό εξοπλισμό και δορυφορικά συστήματα.

Τα αμερικανικά αεροσκάφη που απογειώνονταν από ευρωπαϊκό έδαφος χρησιμοποιούνταν για να σκοτώνουν πάντα τον «Άλλο», δηλαδή αμάχους στη Μέση Ανατολή, και δεν αντιμετωπίζονταν ποτέ σαν απειλή. Προκειμένου μάλιστα να διατηρήσουν την παρουσία των αμερικανικών βάσεων σε ευρωπαϊκό έδαφος, χώρες όπως η Γερμανία θυσίασαν την ενεργειακή και εμπορική τους αυτονομία διακόπτοντας ή υποβαθμίζοντας τις επαφές τους με τη Ρωσία και την Κίνα. Πρόκειται για χώρες οι οποίες δεν είναι ηθικές ή νόμιμες στην εξωτερική τους πολιτική αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφτασαν να βομβαρδίζουν 7-8 χώρες σε ένα χρόνο όπως έκανε ο Τραμπ και παλαιότερα ο Ομπάμα.

Απόλυτα αναμενόμενο λοιπόν η φιλελεύθερη Ευρώπη να προσπαθεί τώρα να αποδώσει τις γεωπολιτικές βλέψεις της Ουάσιγκτον στα καπρίτσια ενός ξεμωραμένου Αμερικανού προέδρου. Ακολουθούν δηλαδή τη λογική ότι ο Χίτλερ ήταν απλώς τρελός και ο όχι ο βασικός εκφραστής των επιδιώξεων του αμερικανικού κεφαλαίου.

Το πραγματικό τους πρόβλημα, βέβαια, όπως έλεγε ο Μπρεχτ είναι ότι ήθελαν να τρώνε το κρέας αλλά να μην βλέπουν τον χασάπη που σφάζει το ζωό. Μέχρι που κάποιος τους είπε ότι μπορεί να γίνουν αυτοί το κρέας.

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

To άγνωστο θεριό του Κλέι Ρεγκατσόνι

Ακριβώς είκοσι χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού ιταλοελβετού οδηγού της F1, και με αφορμή το φετινό Ράλλυ Ντακάρ που είναι εν εξελίξει, αυτό το μοναδικό «τέρας» της Mercedes-Benz μόλις βγήκε προς πώληση

Ο άνθρωπος με το μουστάκι, τα ‘χε κάνει όλα: μία σοβαρή καριέρα στην F1, πέντε νίκες Γκραν Πρι, έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη Ferrari, ένα παρά λίγο πρωτάθλημα το 1974, τον μεσάζοντα για να προσλάβει ο Ένζο Φεράρι τον φέρελπι Νίκι Λάουντα, ένα σοβαρό ατύχημα στις ΗΠΑ, το 1979, το οποίο τον άφησε παράλυτο από τη μέση και κάτω, αμάσητη εμπλοκή στα αγωνιστικά δρώμενα από άλλα πόστα, τον ρόλο του σχολιαστή για την ιταλική τηλεόραση καθώς και ένα αιφνίδιο τροχαίο που του στέρησε τη ζωή, στις 15 Δεκεμβρίου 2006, στην Ιταλία, σε ηλικία 67 ετών, οδηγώντας το άθλιο Chrysler Voyager.

Τι άδοξο… Να είσαι ο Κλέι Ρεγκατσόνι και να αφήνεις την τελευταία σου πνοή σε ένα αδιάφορο πολυμορφικό. Ή ό,τι ήταν τέλος πάντων το Voyager. Αν δεν υπήρχε ο θάνατος του Ρεγκατσόνι μέσα σε ένα τέτοιο, κανείς δεν θα το ανέφερε ξανά. Τι, όχι;

Ο Κλέι Ρεγκατσόνι με τον Νίκι Λάουντα.

Ο δεύτερος ευνοήθηκε από τον πρώτο. Στη συνέχεια ο δεύτερος απέδειξε πως ήταν πιο γρήγορος στην ομάδα της Ferrari Αυτό πάντως που δεν είναι και πολύ γνωστό αφορά ένα από τα πιο τερατώδη, ίσως και άσχημα, αγωνιστικά που οδήγησε.

