ενημέρωση 1:40, 12 September, 2026

Χένρι Τζέιμς: Ο συγγραφέας των δύο ηπείρων

 
O Henry James, ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς ρεαλιστές συγγραφείς του 19ου αιώνα και από τους θεμελιωτές της κριτικής λογοτεχνικών έργων, πέθανε σαν σήμερα στις 28 Φεβρουαρίου το 1916. Δημοσίευσε περίπου τριάντα μυθιστορήματα και νουβέλες, πάρα πολλά διηγήματα και κριτικά δοκίμια. Ο τρόπος γραφής του από την οπτική γωνία του χαρακτήρα του έργου, έθεσε το κέντρο βάρος στο άτομο, τη συνείδηση και την αντίληψή του. Το ύφος του στα τελευταία του έργα έχει συνδεθεί από πολλούς με την ιμπρεσιονιστική ζωγραφική. Ήταν ένας πραγματικός κοσμοπολίτης, ένας πολίτης του κόσμου που κινείτο ελεύθερα μέσα και έξω από τα σαλόνια της Αμερικής και της Ευρώπης. Στα μυθιστορήματά του περιγράφεται συνήθως η συνάντηση και κατά κάποιο τρόπο η αντιπαράθεση νοοτροπιών Αμερικανών και Ευρωπαίων.

Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε ταξιδεύοντας στην Ευρώπη, όπου μαθήτευσε σε μεγάλους εκπαιδευτικούς της εποχής. Αργότερα γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ αλλά τελικά προτίμησε την λογοτεχνία. Το 1864 δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα «Tragedy of Error» και από τότε τον κέρδισε η συγγραφή.

Τα γνωστότερα διηγήματά του είναι η «Ντέιζη Μίλερ» (1878) και «Το στρίψιμο της βίδας» (1898). Από τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του είναι η «Πλατεία Ουάσινγκτον» (1880) και «Το Χρυσό Κύπελλο» (1904).

Η ζωή και το περιβάλλον του James ήταν το ιδανικά για την ανάπτυξη της καλλιτεχνικής του ιδιοσυγκρασίας. Το πατρικό του σπίτι του παρείχε όλη την πνευματική διέγερση που χρειαζόταν. Με επισκέπτες τους πιο διακεκριμένους καλλιτέχνες της εποχής, ο James μάθαινε από μικρή ηλικία όλες τις τελευταίες λογοτεχνικές τάσεις.

Αργότερα με τα ταξίδια του, γνώρισε μία ακόμη ήπειρο και την κοινωνία της και ήρθε σε επαφή με νέες ιδέες. Έζησε τα τελευταία 53 χρόνια της ζωής του στην Αγγλία. Έχοντας τέτοιες προσλαμβάνουσες, ο James στα μυθιστορήματα του δεν ασχολήθηκε με φτωχούς ανθρώπους. Έγραψε για άτομα με αρκετά χρήματα που ειχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν και να καλλιεργήσουν την υψηλή τους φύση.

Επίσης ήταν ο πρώτος συγγραφέας που ασχολήθηκε με το θέμα «του Αμερικανού στην Ευρώπη». Έτσι, τα περισσότερα μυθιστορήματά πραγματεύονται συνήθως την ιστορία ενός Αμερικανού ήρωα που έρχεται σε επαφή με την Ευρώπη γνωρίζοντας νέες εμπειρίες. Αντιπαραβάλλονται, κατ' αυτό τον τόπο, στο έργο του χαρακτήρες από τον παλαιό κόσμο (την Ευρώπη) που είναι γοητευτικός και διεφθαρμένος με χαρακτήρες από το νέο κόσμο (Η.Π.Α) που είναι πιο αθώος αλλά και συντηρητικός.

Οι πιο σημαντικοί του ήρωες ή οι κεντρικοί του ήρωες ήταν Αμερικανοί. Παράλληλα όμως και οι πιο δυσάρεστοι χαρακτήρες των έργων του ήταν Αμερικανοί. Το 1914, με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο James υποστήριξε ένθερμα τις προσπάθειες των Βρετανών.

Ενοχλημένος από την απροθυμία της αμερικανικής κυβέρνησης να μπει στον πόλεμο, έγινε Βρετανός πολίτης το 1915 ενώ έλαβε το 1916 από τον βασιλιά George V τιμητικό αξίωμα του Τάγματος της Τιμής. Μετά από χρόνια προβλήματα με την υγεία του και ένα εγκεφαλικό επεισόδιο λίγους μήνες πριν, πέθανε από πνευμονία στις 28 Φεβρουαρίου του 1916 στην Αγγλία.

