Άμεση ήταν η παρέμβαση του αντιδημάρχου Β. Αυλίτη, που έσπευσε να αλλάξει αμέσως το θρησκευτικό δόγμα της Κηφισιάς, ύστερα από το θέμα που δημιουργήθηκε με τα συνθήματα στη διάρκεια της δοξολογίας, από ομάδες των άπιστων

Το νέο έμβλημα του Δήμου Κηφισιάς, ύστερα από τις Αλλαγές του αντιδημάρχου, σε διαταγή Γ. Θωμάκου

Με μηνύσεις θα απαντά πλέον ο Δήμος Κηφισιάς σε όσους επιβουλεύονται την τοπική μας θρησκευτικότητα, αλλά και σε όσους κατακρατούν Κηφισιώτικα ήθη, έθιμα, σύμφωνα με πρωτοβουλία που πήρε ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος Βαγγέλης Αυλίτης.

Ως πολιτικός προϊστάμενος των θρησκευτικών Δυνάμεων, ο Β. Αυλίτης, παρουσίασε το υπερόπλο των μηνύσεων στον Δήμαρχο Γ. Θωμάκο τονίζοντας ότι αποτελεί την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στον πόλεμο εν καιρό θρησκευτικής ειρήνης.

Στα πλαίσια αυτής της αλλαγής, κάλεσε τους υπαλλήλους που εεγάαζονται στον Δήμο, στο εξής να τους προετοιμάζουν με συνθήματα που να εμψυχώνουν το φρόνημά τους και να τους προετοιμάζουν για «πόλεμο μηνύσεων και αγωγών». Ενάντια σε όσους προσβάλουν την προσωπικότητά τους με το να είναι αντίπαλοι.

Εξάλλου, σύμφωνα με το σκεπτικό του Αντιδημάρχου, το σύνθημα για την κατάκτηση της Πόλης από Έλληνες, είναι άκυρο και υβριστικό, αφού προσβάλει πρώτα απ’ όλα, τους Γέροντες της Ορθοδοξίας! Διότι είναι γνωστό σε όλους από τις προφητείες τους, ότι την Πόλη θα την πάρει το «Ξανθό Γένος» του Δημάρχου Γ. Θωμάκου και θα μας την παραδώσει, χωρίς να χρειαστεί να ασχοληθούμε εμείς.

Λειτουργώντας μάλιστα ως «Ηγέτης δια του Παραδείγματος», ο Βαγγέλης Αυλίτης αποφάσισε να ξεκινήσει μηνύοντας την ίδια την πραγματικότητα, αφού τελικά το video με τα παράπονα των γονέων-πολιτών, δεν είναι περσινό (όπως λανθασμένα ισχυρίστηκε) αλλά φετινό. Με αποτέλεσμα να εκτεθεί και να θιγεί η τιμή και η υπόληψή του.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

...«Η δύναµη βρίσκεται στους δεσµούς µε την κοινωνία, αλλά και στην αλληλεγγύη. Ένα µεγάλο πλεονέκτηµα των δυνάµεων της αλλαγής είναι ότι η µάχη είναι µία για όλους και ο σκοπός κοινός.

Το κίνηµα των PODEMOS δεν αγωνίζεται µόνο για την Ισπανία, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη, εποµένως και για την Ελλάδα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σκέφτεται και δρα πολιτικά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε βήµα σε κάθε ξεχωριστή χώρα ωθεί προς τα εµπρός τις δυνάµεις σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η νίκη του καθενός είναι νίκη για όλους. Η πείρα που αποκτά ο καθένας είναι ένα πολύτιµο πολιτικό εργαλείο για τον κοινό σκοπό.»

Απόσπασμα από τον πρόλογο του Αλέξη Τσίπρα

Κερδίζοντας τις εκλογές δεν κερδίζεται, σε καμία περίπτωση, η εξουσία. Γι’ αυτό, στο καθήκον μας για τη διεκδίκηση της δημοκρατίας καλούνται όσοι επιθυμούν να κάνουν την αξιοπρέπεια, που απορρέει από την αποτελεσματική εφαρμογή της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κυβερνητική προτεραιότητα.

