Eνα νέο «σούπερ» υποατομικό σωματίδιο, το οποίο θα είναι ακόμη πιο σημαντικό από το μποζόνιο του Χιγκς και θα ανοίξει μια νέα εποχή στη Φυσική, είναι πολύ πιθανό να ανακαλυφθεί εντός του 2015, λίγους μήνες μετά την επαναλειτουργία του μεγάλου επιταχυντή του CERN τον Μάρτιο. 

Αυτό δήλωσαν επιστήμονες στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης (AAAS) στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο και το BBC.

Ο επιταχυντής του CERN πιάνει «δουλειά» μετά από διετή ανάπαυλα, η οποία του επέτρεψε να συντηρηθεί και να αναβαθμιστεί, έτσι ώστε να μπορεί να πραγματοποιεί πλέον συγκρούσεις σωματιδίων με την μέγιστη δυνατή ενέργεια, διπλάσια από ό,τι στο παρελθόν.

Η ελπίδα των επιστημόνων είναι, όπως δήλωσε η Μπεάτε Χάινεμαν, καθηγήτρια φυσικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια και εκπρόσωπος της ομάδας ATLAS του CERN, ότι επιτέλους θα βρεθεί το πρώτο υπερσυμμετρικό σωματίδιο, επιβεβαιώνοντας έτσι την θεωρία της υπερσυμμετρίας, σύμφωνα με την οποία κάθε γνωστό σωματίδιο ύλης έχει ένα (άγνωστο μέχρι σήμερα) βαρύτερο συμμετρικό του σωματίδιο. 

Για παράδειγμα, το φωτόνιο και το κουάρκ θεωρείται ότι έχουν ως υπερσυμμετρικά σωματίδια το φωτίνο και το σκουάρκ αντίστοιχα.

«Αν είμαστε πραγματικά τυχεροί, η ανακάλυψη μπορεί να γίνει φέτος κιόλας, έως το τέλος του καλοκαιριού. Ίσως βρούμε πλέον την υπερσυμμετρική ύλη. Για μένα, αυτό θα είναι πιο συναρπαστικό και από την ανακάλυψη του (σωματιδίου) Χιγκς», δήλωσε η Μπεάτε Χάινεμαν.

Η υπερσυμμετρία -γνωστή και ως SUSY στους επιστημονικούς κύκλους- φιλοδοξεί να συμπληρώσει το τωρινό «κυρίαρχο πρότυπο» της σωματιδιακής φύσης και να κλείσει τα κενά που αυτό ακόμη έχει, όσον αφορά την κατανόηση της ύλης και του σύμπαντος.

Το σωματίδιο του Χιγκς, που ανακαλύφθηκε το 2013 και χάρισε στον βρετανό φυσικό Πίτερ Χιγκς το Νόμπελ Φυσικής, εξηγεί γιατί τα αντικείμενα έχουν μάζα. Όμως παραμένουν ακόμη κρίσιμα ερωτήματα, όπως γιατί υπάρχει «σκοτεινή» ύλη, στα οποία φιλοδοξεί να δώσει απαντήσεις η υπερσυμμετρία.

Τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν, με τους περισσότερους να «ποντάρουν» ότι, από τα πολλά πιθανά υπερσυμμετρικά σωματίδια, πρώτο θα ανακαλυφθεί το γκλουίνο, το κατοπτρικό «αδελφάκι» του γκλουόνιου, το οποίο «συγκολλά» μεταξύ τους τα κουάρκ, στο εσωτερικό των πρωτονίων και των νετρονίων.

Ακόμη πιο σημαντικό όμως θα είναι αν ανακαλυφθεί το (προς το παρόν υποθετικό) νετραλίνο, το πιο ελαφρύ και σταθερό υπερσυμμετρικό σωματίδιο, από το οποίο μπορεί να αποτελείται η «σκοτεινή» ύλη. «Αυτό θα συντάραζε τον κόσμο» δήλωσε η Χάινεμαν. Θα είναι σαν η ανθρωπότητα να ανοίγει κυριολεκτικά την πόρτα σε έναν άλλο κόσμο.