Σιγά τα ωά, θα πείτε εύλογα. Ποιος νοιάζεται για ομορφιές σε ένα κτήνος του Ντακάρ; Η Mercedes-Benz, πάντως, σε συνεργασία με την ΑΜG δεν είχαν τέτοιες έγνοιες. Το ζητούμενο ήταν άλλο, να κατασκευαστεί ένα off-road θεριό, βασισμένο στο G-Class της εποχής. Τότε, η AMG έπαιρνε μερικά από τα πιο συντηρητικά μοντέλα της Mercedes και τα μετέτρεπε σε πανίσχυρες μηχανές.

Το Mercedes 600 TE AMG έμοιαζε με ένα τυπικό G-Class, αλλά ήταν ένα καθαρόαιμο αγωνιστικό. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του η τεράστια χωρητικότητα καυσίμου, περίπου 450 λίτρων, κατανεμημένη σε διαφορετικές δεξαμενές ασφαλείας

Αυτό το εξωφρενικό όχημα δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως ένα ασυμβίβαστο αγωνιστικό, σχεδιασμένο για τον σκληρότερο αγώνα μεγάλων αποστάσεων στον κόσμο, το Ράλλυ Παρίσι–Ντακάρ. Βασίστηκε στο Mercedes G-Wagen, ένα αντικειμενικά μέτριο έως αδιάφορο SUV της εποχής, όμως ακόμα και στο μάτι του αδαούς ήταν εμφανές ότι είχε τροποποιηθεί εκτενώς σχεδόν σε όλους τους τομείς, έτοιμο να αντιμετωπίσει τον πιο σκληροτράχηλο αγώνα της χρονιάς.

Για τη βελτιστοποίηση της κατανομής βάρους, ο κινητήρας μετακινήθηκε όσο το δυνατόν πιο πίσω. Ολόκληρο το πλαίσιο, καθώς και το κιβώτιο ταχυτήτων και τα διαφορικά, ενισχύθηκαν για να αντέχουν τις τεράστιες καταπονήσεις της χρήσης στην έρημο

Κατασκευάστηκαν μόλις δύο μονάδες. Επιβιώνει μέχρι σήμερα μόνο το ένα. Αυτό που βλέπετε. Συμμετείχε συνολικά τέσσερις φορές στο εξαντλητικό ράλι, ενώ ο Κλέι Ρεγκατσόνι το οδήγησε και σε άλλες διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Ράλλυ Φαραώ, το 1991, και το Baja España, το 1993.

Αυτές τις μέρες το Mercedes G-Class 600 TE AMG μόλις βγήκε προς πώληση. Μοντέλο του 1980, απόδοση 331 ίππων, βρίσκεται Γερμανία, «τιμούλα» upon request, που λένε και οι μορφωμένοι. 

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

Ψαρόσουπα σπέσιαλ με σπιτικό ζωμό, της Νένας Ισμυρνόγλου

Έχει ψάρι σε φιλέτο, έχει λαχανικά, έχει γαρίδες, έχει μύδια, έχει και καλαμαράκια. Είναι μια πλούσια και απίθανα νόστιμη ψαρόσουπα, που θα φτιάχνετε ξανά και ξανά.

