Έχοντας διακριθεί με το βραβείοΌσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου το 2006 για την ερμηνεία του στην ταινία Τρούμαν Καπότε, αλλά και με τρεις υποψηφιότητες για το βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, έμελλε από νωρίς να αφήσει το στίγμα του στην μεγάλη οθόνη.

Η λίστα είναι μεγάλη ενώ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το φιλμ «Jack Goes Boating» του 2010 (φώτο). Μία ταινία στην οποία ο Χόφμαν πρωταγωνιστεί, υπογράφει το σενάριο, ενώ για πρώτη φορά περνά και πίσω από την κάμερα, στον ρόλο του σκηνοθέτη.

«Δεν είμαι βέβαιος από που θα έπρεπε να ξεκινήσω κοιτώντας την κληρονομιά του Φίλιπ, γιατί είναι τόσο συναρπαστική σε έκταση και βάθος. Αυτό από μόνο του λέει πολλά βέβαια για τις επιλογές του. Ακόμη και στους μικρούς ρόλους, οι ερμηνείες του τον ξεχώριζαν από τους σύγχρονους του. Η δύναμη του ήταν η απόλυτη εμβάθυνση στους ρόλους και η έλλειψη ματαιοδοξίας. Ταυτόχρονα, μισούσε ό,τι αγαπούσε κι αυτό ήταν η κατάρα του - κατέστρεφε τον εαυτό του στις ερμηνείες του...» Άντον Κόρμπιν (σκηνοθέτης του φιλμ: «Ο Νο1 Καταζητούμενος», της τελευταίας ταινίας του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν).

Για τη συνέχεια του σχετικού Αφιερώματος, ταξιδεύουμε σε οκτώ χαρακτηριστικές και προσωπικά αγαπημένες ταινίες του σπουδαίου Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, της τελευταίας δεκαετίας. Από το «Capote» (2005) του Μπένετ Μίλερ, μέχρι τον «Νο1 Καταζητούμενο» (A Most Wanted Man - 2014) του Άντον Κόρμπιν...

«Capote» (2005) του Μπένετ Μίλερ

Στο Κάνσας, ένας οικογενειακός φίλος ανακαλύπτει τα νεκρά πτώματα των τεσσάρων μελών της οικογένειας Κλάτερ. Ενώ διαβάζει την εφημερίδα The New York Times, η ιστορία των Κλάτερ αναστατώνει τον συγγραφέα Τρούμαν Καπότε (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ο οποίος τηλεφωνεί στον συντάκτη του περιοδικό Γουίλιαμ Σον (Bob Balaban) για να του πει ότι σχεδιάζει να καταγράψει την τραγωδία.

Ο Καπότε ταξιδεύει στο Κάνσας, προσκαλώντας την παιδική του φίλη Νέλι Χάρπερ Λι (Catherine Keener) να έρθει μαζί του. Ο Καπότε σκοπεύει να πάρει συνέντευξη από όλους όσους γνώριζαν τα θύματα. Αρχικά όμως ο Άλβιν Ντιούι (Chris Cooper), ο ντετέκτιβ που έχει αναλάβει την υπόθεση, διώχνει τον Καπότε αλλά η σύζυγος του Ντιούι, Μαρί (Amy Ryan) είναι θαυμάστριά του και πείθει τον Ντιούι να προσκαλέσει τον Καπότε στο σπίτι τους για δείπνο. Καθώς γνωρίζονται καλύτερα, η Μαρί εντυπωσιάζεται με τις ιστορίες του Καπότε για τους κινηματογραφικούς αστέρες...

Μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, στην πλούσια φιλμογραφία του. Ένας καταλυτικός ρόλος για την καριέρα του, που εκτός των άλλων, του χάρισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου, την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού, καθώς και τοΒραβείο SAG Καλύτερου Ηθοποιού. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του Gerald Clarke, ενώ πίσω από την κάμερα συναντάμε τον Bennett Miller, ο οποίος κέρδισε εδώ την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Φέτος ο Miller είναι για δεύτερη φορά υποψήφιος για Όσκαρ, με τη νέα του δημιουργία «Foxcatcher» (2014).

