Την ανανεωμένη γκάμα της Bentley Continental GT καθώς και ορισμένες επιπλέον βελτιώσεις για την Flying Spur θα αποτελέσουν το επίκεντρο της παρουσίας της βρετανικής φίρμας στην 85η ελβετική έκθεση. 

Η Continental GT διαθέτει ανασχεδιασμένους προφυλακτήρας, μια μικρότερη γρίλια, πιο διογκωμένους θόλους οι οποίοι φέρουν μια επιπλέον οπή απαγωγής θερμότητας για την ψύξη των μηχανικών μερών. Την εικόνα συμπληρώνουν οι νέες ζάντες που ντύνουν τους τροχούς 20 ή 21 ιντσών. 

Στο εσωτερικό κυριαρχεί το νέο τιμόνι το οποίο συνδυαστικά με τα μεγαλύτερα paddles υπόσχεται μια πιο σπορ εμπειρία, Παράλληλα, έχουν προστεθεί κάποιες επιπλέον ενδείξεις στον πίνακα οργάνων, κάποιες διακοσμητικές λεπτομέρειες στην κεντρική κονσόλα, ενώ την εικόνα συμπληρώνει ένας νέος αποθηκευτικός χώρος για τα πίσω καθίσματα. 

Αλλαγές φέρνει και το μηχανικό σύνολο της κορυφαίας έκδοσης της Continental GT. O W12 προσφέρει αυξημένη ισχύ και ροπή φτάνοντας τους 590 ίππους και τα 720 Nm ροπής, ενώ με τη συνδρομή ενός συστήματος αδρανοποίησης κυλίνδρων που θέτει εκτός λειτουργίας τους έξι από τους 12 κυλίνδρους όταν δεν χρειάζεται η συμβολή τους, παρέχει και αυξημένη αποδοτικότητα.

Σε ό,τι αφορά την γκάμα της τετράθυρης Flying Spur, οι αλλαγές εστιάζονται στον εμπλουτισμό των χρωματικών επιλογών της αλλά και στον εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού της. Αναλυτικά, ο πίνακας οργάνων αποκτά νέα, πιο σύγχρονα γραφικά ενώ πλέον, στα εξοπλιστικά της στοιχεία συγκαταλέγεται και το WiFi. 

Αντίστοιχες αλλαγές με την W12 έκδοση της Continental GΤ φέρει και η κορυφαία έκδοση της Flying Spur, με το δωδεκακύλινδρο σύνολο να προσφέρει 625 ίππους και 800 Nm ροπής, προσφέροντας παράλληλα περισσότερη οικονομία χάρη στην παρουσία συστήματος αδρανοποίησης κυλίνδρων.

Αν κάτι μου έχει λείψει μεγαλώνοντας, είναι αυτή η ικανότητα των μικρών παιδιών να νιώθουν βαθιά μέσα τους την άγρια χαρά της γιορτής. Ξενέρωσα, που θα έλεγαν οι μικρότεροι από μένα, και ξέχασα πόσο μου έλειψαν οι λουκουμάδες των παιδικών μου χρόνων κι οι τηγανίτες που μας έφτιαχνε η γιαγιά μου για το καρναβάλι. Ξαναγυρνώντας στα παλιά θυμήθηκα και εκείνον το χειμώνα στη Νάπολη, που πρωτοδοκίμασα τα ζεστά κομμάτια τηγανητής ζύμης που τα λένε «chiacchiere», κουβεντούλες, δηλαδή. Είναι τα ίδια που θα ξαναβρεί κανείς στη  Ρώμη ως «frappe», λέξη αντίστοιχη με τις δικές μας τηγανίτες, αφού προέρχεται από το ρωμαϊκό frictilia που δήλωνε τα τηγανητά (κομμάτια ζύμης), τα οποία, μάλιστα, συνήθιζαν να τηγανίζουν σε χοιρινό λίπος για τη γιορτή των Σατουρναλίων. Το πολύ παλιό αυτό γλυκό επέζησε μέχρι τις μέρες μας, με πολλά και διαφορετικά ονόματα, και έγινε το πιο δημοφιλές γλυκό για το Καρναβάλι. Ανάμεσα στα πιο χαρακτηριστικά του ονόματα είναι το «ψέματα», «bugie», που του έδωσαν στην Τζένοβα και το Τορίνο, ενώ το όνομά του στην Τοσκάνη, «strufoli», περιγράφει τα στριφτάρια ζύμης που είναι το αγαπημένο γλυκό των παιδιών.