Σήμερα, δυστυχώς, δε φιλοδοξούμε να εξαλειφθεί το Κράτος, να εξαφανιστούν οι φυλακές, ούτε να γίνει η γη παράδεισος. Φιλοδοξούμε να πηγαίνουν όλα τα παιδιά σε δημόσια σχολεία, που θα είναι τα καλύτερα που υπάρχουν· να λαμβάνουν όλοι οι ηλικιωμένοι σύνταξη και να περιθάλπονται στα καλύτερα νοσοκομεία, και όχι αυτά να αποτελούν προνόμιο των πλουσίων· φιλοδοξούμε να μπορεί ο καθένας να φοιτά στο πανεπιστήμιο, ανεξαρτήτως καταγωγής· να μη στερούν από κανέναν τη θέρμανση αν δεν μπορεί να την πληρώσει· να μην μπορεί καμία τράπεζα να αφήσει στο δρόμο μια οικογένεια· φιλοδοξούμε όλος ο κόσμος να δουλεύει υπό αξιοπρεπείς συνθήκες χωρίς να αναγκάζεται να αποδέχεται επαίσχυντους μισθούς ή συνθήκες εργασίας· να μη διώκεται κανείς για τις απόψεις του· να μην είναι η παραγωγή πληροφοριών προνόμιο των πολυεκατομμυριούχων· να μη χρειάζεται να γονατίζει μια χώρα μπροστά σε ξένους κερδοσκόπους. Με λίγα λόγια, φιλοδοξούμε η κοινωνία να είναι σε θέση να παρέχει τις ελάχιστες υλικές προϋποθέσεις για αξιοπρέπεια και ευτυχία.

Αυτοί οι στόχοι, που σήμερα φαίνονται τόσο ριζοσπαστικοί, αντιπροσωπεύουν τη δημοκρατία.

Η διεκδίκηση της δημοκρατίας ως άξονα της πολιτικής πάλης όσων προσβλέπουν σε μια πιο δίκαιη κοινωνία είναι θεμελιώδης. Το παρόν βιβλίο φιλοδοξεί να καταστεί αυτό ακριβώς: μια ταπεινή εργαλειοθήκη για τον τρόπο δράσης όσων αγωνίζονται για μια αξιοπρεπή κοινωνία, ένα σύνολο από επιχειρήματα και τεχνικές σε έναν αγώνα ερμηνείας της πραγματικότητας στον οποίο δεν έχει νόημα να αναζητάμε μια ιδεολογία που μας τοποθετεί πάντα αριστερότερα από τους υπολοίπους, αλλά μια ιδεολογία που θα μας επιτρέψει να γίνουμε σημείο αναφοράς και υπέρμαχοι της δημοκρατίας.

Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας Τουριόν είναι Ισπανός ακαδημαϊκός και ο γενικός γραμματέας του κόμματος PODEMOS. Από το 2008 είναι λέκτορας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και από το 2014 ευρωβουλευτής.

Αποφοίτησε με διάκριση από το Τμήμα Νομικής και στη συνέχεια από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών –αντικείμενο στο οποίο το 2008 απέκτησε και το διδακτορικό του– του Πανεπιστημίου Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και στη συνέχεια απέκτησε μάστερ στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Κάρλος ΙΙΙ και στην Επικοινωνία από το European Graduate School, όπου υπήρξε, μεταξύ άλλων, μαθητής του Σλάβοϊ Ζίζεκ και του Τζόρτζιο Αγκάμπεν. Κατά τη διάρκεια του διδακτορικού του συνεργάστηκε ως ερευνητής με διάφορα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια.

Το 2010 άρχισε να παρουσιάζει στην Ισπανία την τηλεοπτική πολιτική εκπομπή La Tuerka και από το 2013 την επίσης πολιτική εκπομπή Fort Apache. Από τον Απρίλιο του 2013 συνεργάζεται ως πολιτικός αναλυτής με τις εκπομπές της ισπανικής τηλεόρασης Las Mananas Cuatrο και La Sexta Noche.

Τον Ιανουάριο του 2014 συμμετείχε στη δημιουργία του PODEMOS, κόμμα το οποίο στις Ευρωεκλογές του 2014 απέσπασε 1,2 εκ. ψήφους και κατάφερε να εκλέξει πέντε ευρωβουλευτές.

Έχει γράψει τα βιβλία Νικάς ή Πεθαίνεις: Πολιτικά Μαθήματα από το Game of Thrones (2014), Ο Μακιαβέλι Ενώπιον της Μεγάλης Οθόνης – Κινηματογράφος και Πολιτική (2013), Οι Ανυπάκουοι: Από τους Τσιάπας στη Μαδρίτη (2011), ενώ έχει συμμετάσχει στη συγγραφή αρκετών άλλων.

Παρουσιάστηκε ως ένα πρόγραμμα οικονομικής στήριξης και ανάκαμψης, με σκοπό την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, η οποία ακόμα προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Γρήγορα, ωστόσο, το «Σχέδιο Μάρσαλ» αποδείχτηκε πως ήταν η μεγαλύτερη και πιο επιτυχημένη επιχείρηση των ΗΠΑ να επέμβουν στην ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Σαν σήμερα, το 1948, υπογράφηκε ένα από τα πρώτα δείγματα του  επερχόμενου «Ψυχρού Πολέμου».