«Παιχνίδια Εξουσίας» (Charlie Wilson's War - 2007) του Μάικ Νίκολς

Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του "playboy" γερουσιαστή, Τσάρλι Ουίλσον (Τομ Χανκς), ενός αποστάτη πράκτορα της CIA με προϋπηρεσία και στην Ελλάδα (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) και μιας πανέμορφης κοσμικής κυρίας από το Χιούστον (Τζούλια Ρόμπερτς), οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και διηύθυναν την πιο επιτυχημένη μυστική επιχείρηση της δεκαετίας του '80. Τροφοδοτώντας τους αντάρτες του Αφγανιστάν με όπλα, η δράση τους οδήγησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο οι ήρωες μας κατάφεραν και δημιούργησαν αναπάντεχες συμμαχίες μεταξύ Πακιστανών, Ισραηλινών, Αιγυπτίων και νομοθετών. Η επιτυχία τους υπήρξε ιστορική. Έτσι, στο ερώτημα, πώς μια ομάδα κατόρθωσε να πλήξει σε τέτοιο βαθμό τον, φαινομενικά τελικά ανίκητο, Στρατό των Υπερδυνάμεων, ο Πρόεδρος του Πακιστάν απάντησε αυθόρμητα "Ο Τσάρλι τα κατάφερε!".

Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του βραβευμένου δημοσιογράφου Τζορτζ Κράιλ που κυκλοφόρησε το 2003. Το σενάριο έγραψε ο βραβευμένος με Έμμυ σεναριογράφος Άαρον Σόρκιν ο οποίος χρειάστηκε οκτώ μήνες έρευνας για να συγγράψει το πρώτο προσχέδιο. Η ταινία του Μάικ Νίκολς "Παιχνίδια Εξουσίας" (Charlie Wilson's War - 2007) είχε αποσπάσει πέντε υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, ενώ χάρισε κι μία υποψηφιότητα για Όσκαρ, στον σπουδαίο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, στην κατηγορία του Β' Ανδρικού Ρόλου.

Με την ταινία αυτή ένωσαν εκ νέου τις δυνάμεις του ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς και οι ηθοποιοί Τζούλια Ρόμπερτς και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, αφού και με τους δύο είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, σε κινηματογράφο και θέατρο αντίστοιχα. Μαζί τους, ο Τομ Χανκς, η Έμιλι Μπλαντ και η γλυκιά Έιμι Άνταμς.

«Πριν ο Διάβολος Καταλάβει Ότι Πέθανες» (Before the Devil Knows You Are Dead - 2007) του Σίντνεϊ Λιούμετ

«Θεωρώ ότι ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην Αμερική, σήμερα...» - Σίντνεϊ Λιούμετ

Ακόμα και το πιο απλό σχέδιο μπορεί να πάει στραβά, όταν η τύχη δε σε θέλει... Δύο αδέρφια, που χρειάζονται απεγνωσμένα χρήματα, ο ένας για τη διατροφή της γυναίκας του και κάποια χρέη και ο άλλος για να πληρώσει τα έξοδα νοσηλείας του ανάπηρου γιου του, αλλά και να αγοράσει στη γυναίκα του το σπίτι που ονειρεύεται τα τελευταία χρόνια, αποφασίζουν να οργανώσουν την τέλεια - κατά αυτούς - ληστεία. Μία ληστεία, που σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα γίνει χωρίς όπλα, χωρίς βία, χωρίς θύματα. Στόχος, το κοσμηματοπωλείο του πατέρα τους! Το στραβοπάτημα του ενός όμως, είναι αρχή για μία σειρά από αναποδιές, με τραγικά αποτελέσματα για όλα τα μέλη της οικογένειας και με αποκορύφωμα έναν θάνατο...

Η τελευταία δημιουργία του αξέχαστου Σίντνεϊ Λιούμετ, είναι μία ταινία βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Λόρενς Μπλοκ, με πρωταγωνιστές τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και τον Ίθαν Χοκ. Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης των κλασικών ταινιών “Dog Day Afternoon,” “Network” και “Serpico,” ρίχνει μία ώριμη ματιά στην σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζοντας ένα συγκλονιστικό θρίλερ για μία οικογένεια που πρέπει να αντιμετωπίσει έναν πολύ ύπουλο εχθρό. Στο καστ συναντάμε επίσης τη Μαρίσα Τομέι, που ερμηνεύει τη σύζυγο του Άντι (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), καθώς και τον πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Άλμπερτ Φίνεϊ, στον ρόλο του πατέρα.

