Είναι το σκούτερ που δεν φοβάται τις μεγάλες μοτοσικλέτες. Είναι το νέο Honda Integra που η πολυήμερη δοκιμή με το νέο μοντέλο μας άφησε μόνο με θετικές αναμνήσεις. Η Honda εισβάλει στην ολιγομελή κατηγορία των μέγκα σκούτερ με το νέο NC750D Integra, το οποίο καταφέρνει να κινείται με χαρακτηριστική άνεση, τόσο μέσα στην πόλη όσο και στα ταξίδια. Όλα αυτά χάρη στο νέο πλαίσιο του, το μοτέρ των 745 κ.εκ. με τους 58+ ίππους και το βελτιωμένο αυτόματο κιβώτιο μαζί με τα τρία προγράμματα οδήγησης. 

Ο σχεδιασμός και το στυλ της Integra έχουν εξελιχθεί με αποτέλεσμα να μοιάζει πλέον περισσότερο με μοτοσυκλέτα. Το νέο, ελαφρύ, αλουμινένιο ψαλίδι και η καλύτερη κατανομή βάρους στους δύο τροχούς βελτιώνουν περαιτέρω το κράτημα . Διαθέτει έναν ευανάγνωστο πίνακα οργάνων που περιλαμβάνει ψηφιακό ταχύμετρο και στροφόμετρο με μπάρες, ρολόι, ψηφιακό δείκτη στάθμης καυσίμου και διπλό χιλιομετρητή. Επίσης, έχει προστεθεί ένδειξη στιγμιαίας και μέσης κατανάλωσης. 

Στα τεχνολογικά του καλούδια σημειώστε το αποτελεσματικό αντικλεπτικό immobilizer HISS. Το νέο μοτέρ των 745 κ.εκ. εκτός από την αυξημένη ισχύ συνδυάζεται στον βασικό του εξοπλισμό με το κιβώτιο DCT, που προσφέρει συνεχείς, ταχύτατες, αδιάλειπτες και ομαλές αλλαγές σχέσεων και συνδυάζει τρία προγράμματα οδήγησης. Η κατανάλωση είναι εντυπωσιακή (28,9 χλμ./λίτρο). Η αυτονομία με ένα γέμισμα είναι 400 χιλιόμετρα χάρη στο ρεζερβουάρ των 14,1 λίτρων. Η NC750D Integra είναι διαθέσιμη στην ελληνική αγορά. 

από μικρός φαινόσουνα ότι θα «προκόψεις» Καλέ παιδί μου,

μπράβο σου,

με την οπτική του Τάσου Χαλά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Καλό μήνα

Έχουν περάσει περισσότερα από 20 χρόνια από τότε που ο Θόδωρος Πάγκαλος έκανε μια παροιμιώδη δήλωση εναντίον της Γερμανίας. Την είχε αποκαλέσει «οικονομικό γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού» (ή κάπως έτσι, έχει περάσει πολύς καιρός, ξέρω ότι ο ίδιος την έχει αμφισβητήσει) και είχε προκαλέσει πολιτικό σάλο.

Η αντίδραση της Γερμανίας ήταν οξύτατη (καγκελάριος ήταν ο Χέλμουτ Κολ) και ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου αντελήφθη ότι δεν θα περνούσε έτσι. Γι’ αυτό υποχρέωσε τον Πάγκαλο να ζητήσει συγγνώμη και το θέμα έληξε.

Γιατί θυμηθήκαμε αυτό το περιστατικό, τι σχέση έχει με τα σημερινά, τι σχέση μπορεί να έχει με την ταπεινή Κηφισιά ; Έχει και παρέχει. Ιδού γιατί. Πάνε περίπου 6 και πλέον μήνες όπου οι πολίτες της Κηφισιάς αναγκάστηκαν να επιλέξουν για Δήμαρχο στην θέση των λίαν επιεικώς αίολων, διεφθαρμένων Χιωτάκη-Βάρσου, τον «λίγο» Γ. Θωμάκο.

