Θα προτιμήσω τον καθαρό, το τίμιο, τον αψύ, τον σύντεκνο

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Τελευταίες μέρες λαμβάνω στο κινητό μου μηνύματα. Μηνύματα υποψηφίων. Κατά μέσο όρο πέντε την ημέρα. Δεν έχω αμφιβολία ότι διαρκώς θα πυκνώνουν. 

Τα τρία είναι από ανθρώπους που και την ύπαρξή τους αγνοούσα. Ή ίσως να τους είχα συναντήσει σε κάποια κοινωνική εκδήλωση και να είχαμε ανταλλάξει μισή κουβέντα. Πού βρήκαν τον αριθμό μου μαζί με άλλους εκατοντάδες -ή και χιλιάδες ίσως- αριθμούς; 

Τα υπόλοιπα δύο μηνύματα προέρχονται από γνωστούς οι οποίοι -λόγω της περίστασης- μού απευθύνονται σαν φίλοι. Το περιεχόμενό τους ασφαλώς τυποποιημένο. "Ελπίζω να είστε όλοι καλά…" Εγώ -εννοεί- και η οικογένειά μου, η οποία μακάρι να περιλαμβάνει αρκετούς άνω των δεκαεφτά, με δικαίωμα ψήφου. "Το αποφάσισα!" μου ανακοινώνει, υπονοώντας ότι πέρασε τη βάσανο της αμφιταλάντευσης. "Κατεβαίνω υποψήφιος Πρόεδρος του Σύριζα. "Θα είναι ξεχωριστή τιμή/χαρά να με στηρίξεις/προτιμήσεις/σταυρώσεις." Η χρήση των εναλλακτικών ρημάτων πλάι στο "σταυρώσεις" σημαίνει ότι, σίγουρα θα ξέρω κάποιους συντοπίτες μου, που θα μπορούσα να τους επηρεάσω υπέρ τους. 

Κάποιοι στο τέλος του μηνύματος γράφουν το προσωπικό τους σύνθημα. "Από την επομένη (της εκλογής μου) θα καταλάβεις τη διαφορά!" εγγυάται ο ένας – το σλόγκαν είναι κλεμμένο από μια διαφήμιση μάρκας τσιγάρων των 70’ς, "το πρωί καταλαβαίνεις τη διαφορά" έλεγε, δεν βήχεις δηλαδή, ξυπνώντας, σαν το γαϊδούρι. Άλλοι διατηρούν την περηφάνεια τους: "και να μην με στηρίξεις, καλή καρδιά." Δεν μου αρέσει αυτό. Από τη στιγμή που κάποιος διαβαίνει τον ρουβίκωνα, τα παίζει όλα για όλα. Ψευτομεγαλοψυχίες δεν χωρούν. Όποιος δεν είναι μαζί του, είναι εναντίον του. 

Η Περίσταση, θεωρητικά, απαιτεί ην ενεργή συμμετοχή των απλών πολιτών. 

"Τι κωλοπιλάλα τους έχει πιάσει όλους αυτούς;" ρώταω έναν φίλο που έχει εταιρεία πολιτικής επικοινωνίας. "Οι κάλπες στήνονται σε ενάμιση μήνα" μου υπενθυμίζει.

"Πόσο παιδί είσαι…" μου χαμογελάει πατρικά. "Τόσο απονήρευτος, όσο εκείνοι -δεν τους λες και λίγους- που θέτουν υποψηφιότητα από ειλικρινή διάθεση προσφοράς. Ή από ψώνιο. Ή από κομματικό καθήκον. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι οποίοι έχουν κάνει τα κουμάντα τους. Που έχουν επενδύσει στην εκλογή τους. Εάν το έχεις στο αίμα σου, μπορείς να κάνεις κάθε λογής συνδυασμούς…" "Συνδυασμούς;" "Έτσι το έλεγε σε μια παλιά ταινία. Πώς μεταφράζεται η λέξη "συνδυασμός”; "Combination”. Ελληνιστί "κομπίνα”…" "Εννοείς ότι οι εκλογές είναι διεφθαρμένες;" ρωτάω με ύφος ντιπ χαζού. "Ας αποφεύγουμε τις βαριές λέξεις. Ας πούμε ότι δεν αποτελούν εξαίρεση σε ένα γενικότερο κλίμα, που το ξορκίζουμε με βδελυγμία -μας οδήγησε γαρ στη χρεοκοπία του 2010 και στα μνημόνια- δεν το έχουμε εντούτοις ξεριζώσει. Επίσης ας θυμηθούμε από ποιους ξεκίνησαν όλα αυτά. Καθώς πρέπει να θυμηθούμε για τα καλά ποιο κόμμα μας έβγαλε από το «λούκι» Ούτε και πρόκειται, εάν θες τη γνώμη μου. Το δαχτυλάκι στο μέλι είναι χούι του μεταπτωτικού ανθρώπου…" "Μεταπτωτικού ανθρώπου;" "Αφότου, εννοώ, δάγκωσε η Εύα το φιρίκι." 

"… Εγώ βεβαίως τη δουλειά μου κάνω. Υποψηφίους μανατζάρω, απονήρευτους κυρίως σαν εσένα, που βαυκαλίζονται ότι με μια έξυπνη, πρωτότυπη καμπάνια, θα γοητεύσουν τους συμπολίτες τους και θα εκλεγούν. Χωρίς να έχουν ιδέα από ανθρωπογεωγραφία, συγκροτημένα συμφέροντα, μαζικές σταυροδοσίες. Εάν έχεις κάνει ντιλ με μία τοπική παραθρησκευτική οργάνωση, θα μπεις στον κόπο να περιοδεύσεις στις λαϊκές αγορές; Μονάχα δια το θεαθήναι… Η συμπαθέστερη κατηγορία είναι οι "επώνυμοι” υποψήφιοι. Η γαρνιτούρα, όπως τους λέμε στο γραφείο συνθηματικά. Πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες, πρωταθλητές εν αποστρατεία και δεν συμμαζεύεται. Αυτούς τους προσεγγίζουν οι υποψήφιοι αυτοπροσώπως Κολακεύονται, αποδέχονται αβλεπί την πρόταση. Νομίζουν συν τοις άλλοις ότι θα εκλεγούν από τα αποδυτήρια, χάρη στο όνομά τους." "Δεν συμβαίνει;" "Ολοένα και πιο σπάνια. Και να τα καταφέρουν ωστόσο, η παρουσία τους θα είναι καθαρά διακοσμητική. Θα γίνεται κάτω από τη μύτη τους το σώσε κι εκείνοι χαμπάρι δεν θα παίρνουν. Άλλη η γαρνιτούρα κι άλλο το ψητό…"

Προσωπικά θα προτιμήσω το καθαρό, το τίμιο, τον αψύ, τον σύντεκνο, χωρίς να έχω καμία καταγωγή από το περήφανο τόπο, πλην καθάριες αδελφικές φιλίες. Από τέτοιους έχουμε τρομακτική έλλειψη, κάτι σαν τον Αλέξη, καθαρός, ξάστερος

"Τώρα ανοίγεις μεγάλη κουβέντα… Θα την κάνουμε μετεκλογικά" μου υπόσχεται.-