Τα αρχηγεία της NSA στο Μέριλαντ   (Φωτογραφία:  Associated Press )

Την άποψη ότι θα ήταν καθαρή τρέλα να έπαιζε τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της σαν ένα παιχνίδι που θα κερδηθεί ή θα χαθεί μέσω μπλοφών και τακτικών υπεκφυγών, διατυπώνει ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών και χαρακτηρισμένος από πολλούς ως γκουρού της θεωρίας των παιγνίων, Γιάννης Βαρουφάκης, σε άρθρο τους στους New York Times. Σημειώνει επίσης ότι αυτό που διαφοροποιεί τις παρούσες διαπραγματεύσεις με τις προηγούμενες είναι το γεγονός ότι η νέα κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί με συμφέροντα και να μην επιτρέψει στους εταίρους της να την μεταχειριστούν σαν αποικία χρέους.

Γράφω αυτό το κομμάτι στο περιθώριο μιας κρίσιμης διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές της χώρας μου - το αποτέλεσμα της οποίας θα μπορούσε να σημαδέψει μια γενιά και να σηματοδοτήσει μια αλλαγή πολιτικής στο πείραμα της Ευρώπης για νομισματική ένωση.

Οι θεωρητικοί του παιχνιδιού κάνουν αναλύσεις σαν να επρόκειτο για μια απλή μοιρασιά της πίτας που περιλαμβάνει εγωιστές παίκτες. Ακριβώς επειδή πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου ως ακαδημαϊκός ερευνώντας τη θεωρία των παιγνίων, κάποιοι αναλυτές βιάστηκαν να προϋποθέσουν πως σαν υπουργός οικονομικών της Ελλάδας, έφτιαχνα επιμελώς μπλόφες, στρατηγικές και επιλογές εκτός του τραπεζιού, παλεύοντας να βελτιώσω ένα "κακό χαρτί". Τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει πέρα από την αλήθεια.

Αν η ενασχόλησή μου με τη θεωρία των παιγνίων με έπεισε για κάτι, αυτό είναι πως θα ήταν καθαρή τρέλα να σκεφτώ τις παρούσες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της σαν παιχνίδι που θα κερδηθεί ή θα χαθεί μέσω μπλοφών και τακτικών υπεκφυγών.

Το πρόβλημα με τη θεωρία των παιγνίων, όπως συνήθιζα να λέω στους φοιτητές μου, είναι ότι παίρνει ως δεδομένο το κίνητρο των παικτών. Σε ένα παιχνίδι πόκερ ή μπλακ τζακ αυτή η παραδοχή δεν παρουσιάζει προβλήματα. Αλλά στις παρούσες συνομιλίες ανάμεσα στους Ευρωπαίους εταίρους και τη νέα ελληνική κυβέρνηση, το όλο εγχείρημα είναι να διαμορφώσουμε νέα κίνητρα. Να διαμορφώσουμε μια φρέσκια νοοτροπία που διαπερνά τις εθνικές διαφορές, διαλύει τη διάκριση πιστωτή-οφειλέτη προς όφελος μια πανευρωπαϊκής προοπτικής και τοποθετεί το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον πάνω από μικροπολιτικές, δόγμα που αποδεικνύεται τοξικό αν επεκταθεί και πάνω από νοοτροπίες εμείς-εναντίον-εκείνων.

Σαν υπουργός Οικονομικών μιας μικρής, πιεσμένης οικονομικά χώρας που στερείται της δικής της κεντρικής τράπεζας και που αντιμετωπίζεται από πολλούς εταίρους μας ως προβληματικός οφειλέτης, είμαι πεπεισμένος πως έχουμε μια μόνο λύση: να παρακάμψουμε κάθε πειρασμό να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια σημαντική στιγμή σαν στρατηγικό πείραμα και αντίθετα, να παρουσιάσουμε με ειλικρίνεια τα γεγονότα που αφορούν στην ελληνική οικονομία, να θέσουμε στο τραπέζι τις προτάσεις ανάπτυξης της Ελλάδας, να εξηγήσουμε γιατί αποτελούν συμφέρουσες επιλογές για την Ευρώπη και να αποκαλύψουμε τις κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων το λογικό και το καθήκον μας απαγορεύει να προχωρήσουμε.