Ο Γ. Θωμάκος πλην όλων των άλλων disadvantage που είχε σαν άτομο είχε και το μεγάλο βαρίδι στις τάξεις του. Είχε επιλέξει και τον Χρ. Καλό όχι από άλλο λόγο, μόνο με την μη στελέχωση της παράταξής του με ικανό αριθμό στελεχών. Επέλεξε λοιπόν να μεταμορφωθεί σε άλλο ταχυδακτυλουργό και όπως βαπτίζουν το κρέας ψάρι, έτσι συμπεριέλαβε τον Χρ. Καλό στην παράταξή του, με σκοπό να του δώσει την απαραίτητη εξυγίανση, την «κάθαρση από τα τόσα θλιβερά αμαρτήματα του. Ή ως άλλος ταχυδακτυλουργός.

Κατά πόσον αυτό επετεύχθη είναι κάτι που θα το αναλύσουμε αργότερα. Επέλεξε λοιπόν να μεταμορφωθεί σε άλλον Ιησού και να εξυγιάνει την πόλη από τις τόσες πολλές αμαρτίες. Αμαρτίες που είχαν σαν πηγή από την διοίκηση-διαχείριση Βάρσου. Συνεχίστηκαν, χειρότερες, με τον Ν. Χιωτάκη. 

Τι έκανε ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος; Τίποτα. Η διοίκησή του όχι μόνο δεν εξέδωσε ούτε μία αποδοκιμαστική δήλωση. Το αντίθετο, στελέχωσε την διοίκησή του με άτομα ως τον Χρ. Καλό, είναι σαν μια χαιρέκακη (έναντι της διοίκησης Χιωτάκη) ικανοποίηση από το «κατόρθωμα» του αντιδημάρχου.

Βλέπω σήμερα τις αντιδράσεις στελεχών της παράταξης Χιωτάκη αλλά και πλήθους πολιτών με αυτές τις ακατανόητες ενέργειες, ακόμη και στελεχών της παράταξης Θωμάκου, Δημοτικών Συμβούλων, για τα ανατριχιαστικά ακούνε, μαθαίνουν καμώματα του Αντιδημάρχου. Θεωρώ το θέμα ήσσονος σημασίας. Με την εξής έννοια: αυτή η κατηγορία των πολιτών  έτσι εκπαιδεύεται, αυτά τα συνθήματα φωνάζουν διαχρονικά, τα φώναζαν και πέρσι και πρόπερσι και, κατά τούτο, είναι λίγο υποκριτικές οι αντιδράσεις των πρώην μελών της προηγούμενης Διοίκησης Χιωτάκη.

Όμως, υποτίθεται ότι σήμερα έχουμε διοίκηση μια νέας παράταξης, τα στελέχη της οποίας έβγαζαν τα προηγούμενα χρόνια σπυράκια, όταν άκουγαν για τέτοες συμπεριφορές. Τώρα τα ακούνε στη «δική τους» διοίκηση. Αλλά ας μην παριστάνουν τους έκπληκτους. Ποιος θα τα εμπόδιζε; Τον Καλό έχει σαν Αντιδήμαρχο καθαριότητας.

Ο Γ. Θωμάκος έπεσε στην ανάγκη του Καλού, επειδή δεν είχε την δύναμη –θεωρούσε- σαν παράταξη στις εκλογές. Κατανοητό. Αλλά ήταν ανάγκη να τον κάνει Αντιδήμαρχο καθαριότητας; Και στη καθαριότητα έχει παράτες.

Όταν ο Καλός απείλησε τις εργαζόμενες υπαλλήλους του Δήμου με άσεμνες χειρονομίες, φραστικές ενοχλήσεις –δεν είναι και η πρώτη φορά-ότι θα τους διώξει, (από πού άραγε;) αυτές οι δηλώσεις-εκβιασμοί του έφτασαν ως τον Δήμαρχο Χιωτάκη, τότε και στο Γ. Θωμάκο τώρα, ουδείς τον αποδοκίμασε. Όταν ένας έχει μάθει να κατακλέβει-απαλλοτριώνει τα ταμεία του Δήμου, των Νηπιαγωγείων, κατόπιν μόνο ο ίδιος ο Ιησούς να μπορέσει να εξυγιάνει από τις τόσες μεγάλες και πολλές αμαρτίες. Στην δική μας περίπτωση τον ρόλο του εξυγιαντή, τον ρόλο του υπέρ άνω ανέλαβε ο Γ. Θωμάκος. Χωρίς καμία προοπτική. Ενώ ο Γ. Θωμάκος θα έπρεπε να τον υποχρεώσει να κάτσει φρόνιμα, όπως υποχρέωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Πάγκαλο. Έτσι κάνουν οι υπεύθυνοι πολιτικοί. Πως όμως είναι αυτό εφικτό; Χαμένος κόπος.