Οι ΗΠΑ, με το «Σχέδιο Μάρσαλ», προσέφεραν οικονομική στήριξη στην «γηραιά ήπειρο», για να αποκατασταθούν οι αποδεκατισμένες περιοχές και να εκσυγχρονιστεί η βιομηχανία. Το πρόγραμμα ξεκινούσε τον Απρίλιο του 1948, είχε διάρκεια 4 χρόνων και πήρε το όνομά του από τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, George Marshall. Σε μεγάλο βαθμό, υπήρξε δημιούργημα των στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ιδιαίτερα του William L. Clayton και του George F. Kennan. Το σχέδιο εγκρίθηκε εξασφαλίζοντας διακομματική υποστήριξη, τόσο από τους Δημοκρατικούς του Λευκού Οίκου, όσο και από το (Ρεπουμπλικανικής, τότε, επιρροής) Κονγκρέσο.

Ένα περίπου χρόνο πριν την υπογραφή του σχεδίου, στις 12 Μαρτίου του 1947, ο πρόεδρος Τρούμαν διακηρύσσει ότι οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν «τους ελεύθερους ανθρώπους που αντιστέκονται στην προσπάθεια υποταγής τους σε ένοπλες μειοψηφίες ή εξωτερικές πιέσεις», αφήνοντας αιχμές για την ανάμειξη της Σοβιετικής Ένωσης στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Η δήλωση αυτή, το «δόγμα Τρούμαν», αφορούσε τις προσπάθειες του κομμουνιστικού κινήματος να καταλάβει την εξουσία στο Ιράν, στην Τουρκία και, κυρίως, στην Ελλάδα.

 
«Η πολιτική μας δεν στρέφεται ενάντια σε καμία χώρα, αλλά ενάντια στην πείνα, τη φτώχεια, την απόγνωση και το χάος. Κάθε κυβέρνηση που είναι πρόθυμη να βοηθήσει στην ανάκαμψη θα βρεί την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ. Σκοπός μας πρέπει να είναι η αναβίωση της παγκόσμιας οικονομίας της εργασίας, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η εμφάνιση των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών υπό τις οποίες μπορούν να υπάρξουν ελεύθεροι θεσμοί»,δήλωνε ο George Marshall, τον Ιούνιο του 1947.
 
Παρ’ όλη την εχθρότητα των ΗΠΑ απέναντι σε οτιδήποτε σοβιετικό, οι πρώτες συζητήσεις για το πρόγραμμα, τον Ιούνιο του 1947, περιελάμβαναν και τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Παρόλο που ο πρέσβης της ΕΣΣΔ υποψιαζόταν ότι το Σχέδιο Μάρσαλ θα οδηγούσε στην δημιουργία μιας αντι-σοβιετικής ομάδας χωρών, ο ίδιος ο Στάλιν ήταν αρχικά θετικός στην ιδέα της οικονομικής βοήθειας. 

Στη συνέχεια, άλλαξε γνώμη όταν έμαθε πως για να πάρουν τη βοήθεια, οι ανατολικές χώρες έπρεπε να συμφωνήσουν με τους οικονομικούς όρους των ΗΠΑ, γεγονός που θα περιόριζε την ικανότητα των Σοβιετικών να ασκήσουν τη δική τους επιρροή. Μετά την άρνηση του Στάλιν, μία προς μία οι χώρες της σοβιετικής ζώνης απέρριψαν το Σχέδιο Μάρσαλ, το οποίοαναγνωρίστηκε ως «το αμερικανικό σχέδιο για την υποδούλωση της Ευρώπης».
 
Ωστόσο και οι διαπραγματεύσεις με τις δυτικές χώρες της Ευρώπης ήταν δύσκολες και περίπλοκες, καθώς το κάθε κράτος προέβαλλε τα δικά του συμφέροντα. Η Γαλλία δεν ήθελε μια νέα ανοικοδόμηση της Γερμανίας, το Ηνωμένο Βασίλειο επέμενε πως έπρεπε να έχει ειδική μεταχείριση και οι σκανδιναβικές χώρες προσπαθούσαν να διατηρήσουν ουδέτερη στάση ανάμεσα στην αμερικανική και τη σοβιετική πλευρά. Όσον αφορά τις ΗΠΑ, το μόνο που προέβαλαν ως αντάλλαγμα για τη βοήθεια που προσέφεραν ήταν η ενότητα της Ευρώπης και η διαμόρφωση ενός μετώπου εναντίον του κομμουνισμού.
 