Οι μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην τωρινή κυβέρνηση και τις περασμένες ελληνικές κυβερνήσεις είναι δύο: Είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουστούμε με συμφέροντα για να επανεκκινήσει η Ελλάδα και να κερδίσουμε πάλι την εμπιστοσύνη των εταίρων μας. Είμαστε επίσης αποφασισμένοι να μην μας μεταχειριστούν σαν αποικία χρέους που πρέπει να υποφέρει. Η αξίωση μεγαλύτερης λιτότητας για την πιο πιεσμένη οικονομία θα ήταν γραφική, αν δεν προκαλούσε ακόμη περισσότερο, μη απαραίτητο, πόνο.

Συχνά με ρωτούν: Κι αν ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσετε τη χρηματοδότηση είναι να περάσετε τις κόκκινες γραμμές και να δεχτείτε μέτρα που θεωρείτε μέρος του προβλήματος, παρά λύση του; Πιστός στην αρχή πως δεν έχω το δικαίωμα να μπλοφάρω, η απάντησή μου είναι: Οι γραμμές που παρουσιάσαμε ως κόκκινες δεν θα διαρρηχθούν. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν είναι ειλικρινά κόκκινες, αλλά μια μπλόφα.

Κι αν αυτό προκαλέσει περισσότερο πόνο στο λαό σας; Με ρωτούν. Σίγουρα πρέπει να μπλοφάρετε απαντώ.

Το πρόβλημα είναι πως η γραμμή αυτών των επιχειρημάτων προκαταβάλει, μαζί με τη θεωρία των παιγνίων, πως ζούμε σε μια τυραννία συνεπειών. Πως δεν υπάρχουν συνθήκες που μπορούμε να επιλέξουμε, όταν πρέπει να κάνουμε το σωστό, όχι ως στρατηγική αλλά απλώς επειδή είναι... σωστό.

Απέναντι σε τέτοιο κυνισμό η νέα ελληνική κυβέρνηση θα είναι πρωτοπόρος. Θα αντισταθούμε, με οποιοδήποτε κόστος, σε συμφωνίες που είναι λάθος για την Ελλάδα και λάθος για την Ευρώπη. Το παιχνίδι της "επέκτασης και της προσποίησης" που ξεκίνησαν αφότου το χρέος της Ελλάδας έγινε μη βιώσιμο το 2010 θα τελειώσει. Τέλος στα δάνεια - όχι μέχρι να έχουμε ένα αξιόπιστο πλάνο ανάπτυξης ώστε να ξεπληρώσουμε αυτά τα δάνεια, να βοηθήσουμε τη μεσαία τάξη να πατήσει πάλι στα πόδια της και να ανταποκριθούμε στην λυσσαλέα ανθρωπιστική κρίση. Όχι άλλες "μεταρρυθμίσεις" που στοχεύουν στους φτωχούς συνταξιούχους και τους φαρμακοποιούς-οικογενειάρχες, αφήνοντας παράλληλα την εκτενέστατη διαφθορά άθικτη.

Η κυβέρνησή μας δεν ζητά από τους εταίρους έναν τρόπο να ξεπληρώσει το χρέος. Ζητάμε μερικούς μήνες οικονομικής σταθερότητας που θα μας επιτρέψει να ξεκινήσουμε τις μεταρρυθμίσεις που ο ελληνικός λαός μπορεί να υποστηρίξει και να αντέξει, ώστε να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη και να τελειώσουμε με αυτή την αδυναμία να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας.