«Τη θεώρησα θαυμάσια ιστορία. Τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα καλό μελόδραμα, και οι συνεχείς ανατροπές του σεναρίου, με εξέπληξαν πολύ ευχάριστα. Το εύρος των μελοδραματικών ιστοριών είναι πολύ μεγάλο. Η ιστορία ζητά από τον θεατή να πιστέψει αυτό που βλέπει και να δεχτεί τις ακραίες καταστάσεις και συμπεριφορές που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους ως αληθινές. Σ' ένα πραγματικά ξεχωριστό μελόδραμα, τα γεγονότα της ιστορίας ξεδιπλώνονται γρήγορα και αναπάντεχα. Ο χρόνος είναι λίγος και η πίεση μεγάλη. Δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να χτίσεις το background του χαρακτήρα, ή να ασχοληθείς με το παρελθόν του. Η αφήγηση είναι γρήγορη, λιτή και επιθετική. Ό,τιδήποτε δεν προχωρά την ιστορία, είναι περιττό.» - Σίντνεϊ Λιούμετ

Το 1964, στο σχολείο του Σεντ Νίκολας στο Μπρονξ, ο χαρισματικός ιερέας Φλιν (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) προσπαθεί να ανατρέψει τα αυστηρά έθιμα διαπαιδαγώγησης. Σε αντίθεση με αυτόν, η αυστηρή Διευθύντρια του σχολείου Αδελφή Αλοΐσιους (Μέριλ Στριπ), πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας. Οι άνεμοι της πολιτικής αλλαγής όμως φτάνουν αναπόφευκτα μέχρι την κοινότητα του Μπρονξ και το σχολείο μόλις δέχεται τον πρώτο του μαύρο μαθητή, τον Ντόναλντ Μίλερ.

Όταν η αθώα Αδελφή Τζέιμς (Έιμι Άνταμς) μοιράζεται με την Αδελφή Αλοΐσιους την υποψία της ότι ο Πάτερ Φλιν δείχνει υπερβολικό ενδιαφέρον προς τον Ντόναλντ, η σκληρή Διευθύντρια ορκίζεται να αποκαλύψει την αλήθεια και να διώξει τον ιερέα από το σχολείο. Χωρίς καμία άλλη απόδειξη πέρα από τη βεβαιότητά της, η Αδελφή Αλοΐσιους ξεκινάει μια αμείλικτη μάχη που απειλεί να διαλύσει την εκκλησία και το σχολείο, με συγκλονιστικές συνέπειες.

Από τις πρώτες σκηνές της ταινίας «Αμφιβολία» μέχρι το δυναμικό φινάλε της, μια διάχυτη αβεβαιότητα συνοδεύει τους θεατές σ' ένα προκλητικό μυστήριο όπου δύο καλόγριες, ένας ιερέας, και η μητέρα ενός αγοριού έρχονται αντιμέτωποι με τα βασικά τους πιστεύω, παλεύοντας με κρίσεις και ετυμηγορίες, την καταδίκη και την αμφιβολία. Αυτή ακριβώς η λέξη, «αμφιβολία», ήταν που αρχικά ενέπνευσε τον σεναριογράφο και σκηνοθέτηΤζον Πάτρικ Σάνλεϊ να γράψει το ομώνυμο θεατρικό έργο, το οποίο και μετέφερε ο ίδιος στην μεγάλη οθόνη (υποψήφιο για Όσκαρ Σεναρίου) έχοντας στο πλευρό του τέσσερις σπουδαίους ηθοποιούς: την Μέριλ Στριπ, τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, την Έιμι Άνταμς και την Βαϊόλα Ντέιβις.

Η ταινία ήταν υποψήφια για πέντε Όσκαρ, κι αν και δεν κέρδισε κανένα, ανήκει στην μικρή εκείνη κατηγορία των ταινιών που και οι τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές της, κέρδισαν από μία υποψηφιότητα. Στα συν και οι υπέροχες μάχες "υποκριτικής" μεταξύ των δύο σπουδαίων ηθοποιών: Μέριλ Στριπ και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν...