H Γιόκο Όνο στα 82 της

Το μουσείο ανακοίνωσε την έκθεση “Yoko Ono: One Woman show, 1960-1971».

Κατά τα πρώτα 11 χρόνια της μεγάλης καριέρας της, η Όνο μετακινείτο από τη Νέα Υόρκη, το Τόκιο και το Λονδίνο, παίζοντας ένα πρωτοποριακό ρόλο στη διεθνή ανάπτυξη της εννοιολογικής τέχνης, με τα πειραματικά της φιλμς, και την τέχνη της performance.  

Η Γιόκο Όνο είναι μια γυναίκα που ο μισός πλανήτης αγαπά να μισεί. Τα φώτα είναι στραμμένα επάνω της περισσότερο από πέντε δεκαετίες. Αγνοώντας σχεδόν την καλλιτεχνική της υπόσταση, τα μέσα ανακάλυπταν κάθε τόσο ένα τέλειο θήραμα. Οι κατηγορίες που της έχουν αποδοθεί είναι άπειρες. Για την διάλυση των Μπιτλς, για την επιρροή που ασκούσε στον Τζον Λέννον. Για τις ισχνές μουσικές της επιδόσεις. Η Γιόκο Όνο, γνωρίζει πολύ καλά τον Τύπο. Η 81χρονη σήμερα Γιόκο Όνο δε φαίνεται να έχει χάσει ίχνος από τη ζωντάνια και τη δημιουργικότητά της  

Δε μου αρέσουν καθόλου αυτά που λένε, γράφει στον λογαριασμό της στο ίνσταγκραμ σχολιάζοντας την αστυνομική βία.

«Δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο που να νιώσω ότι θέλω να παραιτηθώ. Προς το παρόν αψηφώ το ότι έγινα 80 κι ότι για την κοινωνία είμαι πια συνταξιούχος. Το να είσαι 80 ετών δεν είναι ένα τρομακτικό πράγμα. Τώρα πια η ζωή είναι πολύ πιο ελεύθερη. Εχω περισσότερη ενέργεια, περπατώ πολύ, δουλεύω διαρκώς. Οι 80άρηδες δεν ζουν για τον ύπνο και το φαγητό. Χρειαζόμαστε την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια στη ζωή μας. Κι αυτά μας τα προσφέρει η εργασία. Η τέχνη είναι η αναπνοή μου. Εάν δεν το κάνω, αρχίζω να πνίγομαι».  

Κάθε φορά που έρχεται στη δημοσιότητα το όνομά της, οι δημοσιογράφοι δε σταματούν να τη ρωτούν για τον Τζον Λένον. Μιλά για όλα τα χρόνια και τους τόνους μελάνι που έχουν χυθεί για να την βρίσουν και να την προσβάλουν, με μεγάλη ηρεμία πια.  

Πέρσι το φθινόπωρο οι φωτογραφίες της έκαναν για άλλη μια φορά το γύρο του κόσμου, ενώ την έδειχναν να παίζει με τους φωτογράφους και τους δημοσιογράφους στο Μπιλμπάο, στο Μουσείο Guggenheim, πριν από τα εγκαίνια της μεγάλης αναδρομικής της έκθεσης. Η έκθεση παρουσίαζε  περισσότερα από διακόσια έργα της, εγκαταστάσεις, αντικείμενα , ταινίες , σχέδια, φωτογραφίες, βίντεο και κείμενα σε μια αναδρομική με τίτλο Half-A-Wind Show. Η έκθεση της ήταν μια πλήρης θεώρηση των παραγωγών μιας πρωτοπόρου της εννοιολογικής και της performance art.  

Στο Γκούγκενχάιμ, 2014  

Στο Γκούγκενχάιμ, 2014  

Πριν από λίγες μέρες το ΜΟΜΑ ανακοίνωσε την πρώτη ατομική έκθεσή του αφιερωμένη αποκλειστικά στο έργο της Γιόκο Όνο. Τίτλος: “Yoko Ono: One Woman show, 1960-1971». Θα διαρκέσει από τις 17 Μαΐου έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Η έκθεση θα επικεντρωθεί σε αυτό που αποκαλεί «αποφασιστική δεκαετία» με έργα της Όνο από το 1960 έως το 1971, όταν η Όνο έκανε το ανεπίσημο ντεμπούτο της στο ΜΟΜΑ απελευθερώνοντας μύγες στον πάνω χώρο του Μουσείου, καλώντας το κοινό να τις παρακολουθήσει  καθώς κινούνταν έξω από το κτίριο και μέσα στην πόλη. Θα παρουσιαστούν 125 από τα πρώιμα έργα της Όνο. Σε χαρτί, εγκαταστάσεις, περφόρμανς, ηχογραφήσεις και ταινίες, τα οποία θα παρουσιαστούν με σπάνιο αρχειακό υλικό.  