Κάποιος μπορεί να σκεφτεί πως αυτή η απόσυρση της θεωρίας των παιγνίων επιβάλλεται από μια ριζοσπαστική αριστερή ατζέντα. Όχι και τόσο. Η βασική επιρροή εδώ είναι ο Εμανουέλ Κάντ, ο Γερμανός φιλόσοφος που μας έμαθε πως η λογική και η ελεύθερη έξοδος από την αυτοκρατορία των σκοπιμοτήτων συμβαίνει με το να κάνει κανείς το σωστό.

Πως ξέρουμε πως η μετριοπαθής μας πολιτική ατζέντα, που περιέχει κόκκινες γραμμές, είναι σωστή με βάση τον Καντ; Το γνωρίζουμε απλά κοιτώντας κατάματα τους πεινασμένους στους δρόμους των πόλεών μας ή αντιμετωπίζοντας την αγχωμένη μεσαία τάξη, ή λαμβάνοντας υπόψη το συμφέρον των σκληρά εργαζόμενων σε κάθε ευρωπαϊκό χωριό και πόλη μέσα στην ευρωζώνη. Στο κάτω, κάτω, η Ευρώπη θα κερδίσει και πάλι την ψυχή της, όταν κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, βάζοντας τα δικά τους συμφέροντα στο επίκεντρο.

Σαν σήμερα, 17 Φεβρουαρίου 1877, έφυγε από τη ζωή ο Αντρέ Μαζινό. Ο Γάλλος πολιτικός, υπουργός πολέμου της Γαλλίας επί σειρά ετών που έμεινε στην ιστορία για τη δημιουργία της περίφημης αμυντικής γραμμής κατά μήκος των γαλλογερμανικών συνόρων, τη λεγόμενη «Γραμμή Μαζινό».

Ο Μαζινό μπροστά στην εικόνα της χώρας του και την απειλή της νέας σύρραξης, οραματίστηκε τη δημιουργία μιας αμυντικής γραμμής που θα περιελάμβανε έναν συνδυασμό εκστρατευτικών τομέων και οχυρών, ορκιζόμενος να αποτρέψει κάθε μελλοντική απειλή εναντίον της Γαλλίας.

Μετά από ισχυρές πιέσεις το 1926 κατάφερε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση για να ξεκινήσει τις εργασίες, σε πειραματικό αρχικά επίπεδο. Μόλις τρία χρόνια αργότερα κατάφερε να πείσει τη Βουλή της Γαλλίας για τη σημασία του έργου και να εξασφαλίσει τα κονδύλια που χρειαζόταν ώστε να δημιουργήσει αυτό που είχε οραματιστεί.

Η «Γραμμή Μαζινό» σχεδιάστηκε ειδικά ώστε να διευκολύνει την απόκρουση αιφνιδιαστικής επίθεσης, την προστασία των περιοχών της Αλσατίας και της Λωρραίνης που εκ νέου είχε αποκτήσει η Γαλλία το 1918 και διέθεταν σημαντικές βιομηχανικές ομάδες, αλλά και τη χρήση της ως βάση αντεπίθεσης.

Παρά τις πιέσεις του Μαζινό η κατασκευή του αμυντικού έργου καθυστέρησε να ξεκινήσει καθώς συνάντησε αντιδράσεις από τις Γαλλικές κυβερνήσεις κυρίως λόγο του υπέρογκου κόστους της. Κατά τη διάρκεια του πειραματικού σταδίου (1926 -1927) συνέχισαν οι διαβουλεύσεις σχετικά με τη μορφή που θα έπρεπε να πάρουν οι οχυρώσεις. Πάρα τις όποιες διαφωνίες, τελικά αποφασίστηκε να δημιουργηθούν μόνιμες και ισχυρές οχυρώσεις στις περιοχές του Μετς, του Λοτέ και του Μπελφόρ και πιο μικρές οχυρώσεις από τις οποίες θα επιχειρούσαν τα στρατεύματα. Οι αποφάσεις αυτές δεν αποκρυστάλλωναν το όραμα του εμπνευστή, Αντρέ Μαζινό.