Ο θεατρικός σκηνοθέτης Κέιντεν Κόταρντ (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) πρόκειται να ανεβάσει ένα νέο έργο. Ωστόσο, η μεσοαστική συμβατική ζωή του και η δουλειά του στον τοπικό περιφερειακό θέατρο του Σνέκταντι, στη Νέα Υόρκη, δεν τον ικανοποιούν. Η σύζυγός του Αντέλ (Κάθριν Κίνερ) τον έχει παρατήσει προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα ζωγράφου στο Βερολίνο και έχει πάρει μαζί της τη μικρή τους κόρη Όλιβ (Σάντι Γκόλντσταϊν). Η θεραπεύτριά του, Μαντλίν Γκρέιβις (Χόουπ Ντέιβις), ασχολείται περισσότερο με το best-seller της, παρά με το να τον συμβουλεύει. Και η πρόσφατη σχέση του με την γοητευτική Χέιζελ (Σαμάνθα Μόρτον) δε φαίνεται να έχει μέλλον...

Αυτό είναι εκ πρώτης όψεως, το σενάριο της ταινίας, το οποίο υπογράφει ο Τσάρλι Κάουφμαν, ένας δημιουργός που τα σενάρια του πάντα έκρυβαν πολυεπίπεδα νοήματα. Χαρακτηριστικά, αναφέρουμε: "Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς" (1999), "Adaptation" (2002) και βέβαια, το αγαπημένο "Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού" (2004).

«"Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης", είναι μία από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που ασχολούνται με τον θάνατο, τις βασανιστικές ασθένειες, τα λιπαρά υγρά του σώματος, την απελπισία, την ερωτική απογοήτευση, το κακό σεξ, θέματα που είναι ενδιαφέροντα. Πιστεύω ότι η ταινία είναι αστεία. Έχει να κάνει με πολλά σοβαρά συναισθήματα, αλλά είναι αστεία με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Το κοινό δε χρειάζεται να ανησυχεί για το "τί θέλει να πει ο σκηνοθέτης με το σπίτι που καίγεται;" Και τί έγινε; Είναι απλά ένα σπίτι στο οποίο μένει κάποιος και τώρα καίγεται. Μπορείς να το πας και παραπέρα. Ελπίζω η ταινία να λειτουργήσει σε πολλά επίπεδα και ο κάθε θεατής να μπορέσει να εκλάβει διαφορετικά κάποια πράγματα, ανάλογα με τον χαρακτήρα του.» - Τσάρλι Κάουφμαν

Η «Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», είναι μία ταινία αστείρευτη, που κυριολεκτικά σε προκαλεί να την καταλάβεις με την πρώτη φορά που θα τη δεις. Άσχετα με το πόσο αλλόκοτο είναι το στιλ της ταινίας και το πόσο περίπλοκη γίνεται η ιστορία, οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, φαίνονται υπέροχα και ρεαλιστικά. Ασφαλώς, η αληθοφάνεια της ταινίας, αλλά και το σημείο αναφοράς της είναι η εκπληκτική ερμηνεία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ίσως του κορυφαίου Αμερικανού ηθοποιού της γενιάς του, ο οποίος εδώ, ενσαρκώνει μοναδικά τον Κέιντεν, σ' έναν από τους καλύτερους και προσωπικά αγαπημένους ρόλους, της πλούσιας φιλμογραφίας του...

Ο Κυβερνήτης Μάικ Μόρις (Τζορτζ Κλούνεϊ) διεκδικεί το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο πλευρό του, ως εκπρόσωπος τύπου, στέκεται ο νεαρός Στίβεν Μάιερς (Ράιαν Γκόσλινγκ), που είναι διατεθειμένος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του για να κερδίσει ο Μόρις την πολύτιμη υποψηφιότητα. Όμως ο δρόμος προς την εξουσία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα...

Μυστικές συμφωνίες, ανήθικοι πολιτικοί χειρισμοί, υπόγεια παιχνίδια κυριαρχίας κι ένας εκρηκτικός συνδυασμός φιλοδοξίας, πίστης, προδοσίας και εκδίκησης, συνθέτουν αυτό το έντονο πολιτικό θρίλερ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε ένα λαμπερό και υπέροχο καστ με τους: Τζορτζ Κλούνεϊ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Μαρίζα Τομέι, Πολ Τζιαμάτι, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Μαξ Μινγκέλακ.α.