Υλικά
Μερίδες: 4-6
 300 γρ. φιλέτα ψαριού µε σφιχτή λευκή σάρκα, όπως γλώσσα, βακαλάος, χωρίς την πέτσα και κοµµ ένα σε µέτριους κύβους, φρέσκα ή κατεψυγµένα
 12 γαρίδες, καθαρισµένες (κρατάµε στην άκρη κεφάλια και κελύφη)
 2 ξερά κρεµµ ύδια, ψιλοκομμένα
 2 μέτρια καρότα, ψιλοκομμένα
 15 γρ. χοντροκοµµ ένα φύλλα µαϊντανού (κρατάµε τα κοτσάνια στην άκρη)
 200 γρ. καθαρισµένα καλαµάρια, κομμένα σε λωρίδες
 1 κλωνάρι σέλερι με τα φύλλα του, ψιλοκοµµένα
 2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκοµµένες
 1/2 κουτ. γλυκού πιπέρι καγιέν
 120 ml ξηρό, λευκό κρασί
 400 γρ. ντοµάτες κονκασέ, από κονσέρβα
 250 γρ. μύδια ψίχα (χωρίς το κέλυφος), φρέσκα ή κατεψυγμένα
 80 ml ελαιόλαδο
 αλάτι, φρεσκοτριµµ ένο πιπέρι
επι το έργον
  1. Για να φτιάξουμε σπέσιαλ ψαρόσουπα με σπιτικό ζωμό, αρχικά βάζουµε τα κεφάλια και τα κελύφη από τις γαρίδες σε µια µεγάλη κατσαρόλα µε 1.800 ml νερό.
  2. Στη συνέχεια, βράζουμε σε µέτρια φωτιά, ξαφρίζοντας τακτικά.
  3. Προσθέτουµε τη μισή ποσότητα κρεµµυδιού, τη μισή ποσότητα καρότου και τα κοτσάνια από τον µαϊντανό.
  4. Συνεχίζουµε το βράσιµο για άλλα 20 λεπτά.
  5. Σουρώνουµε µε λεπτό σουρωτήρι και κρατάµε 1,5 λίτρο ζωµό. Αν ο ζωµός είναι λιγότερος, προσθέτουµε λίγο ζεστό νερό.
  6. Στην ίδια κατσαρόλα, άδεια πλέον, ζεσταίνουµε το λάδι σε µέτρια φωτιά.
  7. Σοτάρουµε το υπόλοιπο κρεµµύδι με το υπόλοιπο καρότο, το σέλερι, το σκόρδο, τα φύλλα µαϊντανού, αλατοπίπερο και το πιπέρι καγιέν για 5-6 λεπτά.
  8. Ρίχνουµε το κρασί και δυναµώνουµε τη φωτιά και αφήνουµε 2-3 λεπτά, να εξατµιστεί το αλκοόλ.
  9. Προσθέτουμε τις ντοµάτες, τον σπιτικό ζωµό και ανακατεύουµε.
  10. Αφήνουµε να πάρει µία βράση και χαµηλώνουµε τη φωτιά.
  11. Σιγοβράζουµε για 20 λεπτά.
  12. Προσθέτουµε το καλαµάρι και τα φιλέτα ψαριού και βράζουµε για 1-2 λεπτά.
  13. Ρίχνουµε τα μύδια, τις γαρίδες και αλατοπίπερο.
  14. Σιγοβράζουµε για άλλα 2-3 λεπτά.
  15. Αποσύρουµε από τη φωτιά και σερβίρουμε τη σπέσιαλ ψαρόσουπα με σπιτικό ζωμό.

Πηγή: Γαστρονόμος

Καβάλο – Το «νησί των δισεκατομμυριούχων» με τη σκοτεινή φήμη

Πώς το γαλλικό νησί «κόσμημα» ανάμεσα στην Κορσική και τη Σαρδηνία μετατράπηκε σε ιδιωτικό «γκέτο» ανομίας και χλιδής για πλούσιους και μαφιόζους

Το Καβάλο ή «Cavaddu» στα κορσικανικά, είναι ένα μικρό νησί έκτασης μόλις 1,2 τ. χλμ με πολυτελείς βίλες κρυμμένες πίσω από γρανιτένιους βράχους, με φόντο τα τιρκουάζ νερά της Μεσογείου.

Σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο, που ανήκει στον δήμο του Μπονιφάτσιο στην Κορσική -τη νοτιότερη κοινότητα στη Μητροπολιτική Γαλλία- όσοι δεν είναι κάτοικοι δεν είναι ευπρόσδεκτοι. Εκτός αν πρόκειται για εύπορους τουρίστες.

Διασημότητες επισκέπτονται τακτικά αυτή την απομονωμένη γωνιά της Μεσογείου, όπου η διακριτικότητα και η απομόνωση αποτελούν τρόπο ζωής.

 Ο μακαρίτης Σίλβιο Μπερλουσκόνι έμενε κατά διαστήματα εκεί, όπως επίσης ο Μπιλ Γκέιτς και ο Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής Ζινεντίν Ζιντάν.

Ένα πολυτελές ξενοδοχείο είναι το μοναδικό της περιοχής και φιλοξενεί συχνά τραπεζίτες, μεγιστάνες της βιομηχανίας και πάσης φύσεως κροίσους.

