Το τέρας στη εξουσία

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Ο Πόε, αν σκεφτεί κανείς την περίπτωση του Γ. Θωμάκου, υπήρξε κατηγορηματικός. Ο κύριος Βάλντεμαρ στην ομώνυμη νουβέλα του 1845 περιγράφει έναν άνδρα σε ανασταλτική υπνωτική κατάσταση τη στιγμή του θανάτου του. Ο Ερνέστος Βάλντεμαρ, υπό την επίδραση του ζωικού μαγνητισμού (Εξουσία) αναφέρει στον υπνωτιστή, πρώτα ότι πεθαίνει και μετά ότι είναι νεκρός. Χωρίς καρδιακούς παλμούς, απαντά στις ερωτήσεις του με δυσκολία και μεταξύ έκστασης και εγρήγορσης όταν τον εκλιπαρεί να τον ξανακοιμήσει ή να τον ξυπνήσει, αναφωνεί: «Ναι. Όχι. Κοιμόμουν και τώρα είμαι νεκρός». Και τότε, όταν ο υπνωτιστής τον βγάζει από την έκσταση, βλέπει το σώμα του να αποσυντίθεται αστραπιαία σε μια σχεδόν υγρή μάζα.

«Δόγμα του σοκ και οι μετεξελίξεις του».

Μόνο που το σοκ στην περίπτωση Θωμάκου θα όφειλε ο Γ. Θωμάκος και οι “σοφοί” της παράταξης του π.χ Αυλίτης να το έχει προβλέψει στις αλλεπάλληλες, ανεπαρκείς αυτοκριτικές τους επιδόσεις μετεκλογικά. Να έχει δηλαδή προειδοποιήσει πως ο θάνατος του Θωμάκου – Βάλντεμαρ είχε ήδη επέλθει κατά τη γέννηση του ως το συνονθύλευμα της παράταξης που δημιουργήθηκε και ανδρώθηκε βασισμένης σε μια εντελώς τυχαία, τυχάρπαστη θα έλεγα ανάγκη αρπαγής της εξουσίας. Η «Διοίκηση» (και η γλύκα της) έγινε εμμονή για τους άνους της παράταξης Θωμάκου καθώς, σώνει και καλά θα έπρεπε να εξυπηρετηθεί ακόμα και με «ανήθικους» τρόπους. Γιατί την ηθική ως πολιτική αρετή δεν την είδα πουθενά στα πεπραγμένα του Θωμάκου έως τώρα. Ξέρω ότι οι παρατάξεις εξουσίας είναι υποχρεωμένες να στηρίζονται από την «πελατεία», η οποία και μετά την απομάκρυνσή της από το ταμείο έχει πάντα δίκιο, εφόσον η δημοκρατία -εκτός από το ταμείο- υπόκειται στην «αγορά». Η «αγορά» υποδεικνύει τους κανόνες λειτουργίας της. Αλλά υπάρχει «ηθική» στην αγορά; Ναι, «επιχειρηματική ηθική». Είναι όμως ηθική; Όχι, είναι κερδοσκοπία. Και τότε ποιο ηθικό πλεονέκτημα; Οι Θωμάκος και Αυλίτης το απέδειξαν, από τις προσλήψεις ημετέρων που με την έννοια του Νόμου έπρεπε να αποκλειστούν, ως και τις αμαρτωλές συμβάσεις τώρα. Προχτές μάλιστα διαβεβαίωσε ότι «η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο». Και μένει να ρωτήσει κανείς, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Θωμάκου σε ποιο ανθρωπολογικό είδος ανήκει; Την απάντηση την έχει δώσει «Η ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής».

Ο λαϊκισμός των αγανακτισμένων στην «κάτω πλατεία» ήταν επόμενο να εξελιχθεί σε λαϊκισμό στην άνω πλατεία του διαδικτύου που ανέδειξε τον Θωμάκο αφού είχαν οι πολίτες κάτι καλύτερο να διαλέξουν και προηγουμένως μετατρέψει τους αγανακτισμένους σε τρολ του διαδικτύου.

Οι «σοφοί» του Θωμάκου, που ούτε θεοί υπήρξαν που προέβλεπαν τα μέλλοντα, ούτε θνητοί που έβλεπαν τα γινόμενα, αλλά ούτε και οι σοφοί του ποιήματος του Καβάφη που τα «προσερχόμενα αντιλαμβάνονται», την βοή έξω «εις την οδόν» δεν την άκουσαν. Αλλά ήταν όμως βοή ή ψηφιακός θόρυβος; Είναι αργά πλέον γι’ αυτούς, και για μένα. Ομότιμοι πλέον μεταδίδουμε τη σοφία μας σε επιφυλλίδες ή στο Ινστιτούτο Πουλαντζά, μια που η Ακαδημία Αθηνών δεν θα μας κάνει δεκτούς. Και το σοκ με όλους τους απαξιώμενους θεσμούς, αλλά και με το φαντασιακό μας σε αγκύλωση από την αρτηριοσκλήρωση, δεν επιτρέπει να διατυπώσουμε την ακροτελεύτια ερώτηση: «Το τι μέλλει να συμβεί is anybody’s guess».

Αλλά ο Βάλντεμαρ δεν διερωτάται. Δεν απορεί. Και δεν μεταθέτει το υπαρξιακό ερώτημα «ποιος είμαι» στο εξίσου υπαρξιακό ερώτημα «τι είναι σήμερα η αλλοπρόσαλλη θρησκευόμενη παράταξη» -που επιπλέον έχει απαντηθεί από τον Καρλ Μαρξ και σε καμία αναπροσαρμογή δεν υπόκειται. Ντεμέκ θρησκευόμενοι είναι η συντομογραφία της δικαιοσύνης η οποία όμως αναγγέλλεται από μία έκπτωση που αντιστοιχεί σε φιλοδοξία.

Στην αρχαιότητα πίστευαν πως τα νερά της λίμνης Κηφισιάς είναι υποχθόνια. Διόλου. Μια λιμνοθάλασσα είναι με βούρλα, που ευδοκίμησαν Θωμάκος-Αυλίτης αφήνοντας για τη λίμνη του Λόχνες το τέρας.-