ενημέρωση 2:28, 20 September, 2026

Νέο γενετικό τεστ υπόσχεται πιο εύστοχη διάγνωση του συνδρόμου Down

Νέα Υόρκη
Ένα νέο διαγνωστικό μη επεμβατικό γενετικό τεστ υπόσχεται πιο εύστοχη διάγνωση του συνδρόμου Down, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό έντυπο New England Journal of Medicine. Η εξέταση έχει ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία σε 16.000 γυναίκες. 

Το σύνδρομο Down ή τρισωμία 21, είναι μια χρωμοσωμική ανωμαλία που προκαλείται από ένα επιπλέον αντίγραφο μιας μεγάλης περιοχής γενετικού υλικού.

Συγκεκριμένα, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, με επικεφαλής τη Δρ Μαίρη Νόρτον, έλεγξαν σχεδόν 16.000 γυναίκες, κατά μέσο όρο 30 ετών, και ανίχνευσαν με ακρίβεια 38 περιπτώσεις συνδρόμου Down, έναντι 30 περιπτώσεων που εντόπισαν με τα υπάρχονα διαγνωστικά τεστ. Τα ψευδώς θετικά αποτελέσματα του νέου τεστ ήταν μόλις 0,05% έναντι 5,4% των άλλων μεθόδων.

Η εξέταση Harmony, που αναπτύχθηκε από την φαρμακευτική εταιρεία Roche, αναλύει τμήματα γενετικού υλικού από τον πλακούντα, τα οποία εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος της μητέρας. To τεστ μπορεί μελλοντικά να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες προγεννητικές διαγνωστικές μεθόδους, όπως οι υπέρηχοι, καθώς και η λήψη και ανάλυση αμνιακού υγρού. Η τελευταία, λόγω της επεμβατικής φύσης της, ενέχει τον κίνδυνο αποβολής του εμβρύου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι το Harmony είναι αποτελεσματικό στις γυναίκες άνω των 35 ετών, που ανήκουν και στην ομάδα υψηλού κινδύνου. Όμως, η νέα έρευνα δείχνει ότι μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις γυναίκες, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Σε πρώτη φάση, πάντως, θεωρείται πιθανότερο το νέο τεστ να εφαρμόζεται σε εκείνες τις γυναίκες που ανήκουν σε ομάδα υψηλού κινδύνου, προτού υποβληθούν σε αμνιοπαρακέντηση. Μόνον όσες είναι θετικές στο πρώτο τεστ, θα υποβάλλονται σε αμνιοπαρακέντηση, ενώ όσες είναι αρνητικές, θα αποφεύγουν την αποφεύγουν. Με αυτό τον τρόπο, εκτιμάται ότι θα μειωθεί αισθητά ο αριθμός των γυναικών που θα υποχρεώνονται στην εν λόγω επεμβατική εξέταση.

Πάντως θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι, η εξέταση Harmony αν και περιορίζει τα ψευδώς θετικά αποτελέσματα, δεν τα εξαλείφει πλήρως. Επίσης, σε σχεδόν 500 γυναίκες από τις 16.000 δεν κατέστη δυνατό να παράξει αποτελέσματα, διότι δεν υπήρχε επαρκές εμβρυικό γενετικό υλικό που να κυκλοφορεί στο αίμα της μητέρας, έτσι ώστε να είναι ανιχνεύσιμο. Ακόμα, το 2,7% των εμβρύων είχαν άλλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες, πέρα από το σύνδρομο Down, τις οποίες δεν μπόρεσε να ανιχνεύσει η εξέταση.

Αυτό περιπλέκει την κατάσταση, καθώς ήδη αρκετές εταιρείες σπεύδουν να αναπτύξουν και να κυκλοφορήσουν στην αγορά γενετικά τεστ. Προς το παρόν, ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), εξετάζει κατά πόσο θα έπρεπε να επιβάλει ρυθμιστικούς κανόνες στα νέα αυτά τεστ.

Υπήρχε και άλλος δρόμος

Από την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης στις 23 Απριλίου του 2010, μέχρι τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015, η κυρίαρχη -αν όχι και μοναδική- άποψη ήταν πως η Ελλάδα δεν έχει καμία άλλη επιλογή από το να σκύψει το κεφάλι, να εφαρμόσει τα Μνημόνια και να υπακούσει τυφλά στις εντολές των εταίρων και της Τρόικας.

Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών, ολιγαρχών, καναλαρχών -και των δούλων τους- τα έδωσε όλα, για να πείσει τους Έλληνες πολίτες πως δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή.

Τους Έλληνες που δεν πείστηκαν και κατέβηκαν μαζικά στους δρόμους, ανέλαβαν να τους πείσουν με απίστευτη βία οι δυνάμεις καταστολής.

Τα αποτελέσματα της επιβολής της κυρίαρχης άποψης ήταν -μεταξύ άλλων- να φτωχοποιηθεί η ελληνική κοινωνία, να αυξηθούν οι αυτοκτονίες, να μεταναστεύουν μαζικά οι Έλληνες, να διαλυθεί ο τομέας της Υγείας, και να αυξηθεί το δημόσιο χρέος.