Όσα σπίτια είναι προς πώληση, στοιχίζουν εκατομμύρια ευρώ.

Κι αν και οι παραλίες ανήκουν στο δημόσιο, υπάρχουν πολυάριθμες καταγγελίες για παρουσία φυλάκων ασφαλείας, που απασχολούνται από τους ιδιοκτήτες βιλών και απομακρύνουν επισκέπτες, παράνομα, με το επιχείρημα ότι πρόκειται για ιδιωτική ιδιοκτησία.

Αυτή η στρεβλή κατάσταση διαρκεί εδώ και δεκαετίες.

Πρόσφατα η κορσικανική κοινότητα, υπό την ηγεσία των αυτονομιστών, αποφάσισε να ανακτήσει τον έλεγχο.

Αναπτυξιακό πρόγραμμα, που εγκρίθηκε νωρίτερα φέτος, προβλέπει έργα ύψους περίπου 430.000 ευρώ έως το 2032.

Περιλαμβάνει την κατασκευή παραλιακού μονοπατιού και δύο προβλητών πρόσβασης στο βόρειο τμήμα του νησιού. Ο δήμος του Μπονιφάτσιο, από την πλευρά του, ψήφισε την ανάληψη της διαχείρισης του λιμανιού του νησιού από τον Ιούνιο του 2026.

«Ενώ όλοι φαίνεται να συμφωνούν στην ανάγκη προστασίας του εξαιρετικού φυσικού τοπίου», λέει στην εφημερίδα Le Figaro ο εισαγγελέας της Μπαστιά, Ζαν-Φιλίπ Ναβάρ, «είναι λυπηρό να βλέπουμε μια μορφή ιδιωτικοποίησης αυτού του νησιού και μια σχεδόν συστηματική περιφρόνηση του εταιρικού, εργατικού, φορολογικού, πολεοδομικού και περιβαλλοντικού δικαίου».

L'île de Cavallo - Les îles Lavezzi

L'île de Cavallo : le paradis secret aux plages enchanteresses

Νησί-άντρο κροίσων και μαφιόζων

Πριν από μερικά χρόνια, το Καβάλο προσέλκυσε επίσης μαφιόζους και κακοποιούς κάθε είδους, πρόθυμους να ξεπλύνουν χρήμα μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Αυτό το εκρηκτικό μείγμα κατέστη δυνατό χάρη σε μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης που ξεκίνησε το 1968, υπό την ηγεσία του Ζαν Καστέλ. Εκείνη τη χρονιά, ο πρώην «πρίγκιπας της παριζιάνικης νύχτας» (πέθανε το 1999) αγόρασε το αρχιπέλαγος Λαβέτσι -μια ομάδα 23 νησιών, νησίδων και υφάλων- έναντι τριών εκατομμυρίων φράγκων, μαζί με τις παραλίες.

Αφότου ο δήμος του Μπονιφάτσιο επανέκτησε την κυριότητα, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το αρχιπέλαγος χαρακτηρίστηκε προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο.

Μόνο το Καβάλο εξαιρέθηκε και ο Ζαν Καστέλ το μετέτρεψε σε υπερπολυτελή τουριστικό προορισμό.

Το 1993, ένας Ιταλός μαφιόζος από το Παλέρμο, ονόματι Λίλο Λαουριτσέλα, ανέλαβε τον έλεγχο του νησιού.

Για αρκετά χρόνια κατείχε τη θέση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας Compagnie des îles Lavezzi, που ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη του Καβάλο.

Επί «θητείας» του, το νησί εισήλθε στην εποχή του τσιμέντου, μέσα σε κλίμα εκβιασμών, ξεπλύματος χρήματος και τρομοκρατικών επιθέσεων.

Ο Λαουριτσέλα θεωρούνταν ύποπτος για ξέπλυμα χρήματος από ναρκωτικά για λογαριασμό της Κόζα Νόστρα, ενώ ανέπτυξε αμφίσημες σχέσεις με την κορσικανική εθνικιστική οργάνωση FLNC.

Μέσα σε λίγα χρόνια σημειώθηκαν δεκάδες επιθέσεις.

Ο ίδιος ο Λαουριτσέλα δολοφονήθηκε το 2002 στη Βενεζουέλα, κοντά στο Καράκας.

