Προβλέψιμος και επικίνδυνος

Γράφει ο Γιάννης Κατσ'ιμπας

Από τους νέους Έλληνες, ο ποιητής μου είναι ο Κ.Π.Καβάφης.
Ευγνωμονώ επίσης για το έργο τους τον Σολωμό, τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο, τον Καρυωτάκη, τον Ασλάνογλου.
Εκτιμώ βαθύτατα τον Σεφέρη.
Έχω θαυμάσει ποιήματα του Ελύτη, του Ρίτσου, του Βάρναλη, του Παλαμά αλλά και του Λάγιου και του Υφαντή.
Το ποίημα ωστόσο της ζωής μου, ο φωτεινός μου οδηγός, το έγραψε -ή μάλλον το άφησε να αναβλύσει από μέσα του- ο Άγγελος Σικελιανός.

Γιατί βαθιά μου δόξασα

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
νά που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...

Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
νά τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρα μου είτε μπόρα,
λάμπ' η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει απ' τα βάθη τ' ουρανού και μέσα μου ο καρπός!...

Γιατί δεν είπα: «εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...»
μα «αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...
μα κι ο σεισμός βαθύτερη τη χτίση θεμελιώνει,
τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός...»
νά που, ό,τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,
να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδερφός!...

Έχουν σημασία όλα αυτά; Μεγάλη. Γιατί δείχνουν ότι οι Δημοτικοί σύμβουλοι κινούνται σε κλίμα «όπου φύγει φύγει». Επομένως ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εξασφάλιση των συνθηκών της επαγγελματικής τους επιβίωσης και προς αυτή την κατεύθυνση δεν βοηθάει το ναι σε όλα

Αυτή η τελευταία ιδέα ήρθε από το εξωτερικό (από εκεί που έρχονται όλες οι καλές ιδέες για την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

 Αν αφαιρέσουμε τις... σκουριασμένες σάλτσες τι απομένει;

Πενία τέχνας κατεργάζεται.

Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του πρωτοπόρου σικελού θεατρικού συγγραφέα και διανοούμενου Λουίτζι Πιραντέλλο, το «Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε)»,

Όλα τα υπόλοιπα είναι ατμός…

χωρίς να αποδοκιμαστούν από τη παράταξή τους που αποκηρύττει μετά βδελυγμίας τις ακρότητες.-