Το φιλμ αποτελεί μία σπουδή στην παραβίαση των νόμων και των δημοκρατικών διαδικασιών, στις συμφωνίες που κλείνονται κεκλεισμένων των θυρών και τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται κι έχουν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Για τον κεντρικό ρόλο του Στίβεν Μάιερς, επιλέχθηκε ο ταλαντούχος ηθοποιός Ράιαν Γκόσλινγκ. Ενώ ο σπουδαίος και αδικοχαμένος ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, αναλαμβάνει τον ρόλο του Πολ Ζάρα, μάνατζερ της πολιτικής εκστρατείας του Μόρις.

Στον αντίποδα του Ζάρα στέκεται ο Τομ Ντάφι, που ηγείται της πολιτικής εκστρατείας της αντίπαλου του Μόρις, Πούλμαν Στάφερ. Τον προκλητικό αυτό χαρακτήρα αναλαμβάνει ο Πολ Τζιαμάτι. Σε άλλους επίσης καταλυτικούς ρόλους του έργου συναντάμε την Μαρίζα Τομέι (ως την ρεπόρτερ των New York Times, Άιντα Χόροβιτς), τον Τζέφρι Ράιτ (ως Γερουσιαστή Τόμσον) και την υπέροχη Έβαν Ρέιτσελ Γουντ στον ρόλο της Μόλι, μιας όμορφης ειδικευόμενης που με την παρουσία της κρίνει και την εξέλιξη της δράσης.

Το εντυπωσιακό καστ συμπληρώνεται από τον ίδιο τον Τζορτζ Κλούνεϊ (στον ρόλο του Κυβερνήτη Μάικ Μόρις) διότι, όπως λέει χαριτολογώντας: «Κανένας άλλος δεν ήθελε να αναλάβει αυτόν το χαρακτήρα. Δεν έχει καθόλου πλάκα» και συμπληρώνει: «Είχα μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για τον ρόλο κι επιπλέον μου ταίριαζε ηλικιακά. Δε θα ήθελα να ήμουν ποτέ υποψήφιος στην πραγματική ζωή, αλλά ήξερα ότι μπορούσα να συνεισφέρω σε αυτό το επίπεδο στο έργο».

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι η ταινία «Αι Ειδοί του Μαρτίου» (The Ides of March - 2011) του ο Τζορτζ Κλούνεϊ, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της το 2011 στο 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Το φιλμ είχε τέσσερις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες και μία στα Όσκαρ, στην κατηγορία Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου (Best Writing, Adapted Screenplay).

Με φόντο μία εντυπωσιακή εικονογραφία περιπλανώμενων και ανήσυχων ψυχών στη μεταπολεμική Αμερική, η ταινία ακολουθεί το ταξίδι ενός βετεράνου αξιωματικού του Ναυτικού, που επιστρέφει στην πατρίδα του, μετά τον πόλεμο χωρίς σχέδια για το μέλλον. Κλονισμένος και γεμάτος αβεβαιότητα, γρήγορα θα υποκύψει στη γοητεία του Master, του χαρισματικού ηγέτη μιας θρησκευτικής οργάνωσης ονόματι The Cause, που αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς.

O πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Πολ Τόμας Άντερσον, (“Τhere Will Be Blood”, “Magnolia”, “Boogie Nights”) επιστρέφει με μια ταινία η οποία ανεπίσημα σκιαγραφεί τη Σαϊεντολογία και τον ηγέτη της Λ. Ρον Χάμπαρντ. Πρωταγωνιστούν ο βραβευμένος με Όσκαρ Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν (“Truman Capote”), ο δύο φορές υποψήφιος Χοακίν Φίνιξ (“Gladiator”, “Walk The Line”) και η Έιμι Άνταμς (“Doubt”, “The Fighter”).

Το χαρακτηριστικό Soundtrack της ταινίας, υπογράφει ο Τζόνι Γκρίνγουντ, κιθαρίστας των Radiohead, ο οποίος, συνέθεσε και πάλι μουσική ταινίας του Άντερσον, μετά τη συνεργασία του με το σκηνοθέτη στο “There Will Be Blood”. Έτσι γεννήθηκε μια παρόμοια αντιστικτική συνεργία μεταξύ των νέτων, ηχηρών εικόνων του Άντερσον και των πλούσιων παραφωνιών του Γκρίνγουντ, αλλά με εντελώς καινούργιους τρόπους.

