Ως εδώ κ. Θωμάκο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η διογκούμενη εχθροπάθεια στην κορυφή της πολιτικής ζωής είναι το αδιέξοδο των πολιτικών απέναντι σε μια κοινωνία που, για πρώτη φορά, βρίσκεται ενωμένη μετά από τα όσα τραγικά συμβαίνουν στη πόλη.

Ενωμένη, επειδή οι άνθρωποι που χάθηκαν μιλούν φιλικά σε εμάς (στην κοινωνία) και εμείς οι ζωντανοί, επιμένοντας να ζούμε, απευθυνόμαστε εχθρικά στους υπαίτιους με το μόνο όπλο που διαθέτουμε, την απορία: γιατί.

Τους «αρμοδίους» μπορεί να τους ενδιαφέρουν οι «ευκαιρίες» για δήθεν «βελτιώσεις των υποδομών», μπορεί να επιδίδονται στο να ανακατευθύνουν πολιτικά το συμβάν λόγω εκλογικών αναμετρήσεων ή και να τροφοδοτούν την πρόκληση της θανατολαγνίας.

Π.χ: παραπονιούνται πολίτες για τη άθλια κατάσταση των δρόμων, ρωτάει πολίτης λοιπόν το Δήμαρχο Γ. Θωμάκο,

«η κατάσταση στους δρόμους είναι δράμα, ειδικότερα η Καλυφτάκη, δρόμος με αυξημένη κίνηση ειδικά φορτηγών που την χρησιμοποιούν για να έχουν πρόσβαση στην Εθνική οδό.

Απάντηση: στο σημείο θα γίνει υπόγεια διάβαση.

Και μέχρι να γίνει η υπόγεια τι θα γίνει «ρε ούφο πατριώτη», μετά από 15 με 20 χρόνια, θα ζούμε εμείς και τα αυτοκίνητα;

Από την απάντηση καταλαβαίνει κανείς ότι ο άνθρωπος έχει μαύρη νύχτα, «δεν κάμει το παιδί», δανείζομαι φράση που έλεγε ο Κων/νος Μητσοτάκης.

Μόνο την Εκκλησία έχει μέλημα, τίποτα άλλο. Ειδικά στη Νέα Ερυθραία τον κυνηγάνε.

Η συζήτηση έγινε σήμερα το πρωί με φίλο ιδιοκτήτη Ταξί.

Αλλά εμάς μας ενδιαφέρει η δομή της απορίας στη γραμμή της ανόδου όσο και στη γραμμή της καθόδου: πώς φτάσαμε εδώ, ώστε να μας ενώνει ο θάνατος; Διότι ο θάνατος καταργεί ακόμη και τον εχθρό και την κατ’ επάγγελμα εχθροπάθεια, επειδή κανείς δεν μπορεί να φέρει πίσω τους νεκρούς όταν αδράξουν εμάς τους ζωντανούς. Πώς να υπάρξει «επιχείρημα», «συνεντεύξεις» ή «απολογία» σ’ ένα πένθος όπου κανείς πενθεί όχι μόνο την απώλεια αλλά και τη λογική;

Σημειωτέον ότι η επανόρθωση της αδικίας ως ανταπόδοση του κτυπήματος (δίκαιο-εκδίκηση), ψυχαναλυτικά τουλάχιστον, δεν συμπεριλαμβάνεται στην «εργασία του πένθους». Δεν υποκαθιστά το άλμα έξω απ’ τη γλώσσα που είναι ο θάνατος. Άλλα απαιτεί η ιστορική συγκυρία, που η «ψαλίδα» τα απομάκρυνε από εμάς. Ό,τι κόβουν τα ψαλίδια στα πατρόν του Balenciaga είναι για τα fashion victims.