Κατά τα πρώτα 11 χρόνια της μεγάλης καριέρας της, η Όνο μετακινείτο από τη Νέα Υόρκη, το Τόκιο και το Λονδίνο, παίζοντας ένα πρωτοποριακό ρόλο στη διεθνή ανάπτυξη της εννοιολογικής τέχνης, με τα πειραματικά της φιλμς, και την τέχνη της performance. Τα πρώτα της έργα έγιναν με βάση τις οδηγίες που κοινοποιούσε στους θεατές σε προφορική ή γραπτή μορφή. Για παράδειγμα κάποτε κάλεσε τους θεατές να καταπατήσουν ένα κομμάτι καμβά που ήταν τοποθετημένος στο πάτωμα.  

Αν και εύκολα παραβλέπεται, το έργο αμφισβήτησε ριζικά τη διαίρεση ανάμεσα στην τέχνη και την καθημερινή ζωή, ζητώντας από τους θεατές να συμμετάσχουν στην ολοκλήρωσή του. Κατά καιρούς το έργο της υπήρξε ποιητικό, χιουμοριστικό, απειλητικό, και ιδεαλιστικό.  

Στην έκθεση θα υπάρχουν φιλμς από τις παραστάσεις της Cut Piece (1964) και Film Νο 4 (1966/1967). Στο Cut Piece, η Όνο αντιμετώπισε τα θέματα φύλου, τάξης και την πολιτιστικής ταυτότητας, ζητώντας από τους θεατές να κόψουν κομμάτια από τα ρούχα της καθώς καθόταν ήσυχα στη σκηνή. Στο τέλος της δεκαετίας, συνεργασίες της Όνο με τον Λένον οδήγησαν σε έργα όπως τα bed-in (1969) και WAR IS OVER!.  

Κάθε φορά που έρχεται στη δημοσιότητα το όνομά της, οι δημοσιογράφοι δε σταματούν να τη ρωτούν για τον Τζον Λένον. Μιλά για όλα τα χρόνια και τους τόνους μελάνι που έχουν χυθεί για να την βρίσουν και να την προσβάλουν, με μεγάλη ηρεμία πια. "Ολο αυτό το βιτριόλι το είχα ως επί το πλείστον μπλοκάρει από την ζωή μου. Ο Τζον κι εγώ ήμασταν δύο μουσικοί και, ταυτόχρονα, καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές και ακτιβιστές. Είχαμε τόσα πολλά να συζητήσουμε. Υπήρξαμε πολύ απασχολημένοι με τις ζωές μας. Οι άνθρωποι που έλεγαν άσχημα πράγματα για μας ήταν πολύ μακριά μας. Είχα μια απίστευτη ζωή, το παραδέχομαι. Δεν εννοώ ότι ήταν παραμυθένια αλλά ήταν μια απίστευτη και πολυάσχολη ζωή".  

Και βέβαια δεν αποφεύγει την ερώτηση που της κάνει όλος ο πλανήτης: Πώς αντέχει να ζει στο ίδιο σπίτι,  στο διαμέρισμα  (στο κτίριο Dakota της Νέας Υόρκης) έξω από το οποίο έπεσε νεκρός ο Λένον από τις σφαίρες του Μαρκ Τσάπμαν; «Οι άνθρωποι με ρωτούν συνεχώς γιατί εξακολουθώ να ζω στον τόπο της τραγωδίας. Κι εγώ απαντώ πάντα το ίδιο: Ήταν το σπίτι μας. Και το σπίτι σου δεν το αφήνεις ποτέ. Με ενοχλεί κάποιες φορές που δεν έχω την ιδιωτικότητα που αναζητά, που δεν μπορώ να πάω στο θέατρο γιατί υπάρχουν συνεχώς άνθρωποι που μου μιλάνε. Αλλά αν θέλω να βγω το κάνω τις περισσότερες φορές  πολύ νωρίς το πρωί, που δεν με ανησυχεί κανείς".  

«Σήμερα» λέει συχνά, «δε με ενοχλεί καθόλου όταν με ρωτούν για τον Τζον. Είναι μια χαρά. Μου λείπει διαρκώς. Κι έτσι όταν οι άνθρωποι μιλούν γι 'αυτόν και με ρωτούν πράγματα, ακούγεται σαν να είναι ακόμα γύρω μου. Και αυτό με κάνει να νιώθω ευτυχισμένη"...     

 

  • Κατηγορία ART-DISING
  • 0