Η ταινία "The Master" του Πολ Τόμας Άντερσον, απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα Σκηνοθεσίας, στο 69ο Φεστιβάλ Βενετίας. Μία ταινία, που βυθίζεται σε μια ενδελεχή μελέτη των ανησυχιών της Αμερικανικής, κατά βάση, κοινωνίας, που συνετέλεσαν στη δημιουργία προσωπικών Κινημάτων Βάσης. Κι όλα αυτά, ιδωμένα μέσα από το πρίσμα μιας 65mm Studio Camera κι έναν πραγματικό διαγωνισμό ηθοποιίας, από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές του φιλμ, με τον Γιοακίν Φίνιξ, να δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, να μας θυμίζει γιατί απλά θεωρείται ο καλύτερος Αμερικανός ηθοποιός της γενιάς του...

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Γερμανία και πιο συγκεκριμένα στο Αμβούργο, μετά τα γεγονότα τις 11ης Σεπτεμβρίου και στη σκιά του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Εκεί καταφθάνει ένας μυστηριώδης άντρας από την Τσετσενία, ονόματι Ίσσα (Grigoriy Dobrygin). Κυνηγημένος, προσπαθεί αρχικά να βρει καταφύγιο στην ισλαμική κοινότητα της πόλης και στη συνέχεια να διεκδικήσει από μία μεγάλη τράπεζα την περιουσία που θεωρητικά ανήκε στον πατέρα του.

Ένας τραπεζίτης (Γουίλεμ Νταφό), μία δικηγόρος ειδική στις υποθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Ρέιτσελ ΜακΆνταμς), αλλά και οι μυστικές υπηρεσίες τόσο της Γερμανίας (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), όσο και της Αμερικής (Ρόμπιν Ράιτ), θα προσπαθήσουν να εμπλακούν στην ιστορία. Η εξέλιξη γίνεται όλο και πιο περίπλοκη καθώς η αληθινή ταυτότητα του Ίσσα αρχίζει να αποκαλύπτεται και οι μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν παράλληλα να αποκαλύψουν ένα διεθνές δίκτυο τρομοκρατών.

Το φιλμ, είναι ένα κατασκοπευτικό θρίλερ βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρρέ (Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι - 2011 / Ο Επίμονος Κηπουρός - 2005), σκηνοθετημένο από τον Ολλανδό δημιουργό Άντον Κόρμπιν (Anton Corbijn) που στο παρελθόν μας έχει δώσει ταινίες όπως το «The American» του 2010 και το «Control» του 2007. Η ταινία διαθέτει ένα αξιόλογο καστ, όπου πρωταγωνιστούν οι: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ρόμπιν Ράιτ, Γουίλεμ Νταφό, Ντάνιελ Μπρουλ, Νίνα Χος. Όμως η ταινία έμελλε να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως η τελευταία δημιουργία του σπουδαίου Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν...

«Όταν βλέπαμε με τον Φίλιπ τα πρώτα γυρίσματα, δε το πίστευα ότι ο άνθρωπος που έβλεπα στην οθόνη ήταν ο ίδιος με αυτόν που καθόταν δίπλα μου. Ό,τι κι αν τον βασάνιζε προσωπικά, η ερμηνεία του δεν επηρεάστηκε ποτέ. Αρχικά ήταν λίγο άβολα στα γυρίσματα, κάτι το οποίο χρεώνω στην έλλειψη εμπειρίας μου ως σκηνοθέτη, να μπορώ να εκφράζω τις ανάγκες μου από τους ανθρώπους, με τέτοιο τρόπο παρόμοιο με αυτόν που έχουν συνηθίσει. Ωστόσο, φτάσαμε γρήγορα σ' ένα σημείο που τα πράγματα κυλούσαν φυσικά, που ο Φίλιπ ένοιωθε πια ως Γκάντερ Μπάχμαν» - Άντον Κόρμπιν

Ο Γεώργιος Σουρής γεννήθηκε σαν σήμερα 2 Φεβρουαρίου του 1853, στη Σύρο και καταγόταν από τη μεριά του πατέρα του από τα Κύθηρα και από τη μεριά της μητέρας του από τη Χίο. Η οικογένειά του φιλοδοξούσε να σπουδάσει ο Γεώργιος θεολογία, οι οικονομικές συνθήκες ζωής τους όμως δεν το επέτρεψαν. Παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του και μαθήματα γυμνασίου στην Αθήνα ως το 1870, οπότε τέλειωσε το σχολείο και έφυγε για τρεις μήνες στο Ταγκαρόγκ της Ρωσίας για να εργαστεί ως υπάλληλος σιτεμπόρου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα στράφηκε προς το χώρο του θεάτρου, συμμετέχοντας σε παραστάσεις ερασιτεχνικών θιάσων (σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων είχε συμμετάσχει σε μια παράσταση τραγωδίας στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού).

στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου
και φαίνονται χεσμένα.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε
στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε,
σκατάδες στο τετράγωνο.

Μας έρχεται κάθε σκατάς,
θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε
πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω,
σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό,
σκατά βρωμά κι ο κρίνος.

Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά,
και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό
προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ
και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ,
σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ
και στα σκατά θα πέσω.

Οταν πεθάνω χέστε με,
τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με
και πάλι ξαναφάτε

μα απ’ τα γέλια τα πολλά
κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε,
σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο
μου πόνεσε ο κώλος!

(Το συγκεκριμένο ποίημα Μυρωμένοι στίχοι, λέγεται ότι είναι του Γεωργίου Χ. Σουρή (1853-1919), αλλά υπάρχει και αμφισβήτηση ως προς την πατρότητά του, βλ. στα λινκ)
--------------------

Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε γύρω στο 1872, όταν δημοσίευσε ποιήματα στο περιοδικό Φως. Ακολούθησε το 1873 η έκδοση της ποιητικής συλλογής Συλλογή Λυρικών Ασμάτων και της κωμωδίας Από γαμβρός παράνυμφος, ενώ σταθμός στην πορεία του υπήρξε η έκδοση της σατιρικής ποιητικής συλλογής του Τα τραγούδια μου, που τιμήθηκε με έπαινο στο Βουτσιναίο διαγωνισμό το 1876. Το 1879 ξεκίνησε μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας, από την οποία δεν κατόρθωσε όμως να αποφοιτήσει, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε σε περιοδικά και εφημερίδες (Αριστοφάνης, Ραμπαγάς, Αρχίλοχος). Το 1881 παντρεύτηκε τη Μαρία Κωνσταντινίδου. Το σπίτι τους στην οδό Πινακωτών 15 (σημερινή Χαρ.Τρικούπη) υπήρξε ένα από τα γνωστότερα αθηναϊκά φιλολογικά σαλόνια. Συνέχισε να δημοσιεύει και να εκδίδει ποιήματα ως το 1902, από τα οποία αξίζει να αναφερθούν οι σατιρικές συνθέσεις του Φασουλής φιλόσοφος και Δον Ζουάν που ανήκουν στην εξάτομη ποιητική συλλογή του Ποιήματα (1882-1902).

Το πιο γνωστό έργο του Σουρή ωστόσο είναι η έκδοση του έμμετρου εβδομαδιαίου σατιρικού περιοδικού Ο Ρωμηός, που πρωτοκυκλοφόρησε στις 2 Απριλίου του 1883 και διήρκεσε με δύο προσωρινές διακοπές ως τις 17 Νοεμβρίου του 1918. Στο Ρωμηό έγραφε σχεδόν αποκλειστικά μόνο ο Σουρής (εξαίρεση αποτέλεσαν κάποια άρθρα του Δημητρίου Κόκκου στα πρώτα φύλλα). Η σάτιρα των άρθρων του στρεφόταν κατά πάντων, ακόμη και ισχυρών κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων. Ενδεικτική είναι η δίωξη που υπέστη ο Σουρής το 1897 με αφορμή σατιρικούς του προσώπου της βασίλισσας Όλγας στίχους του. Το 1886 παρασημοφορήθηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη και το 1906 προτάθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

Το 1915 τιμήθηκε με το βασιλικό μετάλλιο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Παράλληλα δεν έπαψε να ασχολείται με το θέατρο. Έγραψε έμμετρα θεατρικά έργα, κάποια από τα οποία (όπως η Χειραφέτησις, η Περιφέρεια και το Δεν έχει τα προσόντα) παραστάθηκαν με επιτυχία και πραγματοποίησε μια έμμετρη μετάφραση της κωμωδίας του Αριστοφάνη Νεφέλαι, η οποία ανέβηκε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών το 1900 και στην Αίγυπτο το 1901 με δική του σκηνοθεσία. Στο τεράστιο σε όγκο έργο του περιλαμβάνονται επίσης άρθρα και δημοσιεύματα στα Ημερολόγια του Ρωμηού.

