Ζυγίζει λιγότερο από ένα μικρό αυτοκίνητο, αλλά το άνοιγμα των φτερών του είναι μεγαλύτερο και από ενός μεγάλου αεροπλάνου Boeing 767: Αυτό είναι το νέο πτητικό μέσο με το οποίο η Facebook Inc. η εταιρεία-κολοσσός του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, φιλοδοξεί να φθάνει σε κάθε απόμερη γωνιά της Γης, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν ακόμη τι είναι το Internet - άρα αγνοούν και το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο του πλανήτη.

Πρόκειται για ένα αυτόνομο μη επανδρωμένο αεροσκάφος (drone) σχήματος V, με την ονομασία Aquila (Αετός), που κινείται με τη βοήθεια της ηλιακής ενέργειας και το οποίο δοκιμάστηκε με επιτυχία στη Βρετανία, όπως ανακοίνωσε το αφεντικό του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ, 

Οπως ανέφεραν το Reuters και οι New York Times, o «Αετός» θα μεταφέρει τη δυνατότητα ασύρματης σύνδεσης Internet στα πιο δυσπρόσιτα μέρη και έτσι θα διευρύνει στις εσχατιές της Γης την επικράτεια του Facebook, το οποίο έχει πλέον περίπου 1,4 δισεκατομμύρια χρήστες. 

«Αεροσκάφη σαν αυτά θα βοηθήσουν να συνδέσουν όλο τον κόσμο, επειδή θα μπορέσουν με χαμηλό κόστος να εξυπηρετήσουν το 10% του πληθυσμού του πλανήτη, που ζουν σε απομονωμένες κοινότητες, χωρίς υποδομές διαδικτύου», δήλωσε ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Τα drones αυτά θα ίπτανται πάνω από μια περιοχή σε ύψος άνω των 20.000 μέτρων επί αρκετούς μήνες κάθε φορά και θα μεταδίδουν μέσω λέιζερ στο έδαφος την ασύρματη πρόσβαση στο Ίντερνετ - και στο Facebook. Τουλάχιστον, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν διαδικτυακή πρόσβαση σήμερα.

Η πλήρης εμπορική αξιοποίηση των drones από το Facebook, το οποίο σχεδιάζει ένα στόλο έως 1.000 τέτοιων αεροσκαφών, μπορεί πάντως να πάρει χρόνια, ενώ υπάρχει και το ερώτημα κατά πόσο θα επιτρέψουν το όλο εγχείρημα οι Ρυθμιστικές Αρχές Ανταγωνισμού ανά τον κόσμο. Άγνωστο παραμένει, επίσης, το κόστος κάθε τέτοιου drone και κατά πόσο θα υπάρχει το ανάλογο οικονομικό αντίκρισμα για το Facebook, κάτι που απασχολεί ήδη τους αναλυτές και τους επενδυτές.

Όπως, εξάλλου, δήλωσε σε συνέδριο προγραμματιστών εφαρμογών στο Σαν Φρανσίσκο ο διευθυντής τεχνολογίας του Facebook Μάικ Σρέπφερ, η διασύνδεση τόσων ανθρώπων στο διαδίκτυο θα απαιτήσει νέα μεγάλα κέντρα συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων, καθώς και πιο «έξυπνους» υπολογιστές, εφοδιασμένους με δυνατότητες τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να είναι σε θέση να χειριστούν αποτελεσματικά όλο αυτό το έξτρα φορτίο πληροφοριών.

Η Google, από την πλευρά της, σχεδιάζει ένα ανταγωνιστικό δίκτυο μίνι δορυφόρων και μπαλονιών σε μεγάλο υψόμετρο, που επίσης θα μεταφέρουν το διαδίκτυο στις πιο απόμερες γωνιές της Γης. Η Amazon έχει επίσης πειραματιστεί με την χρησιμοποίηση αυτόνομων drones για την μεταφορά των προϊόντων της στους πελάτες της.

«Τηλεμεταφορά» των χρηστών

Εκτός από τη διασύνδεση όλου του πλανήτη, το δεύτερο μεγάλο τεχνολογικό όραμα του Facebook αφορά την αξιοποίηση της τεχνολογίας εικονικής πραγματικότητας που προσφέρει η θυγατρική εταιρεία του Oculus, την οποία εξαγόρασε πέρυσι αντί 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η διοίκηση του Facebook παρουσίασε την τελευταία εκδοχή των σχετικών γυαλιών της Oculus, με την ονομασία Crescent Bay, τα οποία επιτρέπουν στον χρήστη που τα φοράει, να βυθίζεται σε εικονικά περιβάλλοντα.