Ωστόσο, το 1930 η Γερουσία της Γαλλίας θα ψηφίσει το Νόμο Μαζινό που θα αναστήσει το εγκαταλελειμμένο φιλόδοξο σχέδιο. Τελικά θα πάρει σάρκα και οστά και θα δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να επιτελέσει το στόχο για τον οποίο δημιουργήθηκε.

Η «Γραμμή Μαζινό» αποτελείται από ισχυρές οχυρώσεις που στεγάζουν πυροβόλα ανά τέσσερα μίλια, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν μικρές επανδρωμένες από δυνάμεις του Πεζικού ομάδες. Το σύστημα ήταν ενισχυμένο με δίκτυα τάφρων και καταφυγίων, ενώ οι εγκαταστάσεις εφοδιασμού βρισκόντουσαν υπό το έδαφος.

Ο γαλλικός στρατός θα στηριχθεί πάνω σε αυτό που για τους Γάλλους αποτελούσε το υπέρτατο αμυντικό όπλο και ρίχνει όλες τις δυνάμεις του στην προάσπισή του. Ο Ρεϊμόν Καρτιέ θα αναφέρει ότι «η υπεράσπιση της γραμμής Μαζινό κατάντησε σημαντικότερη από την υπεράσπιση της ίδιας της Γαλλίας».

Οι αδυναμίες αυτού του στατικού οχυρωματικού έργου και τα μειονεκτήματα που είχε μπροστά σ’ έναν ισχυρό και ευέλικτο στρατό έγιναν πολύ γρήγορα αισθητά. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η «Γραμμή Μαζινό» θα αποτελέσει «αχίλλειο πτέρνα» για τη Γαλλία. Τα οχυρά απορροφούν ισχυρές και επίλεκτες δυνάμεις του στρατού και τον καθιστούν κι αυτό στατικό, μειώνοντας τις δυνατότητες του ελιγμού.

Οι Γερμανοί αποφασίζουν να κάνουν το αυτονόητο. Να παρακάμψουν τη «Γραμμή Μαζινό» περνώντας από τρωτά σημεία. Επιτίθενται στις 10 Μαΐου 1940, κοντά στη Βελγική μεθόριο, όπου υπάρχει μόνον ένα οχυρωμένο φυλάκιο, το οποίο καταλαμβάνεται εύκολα. Με δεδομένο το γεγονός ότι το τεράστιο οχυρωματικό έργο δεν μπορεί να σταματήσει την γερμανική αεροπορία, η στρατιωτική κατάρρευση της Γαλλίας δεν θα αργήσει καθόλου. Περίπου ένα μήνα αργότερα το Παρίσι θα πέσει και η απόρθητη «Γραμμή Μαζινό» καταλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από το γερμανικό στρατό.

Ουσιαστικά η «Γραμμή Μαζινό» δε δέχτηκε ποτέ επίθεση. Κανένα κομμάτι της δεν καταστράφηκε κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις. Μετά τη λήξη του πολέμου τροποποιήθηκε μερικώς. Όταν αργότερα η Γαλλία αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, η γραμμή εγκαταλείφθηκε. Στη συνέχεια πολλά τμήματά της πουλήθηκαν σε ιδιώτες, ενώ τα περισσότερα εγκαταλείφτηκαν. Σήμερα μόνον ένα οχυρό παραμένει σε ενεργή «υπηρεσία», καθώς χρησιμοποιείται ως καταφύγιο αεροπορικής βάσης.

Η «Γραμμή Μαζινό» που θεωρήθηκε από το Γάλλους ένα ανίκητο αμυντικό όπλο, ουσιαστικά δεν χρησίμευσε ποτέ στη χώρα που το κατασκεύασε. Ούτε και ο εμπνευστής της αμυντικής γραμμής που πήρε το όνομά του, υλοποίησε το όραμα του. Την «Γραμμή Μαζινό» ουσιαστικά έστησε ο διάδοχός του στον υπουργικό θώκο, Πολ Πενλεβέ. Το 1932, ο Μαζινό έχασε τη μάχη με τον τυφοειδή πυρετό. Δεν είδε τη «Γραμμή» ποτέ ολοκληρωμένη.