Οι βασικότεροι ενδοιασμοί και διαφωνίες είχαν να κάνουν με το ποσό των χρημάτων που θα διανεμόταν στην Γερμανία, η οποία ήταν υπεύθυνη για τον Πόλεμο. Τελικά υπήρξε συμφωνία και στις 3 Απριλίου, 1948, ο Τρούμαν υπέγραψε το οριστικό Σχέδιο Μάρσαλ, στο οποίο επικεφαλής της οικονομικής διαχείρισης ήταν ο Paul G. Hoffman.
 
Μέσα στον χρόνο, οι δεκαεπτά συμμετέχουσες χώρες (Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία, Τουρκία και Ηνωμένες Πολιτείες) υπέγραψαν συμφωνία για την ίδρυση συντονιστικού φορέα, του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, με επικεφαλής τον Γάλλο Robert Marjolin.

Συνολικά, από το 1948 έως το 1951, οι Αμερικανοί δαπάνησαν 13 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανόρθωση της Ευρώπης. Οι πρώτες χώρες που έλαβαν τη χρηματική ενίσχυση που παρείχε το σχέδιο Μάρσαλ ήταν η Ελλάδα και η Τουρκία, χώρες που σύμφωνα με την ηγεσία των ΗΠΑ, ήταν πιο επιρρεπείς στον «κομμουνιστικό κίνδυνο».  Οι κύριες εισαγωγές, κατά την έναρξη του προγράμματος, είχαν να κάνουν με προϊόντα αυξημένης ζήτησης, όπως τρόφιμα και καύσιμα. Αργότερα, οι παροχές στράφηκαν προς τις ανάγκες ανασυγκρότησης, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί.
 
Η Ελλάδα εκείνη την περίοδο βρισκόταν εν μέσω Εμφυλίου και η Βρετανία, η οποία στήριζε την κυβέρνηση εναντίον των ανταρτών, ανακοίνωσε το Φεβρουάριο του '47 ότι θα διέκοπτε κάθε βοήθεια στην χώρα, αδυνατώντας να επωμιστεί το βάρος. Το κράτος είχε ανάγκη τα λεφτά του Σχεδίου Μάρσαλ και οι ΗΠΑ τα έδωσαν, θεωρώντας πως αν στην Ελλάδα κέρδιζαν οι κομμουνιστές αντάρτες, σε λίγο καιρό όλη η Μέση Ανατολή θα βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Μόσχας. Η αποδοχή της βοήθειας του Σχεδίου ήταν η πρώτη περίπτωση αμερικανικού παρεμβατισμού στη χώρα. Συνολικά, η Ελλάδα έλαβε, υπό μορφή δωρεάς, 706,7 εκατομμύρια δολάρια.

Από αναλυτές, το Σχέδιο Μάρσαλ παρουσιάζεται ως «αμερικανικός οικονομικός ιμπεριαλισμός» και ως απαρχή των «προγραμμάτων βοήθειας», που επιφέρουν καταστροφικά αποτελέσματα. Υποστηρικτές του σχεδίου σημειώνουν την «τεράστια επιτυχία» του προγράμματος, το οποίο, όπως τονίζουν, έθεσε τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τόνωσε την συνολική πολιτική και οικονομική ανασυγκρότηση της Δυτικής Ευρώπης. Πλέον, ο όρος «Σχέδιο Μάρσαλ» χρησιμοποιείται με μεταφορική έννοια για οποιοδήποτε μεγάλης κλίμακας οικονομικό πρόγραμμα, που έχει ως στόχο την οικονομική ενίσχυση μίας χώρας από τους εταίρους της.

Η επαρχία Guanxi είναι από τις πιο πλούσιες της Κίνας, καθώς οι ορυζώνες δεσπόζουν στο τοπίο με εντυπωσιακές αναβαθμίδες στις πλαγιές των λόφων που εμφανίζουν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Πράσινες κοιλάδες που διαρρέονται από ποτάμια, κατάφυτα κομμάτια γης που ξεχωρίζουν στον ορίζοντα αλλά και μεγάλα χωράφια που καλύπτονται από πολύχρωμα “χαλιά” λουλουδιών που αστράφτουν στην ανατολή του ήλιου. Ένας τόπος ονειρικός που έχει αποτελέσει άπειρες φορές τον καμβά φωτογράφων από όλον τον κόσμο. Μια φωτογραφική διαδρομή σε διάφορα σημεία της επαρχίας αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της απέραντης ομορφιάς του τόπου αυτού…