Oπως δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμων της Oculus Μάικλ Άμπρας, είναι θέμα χρόνου η εικονική πραγματικότητα να ενσωματώσει τις κινήσεις του σώματος του χρήστη, τα κοντινά αντικείμενα και γενικότερα το περιβάλλον του. Από εκεί και πέρα, αναμένεται μια πληθώρα εφαρμογών λογισμικού, που θα επιτρέψουν στη νέα τεχνολογία να κατακτήσει τις αγορές.

Το Facebook ονειρεύεται μια επανάσταση στον τρόπο που οι χρήστες του θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, φορώντας τον ειδικό εξοπλισμό εικονικής πραγματικότητας, δεν θα βλέπει κανείς απλώς το βίντεο των γενεθλίων ενός φίλου του στο διαδίκτυο, αλλά θα νιώθει ότι πραγματικά παρευρίσκεται σε αυτό, σαν να έχει κάνει τηλεμεταφορά στον χώρο. Το Facebook ανακοίνωσε ότι τα γυαλιά της Oculus θα κυκλοφορήσουν σχετικά σύντομα, αλλά δεν έδωσε ακριβή ημερομηνία.

Ο ελβετικός φορολογικός παράδεισος έχει πολλούς ευνοουμένους κι ακόμη περισσότερους προστατευόμενους. Εξ αυτών, περί τους 10.000 υπολογίζεται ότι είναι έλληνες υπήκοοι, μεγαλοφοροφυγάδες οι περισσότεροι και, σε πολλές περιπτώσεις, διαπρεπείς… πατριώτες της «σχολής» του μαύρου χρήματος.

Κύκλοι της αντιπολίτευσης και του οικονομικού επιτελείου Σαμαρά ήταν οι πρώτοι που προεξοφλούσαν χθες το βράδυ ότι η φορολόγηση του «μαύρου χρήματος» που έχει διαφύγει στις ελβετικές τράπεζες είναι «ευσεβείς πόθοι». Και έφερναν ως επιχείρημα την προ ενός έτους άκαρπη συνάντηση του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα με την ελβετίδα ομόλογό του Εβελιν Βίλντμερ –Σλουμφ. Η κυρία Σλουμφ είναι γεγονός πως, τότε, είχε αποφύγει – διπλωματικά αλλά σταθερά – να δεσμευτεί για μια συμφωνία εφ΄άπαξ φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία ανάλογη με εκείνες που είχε ήδη συνάψει η χώρα της με την Βρετανία, την Γερμανία και την Αυστρία. Είχε μάλιστα δηλώσει τότε ότι αυτά «τα μοντέλα για τη ρύθμιση μη φορολογηθέντων χρημάτων θεωρούνται πλέον παρωχημένα».

Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι πως έκτοτε ουδείς εκ της ελληνικής κυβέρνησης ενόχλησε ξανά είτε την κυρία Σλουμφ, είτε οποιονδήποτε άλλον συνάδελφό της. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, το ελβετικό κανάλι RTS Info έλεγε σε ρεπορτάζ του πως οι ελληνικές αρχές έχουν δείξει «αξιοπερίεργη αδράνεια» για τις αφορολόγητες καταθέσεις στην Ελβετία – υποστήριξε, δε, ότι ενώ τον Φεβρουάριο του 2014 η κυρία Σλουμφ είχε προτείνει συγκεκριμένη λύση για το θέμα στον κ. Στουρνάρα, απάντηση δεν έλαβε ποτέ.

Μόλις χθες επίσης, μετά τη συνάντηση με τον κ. Βατβίλ, κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι η ελβετική κυβέρνηση «εκφράζει την απορία της για την απουσία ενδιαφέροντος που είχε δείξει η Αθήνα για εκκρεμείς υποθέσεις ελλήνων πολιτών και επιχειρήσεων στην Ελβετία». Με πλέον χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αποστείλει τον… αριθμό-ρεκόρ των 15 αιτημάτων για διαβίβαση στοιχείων φορολογικού ενδιαφέροντος.

Κι όσο απρόθυμοι κι εάν είναι – που είναι – οι Ελβετοί να δώσουν θυρίδες, καταθέσεις και ονόματα, τα 15 αιτήματα σε δυόμισι χρόνια δεν είναι και… ο ορισμός της στενής πολιτικής πίεσης που θα ασκούσε ένα κράτος στα όρια της χρεοκοπίας και με υπ’αριθμόν ένα διαρθρωτικό πρόβλημα την φοροδιαφυγή.