Ο Καλός δεν είναι σημερινός, δεν είναι tabula rasa. Έχει παρελθόν. Έχει πει-πραγματοποιήσει τα πιο απίθανα πράγματα. Είναι ικανός να πει τα πάντα, για να προβληθεί. Όταν απειλεί τις υπαλλήλους με διωγμό αν δεν υποκύψουν στις άρρωστες-θρασύτατες διαθέσεις του, σιγά που θα τον πειράξει επειδή κάποιοι σκέφτονται και τα εκφράζουν με δριμύ τρόπο,  διαμαρτύρονται για τα όλα αυτά που κάνει και, εκθέτει μια ολόκληρη πόλη. Η λαϊκή σοφία αναφέρει «η ψυχή βγαίνει, το χούι δεν βγαίνει».

Θα τον λουστούν τον Καλό, αφού αποφάσισαν να του δώσουν μια τόσο καίρια θέση στην διοίκηση. Τα εκ των υστέρων κλαψουρίσματα για τα ανδραγαθήματά του, δεν έχουν ιδιαίτερη αξία.

Ο τίτλος του άρθρου τίθεται καθ’ υπερβολήν. Ασφαλώς διοικεί ο Γ. Θωμάκος. Αλλά από τη στιγμή που ένας αντιδήμαρχος λέει και κάνει ότι του κατέβει, χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις, ο τίτλος έχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Επιμύθιον: να μη διαμαρτύρονται οι του Γ. Θωμάκου για τη δράση του Χρ.Καλού. Απλώς να τον χαίρονται, ως συνδιοικητή…-

με αφορμή την χθεσινή εκπομπή Ορίζοντας - Το μεγάλο Ξεπούλημα - του Σωτήρη Δανέζη, ένα απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Irène Némirovsky

Το κρασί της μοναξιάς      

Σε μια γωνιά, συνθέσεις Capo di Monte ...  

Η Ελένη κάθισε στη θέση της δίπλα στη δεσποινίδα Ρόζ. Ο μπουφές κατέρρεε υπό το βάρος των ασημένιων σερβίτσιων, αγορασμένων σε δημοπρασίες, επειδή η παλιά αριστοκρατία ήταν στα πρόθυρα της οριστικής καταστροφής και πουλούσε όσο όσο αυτά που της ανήκαν, τα οποία και αγόραζαν οι νεόπλουτοι επιχειρηματίες.  

Aγαλματίδια των Sèvres, μικρά πιατάκια ...  

"'Ολα, μέσα σ' αυτό το σπίτι, μοιάζουν να βρίσκονται σε κρησφύγετο ληστών, από δεύτερο χέρι", αναλογιζόταν η Ελένη. Τα βαριά ασημικά προέρχονταν από διαφορετικές αγορές. Κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να αφαιρέσει τα αρχικά, τα στέμματα και τα εμβλήματα που τα διακοσμούσαν. Μόνο το βάρος ενδιέφερε τους Κάρολ. Σε μια γωνιά, συνθέσεις Capo di Monte ήταν ακόμη με το περιτύλιγμά τους, ενώ αγαλματίδια των Sèvres, μικρά πιατάκια από ένα τρυφερό ροζ υλικό, διακοσμημένα με φιγούρες και μπουκέτα, στιβάζονταν πάνω στα ράφια. Η Μπέλλα τα είχε αγοράσει πριν μια βδομάδα στη δημοπρασία, αλλά παρέμεναν εδώ, θλιβερά, αχρησιμοποίητα, μέσα στο αχυρένιο ή μεταξένιο περιτύλιγμά τους. Το ίδιο και οι βιβλιοθήκες, που τις αγόραζαν με το μέτρο, και κανείς, εκτός από την Ελένη, δεν άνοιγε τα βιβλία από δέρμα μαρόκο με τα οικόσημα χαραγμένα πάνω τους. Η Μπέλλα έλεγε αστειευόμενη : "Πού θα βρούμε ν' αγοράσουμε πορτρέτα προγόνων ;"  