Η μία και μοναδική λύση οδηγούσε στην απόλυτη καταστροφή από την οποία υποτίθεται πως θα μας έσωζε.

Μετά από όλα αυτά -και αφού πέρασαν πέντε ολόκληρα χρόνια-, οι Έλληνες έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου σημαίνει πως οι Έλληνες δεν είναι πια ικανοποιημένοι από την άποψη που προσπάθησε να επιβάλει επί πέντε χρόνια το πολιτικό και ολιγαρχικό σύστημα.

Κι ενώ μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων είχε πειστεί τα προηγούμενα χρόνια πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν που προπαγάνδιζαν καθημερινά οι Πρετεντέρηδες, οι Μπάμπηδες -και άλλοι καμμένοι-, ξαφνικά βλέπουμε πως η νέα κυβέρνηση διαπραγματεύεται σκληρά, ενώ αναζητεί και άλλους τρόπους, για να βγάλει τη χώρα και τους πολίτες από την δύσκολη θέση που τους έφεραν οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Σκληρή διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, επιτροπή της Βουλής για τις γερμανικές επανορθώσεις, επιτροπή της Βουλής για τον λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους, επιτροπή για τα Μνημόνια, «άνοιγμα» της εξωτερικής πολιτικής μέχρι και τη Ρωσία του Πούτιν.

Αν μη τι άλλο, αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει ζωή και αξιοπρέπεια στους πολίτες, αν και δεν είναι η ίδια υπεύθυνη για το κακό που συνέβη στη χώρα μας.

Δηλαδή, υπήρχε άλλος δρόμος όλα αυτά τα χρόνια αλλά οι πολιτικοί που κυβερνούσαν ήταν δεμένοι από τους «εταίρους» και από τους Έλληνες ολιγάρχες, οπότε ξεπούλησαν τη χώρα και τους πολίτες, για να επιβιώσουν πολιτικά οι ίδιοι.

Φυσικά, η επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση από τους ολιγάρχες μέσα από τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ τους, είναι λυσσαλέα.

Προσέξτε τη λύσσα των ιδιωτικών ΜΜΕ εναντίον της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Επιτροπής Αλήθειας για τον Λογιστικό Έλεγχο του Δημοσίου Χρέους.

Βέβαια, η κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να απαιτήσει από τους χρεοκοπημένους καναλάρχες και ολιγάρχες να πληρώσουν επιτέλους αυτά που τους αναλογούν, οπότε εξηγείται απόλυτα η λύσσα των ΜΜΕ των ολιγαρχών.

Παράλληλα, ξέρουν πως ο έλεγχος της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου στους Ολυμπιακούς Αγώνες, την υπόθεση της Siemens -και άλλα καυτά θέματα- θα φέρει τα δικά τους ονόματα στο προσκήνιο. Γιατί δεν τα φάγαμε μαζί. Αυτή η καραμέλα έλιωσε.

Δεν είναι δυνατόν από τη μία οι ολιγάρχες να κάνουν σημαία επί πέντε χρόνια πως η χώρα χρεοκόπησε επειδή οι Έλληνες δανείζονταν και ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, και από την άλλη -ακόμα και σήμερα- η χρεοκοπημένη Καθημερινή να παίρνει δάνειο 36 εκατομμύρια ευρώ.

Υπήρχε λοιπόν άλλος δρόμος όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν συνέφερε τον Μπόμπολα, τον Βαρδινογιάννη, τον Λάτση, τον Αλαφούζο και τα άλλα παιδιά.

Όπως είπα κάποτε σε έναν γνωστό και κοντό ολιγάρχη, «δεν γίνεται να έχω εγώ, ο γιος του οικοδόμου,τα ίδια συμφέροντα με εσένα, τον γιο του εφοπλιστή».

Ε ναι, δεν γίνεται. Το παραδέχτηκε και αυτός.

Πηγή:pitsirikos

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ανήσυχη η Ευρώπη από τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν

Ανήσυχη η Ευρώπη από τη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν

Αγαπητέ Jo Di, άλλο η Μέρκελ, άλλο ο Τσίπρας. Η Μέρκελ είναι ο Φύρερ. Ο Τσίπρας είναι πρωθυπουργός σε αποικία της Γερμανίας.

Κατά τα άλλα, αντιδρά η γερμανική κυβέρνηση, όταν γίνονται συγκρίσεις με το παρελθόν της Γερμανίας.

Με την ευκαιρία, ένα ξεκαρδιστικό βίντεο από συνάντηση του Πούτιν με την Μέρκελ:

Πηγή:pitsirikos

Ο «αιρετικός» Λουίς Μπουνιουέλ και το φιλμ «Ναζαρέν»

Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Καννών του 1959, η ταινία «Ναζαρέν» (Nazarin) του Λουίς Μπουνιουέλ, αποτελεί μία από πρώτες δημιουργίες του σπουδαίου δημιουργού, που θα χαρακτηριστούν από την καθεστηκυία τάξη, ως «βλάσφημες και ιερόσυλες». Η ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη, καταθέτει μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην υποκρισία της οργανωμένης θρησκευτικής εξουσίας και αποτελεί ίσως την ομορφότερη κινηματογραφική κατάθεση που πραγματοποιήθηκε στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης με κεντρικό άξονα, την έννοια της πίστης...