Τις ημέρες του Καρναβαλιού θα δεις να τηγανίζουν τα κιακιέρε στους δρόμους. Οι πλανόδιοι πωλητές τα κόβουν σε χοντρές κορδέλες, τα τηγανίζουν και τα πασπαλίζουν με άχνη μπροστά στα μάτια σου. Καθώς σήμερα οι Ιταλίδες έχουν - κι αυτές - απεμπολήσει τα τηγανητά από τη ζωή τους, τα κιακιέρε υπάρχουν πια και ως γλυκό που ψήνεται και στον φούρνο. Ακολουθείς την ίδια ακριβώς συνταγή και όταν φτάσεις στο δια ταύτα του ψησίματος αρκεί να τα απλώσεις τα κομμάτια της ζύμης σε αντικολλητικό χαρτί, να τα αλείψεις με ένα αβγό, χτυπημένο με λίγο γάλα, και να τα ψήσεις σε προθερμασμένο, στους 210 °С, φούρνο για 10-12 λεπτά.

Κιακιέρε, οι τηγανίτες των Ρωμαίων
Υλικά

Αφήνω το βούτυρο εκτός ψυγείου για 10-12 λεπτά μέχρι να μαλακώσει. Ρίχνω το αλεύρι πάνω σε μια επιφάνεια εργασίας και με το δάχτυλό μου σχηματίζω στο κέντρο του ένα μικρό κρατήρα, όπου ρίχνω τη ζάχαρη, το μαλακό πια βούτυρο, το αλάτι, τα αβγά και τα σποράκια της βανίλιας μαζί με το σφηνάκι του λιμοντσέλο. Αρχίζω να τα δουλεύω, για αρκετή ώρα, όλα μαζί μέχρι να σχηματιστεί μια ομοιογενής ζύμη.

Την αφήνω να σταθεί για 1 ώρα, αν και δεν είναι υποχρεωτικό, και στη συνέχεια πασπαλίζω με λίγο αλεύρι την επιφάνεια όπου ζυμώνω, αλλά και τον πλάστη μου, για να μη κολλάει η ζύμη πάνω τους, και την ανοίγω σε λεπτό φύλλο. Όποιος έχει μακαρονο-μηχανή, μπορεί να την ανοίξει και με αυτή. Κόβω τη ζύμη σε τετράγωνα χρησιμοποιώντας το ροδάκι που σχηματίζει δοντάκια (ή ζιγκ-ζαγκ) με τις άκρες του. Ζεσταίνω άφθονο από το λάδι που έχω επιλέξει και τηγανίζω σε ένα μεγάλο τηγάνι, σε βαθιά φριτούρα, τα τετραγωνάκια της ζύμης. Τα βγάζω και τα αφήνω να στεγνώσουν σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Μόλις κρυώσουν λίγο, τα πασπαλίζω με την άχνη και τα σερβίρω.

*Σημείωση:
Τα μυστικά αυτής της συνταγής βρίσκονται πρώτα στο αλεύρι που θα πρέπει να είναι το τύπου 00, που είναι κατάλληλο και για πίτσες (στο σουπερμάρκετ βρήκα των Μύλων Αγίου Γεωργίου) και δεύτερον η θερμοκρασία του λαδιού που θα πρέπει να διατηρείται σταθερή στους 170 °С, γεγονός που με υποχρεώνει τα τηγανίζω λίγα-λίγα τα τριγωνάκια της ζύμης.