Στο σαλόνι, το χαλί της Savonnerie ...  

Η επανάσταση δεν είχε αρχίσει ακόμη, αλλά πλησίαζε, το προαισθανόσουν (...) Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τα νέα του μετώπου. Ο πόλεμος φαινόταν να είχε κυλήσει σ' ένα μακρινό παρελθόν. Τους τραυματίες τους έβλεπαν με αδιαφορία, τους στρατιώτες με δυσφορία και έχθρα. Μόνο το χρήμα ενδιέφερε τους άντρες που περιέβαλαν την Ελένη. 'Ολοι πλούτιζαν. Αυτός ο Πακτωλός έρεε μάλιστα τόσο ορμητικός, θυελλώδης και ιδιότροπος, που τρόμαζε ακόμη κι εκείνους που ζούσαν στις παρυφές του και το γεύονταν. 'Ολα έρχονταν πολύ γρήγορα, πολύ εύκολα... Αποκτούσες μια αξία στο Χρηματιστήριο κι αμέσως ανέβαινε σαν πυρετός. Δεν φώναζαν πια χαρούμενα τους αριθμούς δίπλα στην Ελένη : τώρα τους ψιθύριζαν. Δεν άκουγε πια για "εκατομμύρια", αλλά για "δισεκατομμύρια", που τα προφέρανε με φωνή βαριά, διστακτική και λαχανιασμένη.

Δεν έβλεπε γύρω της παρά άπληστα και έντρομα βλέμματα. Την ίδια στιγμή, αγόραζαν. Τα πάντα και παντού. Πρωϊ και βράδυ, ο κόσμος ερχόταν, βγάζοντας πακέτα από τις τσέπες. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, η Ελένη άκουγε άριθμούς και χαμηλόφωνες, έντονες και βιαστικές συζητήσεις. Αγόραζαν ατόφιες γούνες, που δεν τις είχαν ακόμη καθαρίσει και τελαρώσει, αλλά τις είχαν δέσει μαζί μ' ένα σπάγγο σ' ένα ξύλο, όπως τις είχε πουλήσει ο έμπορας από την Ανατολή σ' ενα μακρινό παζάρι. Αγόραζαν δέρματα από ερμίνα και ζιμπελίνα, παρτίδες από τσιντσιλά που έμοιαζαν με το τρίχωμα ψώφιου αρουραίου, κοσμήματα, κολιέδες, αρχαία βραχιόλια, την αξία των οποίων εκτιμούσαν με το βάρος, τεράστια σμαράγδια, αλλά θολά, τόσο πολύ η βιασύνη και η επιθυμία υπερτερούσαν αντί για την διορατικότητα. Αγόραζαν χρυσό, σε μπάρες, σε ράβδους, αλλά κυρίως μετοχές, σε πακέτα, σε δεσμίδες, σε σωρούς, που αντιπροσώπευαν τράπεζες, δεξαμενόπλοια, αγωγούς, διαμάντια θαμμένα ακόμη στη γη... Το χαρτί φούσκωνε τα έπιπλα, γέμιζε τους τοίχους, τα κρεβάτια.