Ο Γεώργιος Σουρής υπήρξε πολύ δημοφιλής στο πλατύ κοινό, λόγω του ευφυούς ευθυμογραφικού περιεχομένου των κειμένων του και της γλώσσας του, που αποτελεί μείγμα δημοτικής με τύπους της καθαρεύουσας. Η κριτική, σύγχρονή του και μεταγενέστερη διχάστηκε σε αμφισβητίες (όπως οι Παλαμάς και Ψυχάρης) και υποστηρικτές του (όπως ο Ξενόπουλος και ο Μάρκος Αυγέρης). Τα στοιχεία αντλήθηκαν από τα δημοσιεύματα Βαλέτας Γ.Μ., «Σουρής Γεώργιος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 22. Αθήνα, Πυρσός, 1933, Γιαλουράκης Μανώλης, «Σουρής Γεώργιος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 12. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. , Μερακλής Μ.Γ., «Γεώργιος Σουρής», Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.406-409. Αθήνα, Σοκόλης, 1977 και Σολωμού Αλίκη «Σουρής Γεώργιος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 9α. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ποίημα του Γεωργίου Χ. Σουρή (1853-1919)

«Ο στόχος της Καγκελαρίου είναι να δείξει στον Τσίπρα ότι είναι απομονωμένος στην Ευρώπη», αναφέρει χαρακτηριστικά το Bloomberg, διαβλέποντας τη στάση του Βερολίνου αλλά και το κλίμα που προσπαθεί να δημιουργήσει η γερμανική κυβέρνηση έναντι της Ελλάδας.

Σύμφωνα, πάντα, με το διεθνές οικονομικό δίκτυο, η Μέρκελ δεν έχει κλείσει ραντεβού με τον Έλληνα πρωθυπουργό, γεγονός που καταδεικνύει την ένταση που υπάρχει ανάμεσα στις δύο πλευρές. Εξάλλου, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το Σάββατο στην εφημερίδα Hamburger Abendblatt, η Γερμανίδα καγκελάριος είχε δηλώσει: « Η Ευρώπη θα συνεχίσει να επιδεικνύει αλληλεγγύη στην Ελλάδα, όπως και στις υπόλοιπες χώρες που επλήγησαν απ' την κρίση, εφόσον αυτές οι χώρες προχωρήσουν μεταρρυθμίσεις και προσαρμοστούν δημοσιονομικά».

«Ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναζητεί συμμάχους απέναντι στις γερμανικές απαιτήσεις για λιτότητα την ώρα που η νεοσύστατη ελληνική κυβέρνηση απευθύνθηκε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να ενισχύσει τη ρευστότητα των τραπεζών», τονίζεται στο άρθρο που υπογράφουν οι Τζόναθαν Στερνς και Μαρκ Ντιν για το Bloomberg.

Μεταξύ άλλων, το πρακτορείο κάνει αναφορά σε δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, όπου υπογραμμίζεται ότι «η Ελλάδα θα αναλάβει τις οικονομικές της υποχρεώσεις την ώρα που τα spread των ελληνικών κρατικών ομολόγων εκτοξεύθηκαν ενώ οι τραπεζικές μετοχές κατρακύλησαν».

Η «χείρα βοηθείας» από τη Γαλλία και η παρέμβαση Ομπάμα

Την ίδια στιγμή το Bloomberg δίνει έμφαση στη συμπαράσταση που φαίνεται ότι δείχνει το Παρίσι προς την Αθήνα, μετά και τις δηλώσεις του Μισέλ Σαπέν, ότι «είναι απολύτως νόμιμο η Ελλάδα να λέει ότι θέλει να συζητήσει τρόπους ελάφρυνσης του χρέους της. Μπορούμε να συζητήσουμε, μπορούμε να αναβάλουμε αλλά δεν μπορούμε να το ακυρώσουμε».

Τέλος, γίνεται αναφορά στην παρέμβαση του πρόεδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος αμφισβητεί ανοικτά τη συνταγή της λιτότητας. «Δεν μπορείς να συνεχίζεις να πιέζεις χώρες που βρίσκονται σε ύφεση», δήλωσε ο Ομπάμα, μιλώντας στο CNN.