Στο Μεξικό του δικτάτορα Ντιάζ, ο νεαρός ιερέας Ναζαρέν (Φρανσίσκο Ραμπάλ), ζει σε μια φτωχική πανσιόν, χωρίς να έχει δική του ενορία, εφαρμόζοντας όμως πιστά τις διδαχές του Ευαγγελίου, κυρίως σε ότι αφορά στην αγάπη προς τον πλησίον και στην αλληλεγγύη. Ο ίδιος προσφέρει καταφύγιο στην πόρνη Άνταρα (Ρίτα Μασέδο), η οποία καταζητείται για απόπειρα δολοφονίας.

Παράλληλα ο Ναζαρέν, προσπαθεί να βοηθήσει και τη χωριατοπούλα Μπεατρίς (Μάργκα Λόπεζ), η οποία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όταν την εγκατέλειψε ο εραστής της. Κάποια στιγμή οι δύο γυναίκες φεύγουν μαζί, ενώ ο νεαρός ιερέας δέχεται αυστηρότατες επικρίσεις από τις εκκλησιαστικές αρχές του τόπου, για τη στάση και τη συμπεριφορά του.

Τότε ο Ναζαρέν, αποφασίζει να γίνει αναχωρητής και να ταξιδεύει σαν «φτωχούλης του Θεού», περιπλανώμενος και ζώντας με ελεημοσύνες. Αργότερα, σ’ ένα χωριό ξανασυναντά την Μπεατρίς και την Άνταρα οι οποίες τον ακολουθούν, καθώς τον θεωρούν άγιο. Ωστόσο ο κόσμος θεωρεί ανήθικο και αιρετικό ένας ιερέας να συνοδεύεται και να κυκλοφορεί με δύο γυναίκες. Η πίστη του Ναζαρέν στην ύπαρξη του Θεού αρχίζει να κλονίζεται...

Η ταινία «Ναζαρέν» (Nazarin) του Λουίς Μπουνιουέλ, αποτελεί την κινηματογραφική διασκευή ενός βιβλίου του Ισπανού συγγραφέα Μπενίτο Περέθ Γκαλδός (Benito Perez Galdós: 1845-1920). Ο Μπουνιουέλ με χαρακτηριστική δεξιοτεχνία και παράλληλους συμβολισμούς, παρουσιάζει μια δονκιχωτική μορφή του Ναζωραίου, που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα από ένα καταπιεστικό, κοινωνικό πλαίσιο.

Το έργο αποτελεί ένα υπέροχο δείγμα γραφής της απαράμιλλης τέχνης του σκηνοθέτη και εντάσσεται χρονικά στη λεγόμενη "Μεξικανική Περίοδο" του καλλιτέχνη, μαζί με κλασσικές ταινίες, όπως το "Ξεχασμένοι από την Κοινωνία" (Los Olvidados) του 1950, ο αριστουργηματικός "Εξολοθρευτής Άγγελος" του 1962, αλλά και το σπάνιο φιλμ, ο "Σίμων της Ερήμου" του 1965.

Ο Λουίς Μπουνιουέλ, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1900, στην Ισπανία. Πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου κι ένας εκ των κορυφαίων σκηνοθετών όλων των εποχών, ο Μπουνιουέλ δε δίστασε μέσα από τα έργα του - που αποτελούν μοναδικές στιγμές στην Ιστορία της Έβδομης Τέχνης - να ασκήσει δριμεία κριτική στην εκάστοτε εξουσία και στους αντιπροσώπους της.

Στα τέλη του '70, ο Μπουνιουέλ αποσύρθηκε από τη σκηνοθεσία μέχρι και το τέλος της ζωής του και μαζί με τον Carrière, έγραψε την αυτοβιογραφία του, "Mon Dernier Soupir" ((My Last Sigh) - 1982). Έναν χρόνο μετά, στις 29 Ιουλίου του 1983, ο μεγάλος αιρετικός του κινηματογράφου έφυγε, αφήνοντας πίσω του μία μοναδική πολιτιστική κληρονομιά.

«Ο Μπουνιουέλ είναι ένας εύθυμος πεσιμιστής. Δεν παραδίνεται στην απελπισία αλλά είναι σκεπτικιστής... Σαν τους συγγραφείς του 18ου αιώνα, ο Μπουνιουέλ μας διδάσκει πώς να αμφισβητούμε...» - Φρανσουά Τρυφώ

Έτος: 1959 | Xώρα: Μεξικό | Διάρκεια: 94 λεπτά | Σκηνοθεσία: Luis Buñuel | Σενάριο: Benito Pérez Galdós (novel), Luis Buñuel, Julio Alejandro | Παίζουν: Marga López, Francisco Rabal, Rita Macedo