Με αυτήν την προϊστορία, και προεξοφλώντας την – κατά την πάγια πρακτική τους – άρνηση των ελβετών να δώσουν στοιχεία και τραπεζικούς λογαριασμούς, εκείνο που επιχειρεί τώρα η ελληνική κυβέρνηση είναι η επανεκκίνηση της προσπάθειας για μια εφ’ άπαξ φορολόγηση των καταθέσεων στην Ελβετία, στη βάση του γερμανικού και του βρετανικού μοντέλου. Κατ’ αυτό το μοντέλο, η Ελβετία επιβάλει εφ΄άπαξ φόρο στις καταθέσεις διατηρώντας το απόρρητο των στοιχείων των δικαιούχων, και στη συνέχεια αποδίδει τον φόρο που εισπράττει στην χώρα προέλευσης. Οι συμφωνίες αυτές προέβλεπαν φόρο 21%-41% για τα γερμανικά και τα βρετανικά κεφάλαια και 15%-38% για τα αυστριακά κεφάλαια.

Πρόκειται για το «παρωχημένο» μοντέλο που είχε περιγράψει η κυρία Σλουμφ στον κ. Στουρνάρα – ένα μοντέλο, ωστόσο, που κυβερνητικές πηγές θεωρούν ότι μπορεί να επανενεργοποιηθεί εάν υπάρξει συντονισμένη και τεκμηριωμένη διαπραγμάτευση από την ελληνική πλευρά, αλλά και παράλληλη πίεση προς την Βέρνη από την Ευρώπη και τον ΟΟΣΑ. Η πίεση αυτή εκτιμάται ότι μπορεί να αποδώσει καρπούς, καθώς η Ελβετία, με τη χαλαρή στάση και τις κωλυσιεργίες της, είναι πλέον πολλαπλώς εκτεθειμένη στις διαβουλεύσεις τόσο με την Ευρωπαϊκή Ενωση όσο και με τον ΟΟΣΑ για την τραπεζική διαφάνεια και την ανταλλαγή φορολογικών στοιχείων.

Τα οφέλη, βεβαίως, που μπορεί να προσδοκά το ελληνικό δημόσιο εάν και όταν υπάρξει συμφωνία είναι ένας αρκούντως θολός στόχος. Ο αυστριακός οικονομολόγος Φρίντριχ Σνάιντερ ειδικός σε ζητήματα παραοικονομίας, δήλωσε προχθές ότι μια φορολογική συμφωνία με την Ελβετία θα μπορούσε να αποφέρει στο ελληνικό δημόσιο έως και 15 δις ευρώ.

Η εκτίμησή του μάλλον είναι υπεραισιόδοξη, με δεδομένο και το ότι ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας ποιο είναι το πραγματικό ύψος των αφορολόγητων καταθέσεων των Ελλήνων στην Ελβετία. Η πιο αξιόπιστη, αλλά και παλαιά πλέον, έκθεση είναι εκείνη της Boston Consulting Group που, το 2011, προσδιόριζε τα ελληνικά κεφάλαια στις ελβετικές τράπεζες κοντά στα 40 δις ευρώ. Από τότε, και μετά το μεγάλο bank run του 2012, εκτιμάται ότι το ποσό αυτό μπορεί να κυμαίνεται από τα 50 έως και τα 120 δις ευρώ.

Η απόδοση, όμως, που μπορεί να έχουν τα εν λόγω κεφάλαια για τα ελληνικά κρατικά ταμεία εάν φορολογηθούν, δεν έχει να κάνει μόνο με τον συντελεστή που θα επιβληθεί αλλά και με το ποια έχουν εξαχθεί παράνομα και ποια είναι ήδη φορολογημένα, καθώς και με το κατά πόσο οι καταθέσεις ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα ή σε προσωπικές και κεφαλαιουχικές εταιρίες. Διότι ακόμη και στις διακρατικές συμφωνίες που έχει ήδη υπογράψει, η Ελβετία φρόντισε να εξαιρέσει από την εφ’ άπαξ φορολόγηση τις εν λόγω εταιρίες, κρατώντας ανοιχτό πάντα ένα παράθυρο φορδιαφυγής για τους καλούς και συνεπείς πελάτες της…

Κτίρια "κοσμήματα", την εποχή που κανείς δεν στέλνει πια γράμματα

Χτισμένα στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη, όταν η αλληλογραφία είχε ζωτική σημασία στις ζωές των ανθρώπων και ήταν συχνά ο μόνος τρόπος επικοινωνίας, τα ταχυδρομεία της αποικιοκρατικής εποχής αποτελούσαν κτίρια- θεσμούς που "δήλωναν" την δύναμη και την εξουσία των αποικιοκρατών.

Όσο πιο επιβλητικά, τόσο το καλύτερο.