Bunifaziu, permis de construire n°19-50 (Antony Perrino) à Cavaddu/Cavallo  - Journal de la Corse

Ανακτώντας τον έλεγχο… εν μέρει

Όταν οι αυτονομιστές ανέλαβαν την περιφερειακή εξουσία, το 2015, έβαλαν στο στόχαστρο την πολεοδομική ανάπτυξη του νησιού.

Τη θεωρούσαν σύμβολο κερδοσκοπίας στην αγορά ακινήτων.

«Το τσίρκο» των τελευταίων δεκαετιών τελείωσε», διακήρυξε ο εθνικιστής Ζιλ Σιμεονί μετά την εκλογή του ως επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης στην Κορσική, το 2018.

«Οι εταιρείες-βιτρίνα στην Ελβετία, τα Νησιά Κέιμαν, η μαφία, οι δολοφονημένοι διευθύνοντες σύμβουλοι στη Βενεζουέλα… όλα όσα έχετε δει».

Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι.

Τον Σεπτέμβριο του 2023, κατόπιν έκθεσης του Περιφερειακού Ελεγκτικού Συνεδρίου, η εισαγγελία της Μπαστιά άνοιξε έρευνα για φερόμενη δωροδοκία.

Ο Ζιλ Σιμεονί διώχθηκε, επειδή δεν είχε εισπράξει ενοίκια από εστιατόριο που λειτουργούσε επιχειρηματίας με στενές σχέσεις με εγκληματική ομάδα.

Η υπόθεση τελικά τέθηκε στο αρχείο, αλλά ανέδειξε τις δυσκολίες των δημόσιων αρχών να ανακτήσουν τον έλεγχο του Καβάλο.

Τον περασμένο Μάιο, το δημοτικό συμβούλιο ψήφισε υπέρ της ανάληψης της διαχείρισης του τοπικού λιμανιού, αρχής γενομένης από τον Ιούνιο του 2026.

Σημειωτέον ότι το διαχειρίζεται ιδιωτική εταιρεία εδώ πάνω από 30 χρόνια.

Στο μεσοδιάστημα, έχουν ασκηθεί οι πρώτες διώξεις για περιβαλλοντικά ζητήματα ή για μη συμμόρφωση με τους ισχύοντες οικοδομικούς κανονισμούς.

Για τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, πάντως -που αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες για την προστασία της περιοχής- πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα.

Στο στόχαστρό τους βρίσκονται οι κατασκευές σε περιοχές Natura 2000 και  άλλες προστατευόμενες ζώνες.

Cavaddu/Cavallo: PLU annulé par la Cour d'appel | U Levante

«Καναρίνι στο ανθρακωρυχείο»;

«Το Καβάλο είναι ο προάγγελος όσων θα μπορούσαν να συμβούν στις ακτές της Κορσικής και αλλού», προειδοποιεί ο Βινσέντ Κούκι, μέλος της περιβαλλοντικής οργάνωσης ABCDE.

«Βρισκόμαστε στην καρδιά του φυσικού καταφυγίου, με ένα λιμάνι που δεν θα έπρεπε να υπάρχει εκεί, ένα νησί με ακραία ανθρώπινη παρέμβαση, με βίλες σε αστρονομικές τιμές, αγορασμένες από εταιρείες εγκατεστημένες σε φορολογικούς παραδείσους», εξηγεί.

«Οι Κορσικανοί δεν έχουν πλέον τον έλεγχο. Τελείωσε», λέει απογοητευμένος.

Απομένει η δράση της Δικαιοσύνης, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για να μπει τέλος σε αυτές τις καταχρήσεις, όπως επισημαίνει ο εισαγγελέας της Μπαστιά, δίνοντας μια πρώτη εικόνα των ερευνών.

«Οι έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη αντικατοπτρίζουν τη σύγκλιση ποικίλων συμφερόντων, ιδιωτικών βεβαίως, συχνά ξένων, αλλά και, για ορισμένα, πιθανόν άμεσα συνδεδεμένων με το εγκληματικό περιβάλλον του νησιού», υπογραμμίζει ο Ζαν-Φιλίπ Ναβάρ.

Πρόκειται για έναν τόπο που για λίγους μοιάζει παράδεισος, αλλά για πολλούς έχει γίνει κόλαση.