Το έκρυβαν στα δωμάτια της υπηρεσίας, στο αναγνωστήριο, στις σόμπες μόλις ερχόταν η άνοιξη. Πακέτα μετοχών ήταν ραμμένα στο ύφασμα των πολυθρόνων, και ο κόσμος που επισκεπτόταν τους Κάρολ καθόταν πάνω τους εναλλάξ, τα έκλωθε με τη θερμότητα του σώματος, σαν να ήθελε να γεννήσει χρυσά αυγά. Στο σαλόνι, το χαλί της Savonnerie που το διακοσμούσε μία γιρλάντα από τριαντάφυλλα ήταν τυλιγμένο σε μια γωνιά και περιείχε χοντρές δεσμίδες που έτριζαν με το παραμικρό ρεύμα. Κάποιες φορές, η Ελένη, αφηρημένα, διασκέδαζε κανοντάς τες να τρίζουν κάτω από τα πόδια της, όπως πατάμε τα ξερά φύλλα το φθινόπωρο κάτω από το τακούνι μας. [μετάφραση Σ.Σ.]    

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ : ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ (29.03.2015)

Ρεπορτάζ - σενάριο : Σωτήρης Δανέζης  

Περίληψη: Στα χρόνια της κρίσης ολόκληρες περιουσίες άλλαξαν χέρια μέσα σε μια νύχτα. Αυτόπτες μάρτυρες αυτής της «συναλλαγής» εξιστορούν τις εμπειρίες τους στον «Ορίζοντα» του Σωτήρη Δανέζη και στη νέα εκπομπή με τίτλο «To Μεγάλο Ξεπούλημα», που μεταδίδεται στο MEGA. Μια συμβολαιογράφος ανεβαίνει κάθε Τετάρτη στην έδρα του Ειρηνοδικείου της Αθήνας κρατώντας το φάκελο με τα ακίνητα που «βγαίνουν στο σφυρί». Την ίδια ώρα ένας μεσίτης περιμένει νέους αγοραστές σε διαμερίσματα και βίλες που πωλούνται όσο-όσο. Στο Κολωνάκι ένας συλλέκτης βιβλίων «χτυπάει» σε δημοπρασία πολύτιμα έργα σε μοναδικές τιμές ενώ στην πλατεία Βάθη ένας ρακοσυλλέκτης αδειάζει το μαγαζί φίλου του, που βάζει λουκέτο μετά από μισό αιώνα.

Στη Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι χρυσές βέρες πωλούνται για ένα πιάτο φαϊ και τα ακριβά χρυσαφικά δίνονται για να καλυφθούν λογαριασμοί, δόσεις και φόροι. 'Ενας άνεργος, που δεν έχει τίποτα άλλο να πουλήσει, βάζει την αγγελία: «Ενοικιάζεται μεσήλικας για κάθε νόμιμη χρήση». «Προσωπικά μου έκοψε την φτωχή μου σύνταξη στα δύο. Παρ' όλα αυτά προσπαθώ να κρατήσω ανθούσες τις επιθυμίες μου. Αγωνίσου για την επιθυμία σου, όχι για την επιβίωση σου. Για την επιβίωση αγωνίζονται μόνο τα ζώα», λέει στην εκπομπή ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέφανος Ροζάνης. Που πήγε ο χρυσός από τα εκατοντάδες «ενεχυροδανειστήρια» που ξεφύτρωσαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα; Πόσο εύκολα πωλούνται σήμερα τα ακίνητα; Που βρίσκεται το χρηματιστήριο της Τέχνης;

Πόσες οικογένειες αναγκάζονται να «σκοτώσουν» περιουσιακά στοιχεία και κόπους μιας ζωής για να μη βρεθούν στο δρόμο; «Περίπου το 47% των νοικοκυριών αναγκάστηκε να εκποιήσει μέρους της περιουσίας, ακίνητης ή κινητής, προκειμένου να αυξήσει τη ρευστότητά του και να καλύψει τις βασικές του ανάγκες», λέει ο οικονομολόγος Δημήτρης Μπίμπας επικαλούμενος μετριοπαθείς εκτιμήσεις της ΓΣΕΒΕΕ Την Κυριακή 29 Μαρτίου 2015 στις 23.30 στο MEGA o «Ορίζοντας» παρουσιάζει σκληρές αλήθειες και αναζητά απαντήσεις στις ιστορίες εκείνων που είδαν και έζησαν το μεγάλο το ξεπούλημα του πλούτου της μεσαίας τάξης στα χρόνια της κρίσης.