Ο Γρηγοράκος παραμένει … Γρηγοράκος

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ενας κλόουν που ξεσηκώνει τα ψεκασμένα πλήθη

Δεν ξέρω τι γίνεται στο παρασκήνιο για την υπόθεση του Γρηγοράκου. Αλλά στο προσκήνιο ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ο Γρηγοράκος παραμένει... Γρηγοράκος. Το άτομο που έκανε την εμπάθεια, τη συκοφαντία, το σχεδόν εμφύλιο μίσος κατά του Θωμάκου και της όποιας πολιτικής του στρατηγικό κανόνα, απαράβατη αρχή, οδηγό μιας δημοσιογραφίας τοξικής, εξακολουθεί να σερβίρει μαύρες γάτες. Να παρασκευάζει φαιοπράσινες σαλάτες. Να αναζητά πελάτες ανάμεσα στα πιο καθυστερημένα, αγριεμένα από την κρίση στρώματα της Κηφισιώτικης κοινωνίας. Και να βάζει πλάτες σε μια Χιωτακική παρακμασμένη, κρεμασμένη από το παγερό χαμόγελο της Άννας και του Βασίλη. Φανατική και καταστροφική.

Προφανώς η χαμέρπεια συνυπάρχει πάντοτε με την ψυχική και διανοητική έξαρση, οι ανιδιοτελείς με τα καθίκια, οι προικισμένοι με τους τυχάρπαστους, που ανεμίζουν οποιαδήποτε σημαία ευκαιρίας, μπας και διακριθούν. Για αυτό και η ανθρώπινη περιπέτεια συνιστά έναν επαναλαμβανόμενο πανωλεθρίαμβο

Αν έχετε υπομονή, αντοχή -και χιούμορ, απαξάπαντος... - δοκιμάστε μια βόλτα στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων του και θα εννοήσετε τι εννοώ. Ακόμα τρώνε και πίνουν με χρυσά κουτάλια, ποτήρια και τους άλλους φοβερίζουν. Ακόμα φωνάζουν -πέφτοντας!!- ότι πέφτει η αξιοπιστία. Ακόμα προπαγανδίζουν -σαράντα πέντε Γιάννηδες- τη γνώση τού... κοκόρου: ότι τελείωσαν όλα. Ακόμα η πόλη δοκιμάζεται σε κάθε τους δημοσιογραφική αράδα, όχι επειδή φορτώθηκε αμαρτίες δεκαετιών, αλλά επειδή ο Θωμάκος στρογγυλοκάθισε, βρέθηκε στο τιμόνι. Ακόμα η απελπισία τρομπάρεται σε μεγάλες δόσεις, λες και η ήδη απελπισμένη κοινωνία χρειάζεται τη δολιότητά τους. Ακόμα ξορκίζει την Πάστρα και θυμιατίζει τον Αυλ-τη.

Δεν αλλάζουν ρότα, δηλαδή. Ο φανατισμός, το βιτριόλι, η χημεία, που τους οδήγησαν ώς εδώ, ζουν και βασιλεύουν. Φταίει η «γραμμή», δηλαδή, θα πείτε, για το τέλος του Γρηγορακισμού, όπως τουλάχιστον τον γνωρίσαμε; Εμ, δεν φταίει ότι στήριξαν με φανατισμό κάθε «απαλλοτρίωση», και κάθε κουστουμάκι, που «έπαιρνε μέτρα» στους πιο απ’ έξω; Ότι πολέμησαν –μέχρι να ανοίξει τα ταμεία του Δήμου- τη σημερινή διοίκηση με όλα τα μέσα, από τα οποία το εντιμότερο η συκοφαντία; Ότι έσπειραν φόβο, για να θερίσει η κοινωνία χειροπέδες; Ότι έχασαν κάθε ίχνος αξιοπιστίας, στηρίζοντας τιποτένιες λύσεις; Ότι συμμάχησαν με τον διάβολο, μπας και σωθούν; Ότι έβγαλαν στις πρώτες σελίδες τους ποντίκια, γάτες και σκυλιά και στήριξαν κάθε αλητεία κατά της Κηφισιάς που υποφέρει;

Τι τους νοιάζει όμως πραγματικά. Το «μπαγιόκο» να πέφτει και όλοι να πάνε να πνιγούν

Όποτε διαβάζω ότι εκατό, διακόσιοι ή πενήντα "πνευματικοί άνθρωποι" τάσσονται υπέρ κάποιας παράταξης ή πρωτοβουλίας με πιάνει κλαυσίγελως.

Η παρεούλα Γρηγοράκου «πνευματικοί άνθρωποι» Δεν τολμάω να συνεχίσω.

Και στη διαδρομή αυτή, που τελικώς τους έφαγε, δεν ήταν βέβαια μόνος ο Γρηγοράκος. Ήταν και οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι τιτουλάριοι και σφουγκοκωλάριοι. Οι οποίοι, τώρα που το ταμείον είναι μείον, ανακάλυψαν -προχθές!- τις ευθύνες του κυρ-Νικολάκη. Και χθες τα «ψιλά». Να χαθούν, να χάνονται, που έλεγε η θεία Φρόσω...