Σήμερα, τα περισσότερα από τα ταχυδρομεία "πολυτελείας" του 19ου αιώνα έχουν κατεδαφιστεί ή μετατράπηκαν σε ξενοδοχεία. Ωστόσο μερικά από αυτά λειτουργούν ακόμα κανονικά, περιμένοντας τους ελάχιστους ανθρώπους που επιμένουν ακόμα να στέλνουν γράμματα και καρτ ποστάλ με τον παραδοσιακό τρόπο.

Saigon Central Post Office, Σαϊγκόν-Βιετνάμ

Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, κοντά στον εξίσου εντυπωσιακό καθεδρικό ναό. Το Κεντρικό Ταχυδρομείο της Σαϊγκόν χτίστηκε μεταξύ 1886 και 1891 από τον διάσημο αρχιτέκτονα Γκουστάβ Αϊφελ, τον εμπνευστή και δημιουργό του ξακουστού παριζιάνικου Πύργου του Άιφελ.

Η θολωτή στέγη και τα τοξωτά παράθυρα θυμίζουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Ευρώπης του 19ου αιώνα, ενώ μία τεράστια εικόνα του Χο Τσι Μινχ "επιβλέπει" τις διαδικασίες.        

Edificio de Correos y Telegrafos, Βαλένθια -Ισπανία

Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1915 και ολοκληρώθηκε επτά χρόνια αργότερα. Το πλέον εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του κτιρίου είναι η κύρια είσοδός του, που πλαισιώνεται από διπλούς κίονες ιωνικού ρυθμού και ημικυκλικές αψίδες "στεφανωμένες" με εντυπωσιακές αλληγορικές φιγούρες στην κορυφή τους.        

Palacio de Correos de Mexico, Μεξικό

Το αρχιτεκτονικό στυλ του μεγαλύτερου και σίγουρα εντυπωσιακότερου ταχυδρομείου του Μεξικό είναι ιδιαίτερα εκλεκιστικό και έχει χαρακτηριστεί ως πρότυπο της ισπανικής αναγεννησιακής αναβίωσης, πρότυπο του ισπανικού ροκοκό, παράδειγμα ελισαβετιανής γοτθικής αρχιτεκτονικής, αλλά και βενετσιάνικης αναγέννησης. Το κτίσμα έχει επίσης μαυριτανικά νεοκλασικά, μπαρόκ, και αρτ ντεκό στοιχεία. Δείτε αν μπορείτε να τα εντοπίστε όσο περιμένετε στην ουρά για γραμματόσημο.        

Grand Post Office, Αλγέρι - Αλγερία

Σχεδιασμένο το 1910, από τους Voinot και Tondoire, το Κεντρικό Ταχυδρομείο του Αλγέρι είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα της μαυριτανικής αρχιτεκτονικής γαλλικής σχολής του 20ου αιώνα.        

Manila Central Post Office, Μανίλα – Φιλιππίνες

Χτισμένο δίπλα στον ποταμό Pasig, το Κεντρικό Ταχυδρομείο της Μανίλα ήταν στο επίκεντρο των σχεδίων του Daniel Burnham για την ανάπτυξη της πόλης. Το ποτάμι έκανε την μεταφορά της αλληλογραφίας ευκολότερη, και η κεντρική του τοποθεσία, με τις συγκλίνουσες λεωφόρους, έκανε το κτίριο προσιτό σε όλους.          

Kolkata General Post Office, Καλκούτα – Ινδία

Το Γενικό Ταχυδρομείο της Καλκούτας ξεχωρίζει για την επιβλητική θολωτή οροφή του (ύψους 67 μέτρων) και του ψηλούς Κορινθιακού ρυθμού πυλώνες του, ενώ σήμερα φιλοξενεί και το μεγαλύτερο μουσείο φιλοτελισμού της χώρας.    

Το ταχυδρομείο το 1870  

Adelaide General Post Office, Αδελαΐδα - Αυστραλία

Χτισμένο μεταξύ 1876-1872, το Γενικό Ταχυδρομείο της Αδελαΐδας είναι ένα από τα ελάχιστα παραδοσιακά ταχυδρομεία της χώρας που εξακολουθούν να λειτουργούν κανονικά. Τα αντίστοιχα κτίρια του Σίδνει και τις Μελβούρνης έχουν μετατραπεί σε εμπορικά κέντρα εδώ και χρόνια. Πρόκειται για το ακριβότερο κτίριο που χτίστηκε στη Νότια Αυστραλία κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας, με το μέγεθός του και την εντυπωσιακή του αρχιτεκτονική λεπτομέρεια να αντικατοπτρίζουν τον ρόλο της πόλης ως το επίκεντρο του δικτύου υπηρεσιών ολόκληρης της χώρας.