Εκλογές 1993. Ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δακρυσμένος παραιτείται από πρόεδρος της ΝΔ, έχοντας συγκεντρώσει το 40%. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση με 36%...!

Βραδιά εκλογών 2015: Ο Αντώνης Σαμαράς πάει στο Ζάππειο, δηλώνει ευχαριστημένος με το 27,5%. Έχει επίσης, την αλαζονεία να προτείνει τον εαυτό του, ως εγγυητή της ενότητας του κόμματος, από δω και πέρα.

Χθες, στο Μέγαρο Μαξίμου, δεν υποδέχεται τον νέο πρωθυπουργό, προκαλώντας αίσθηση μικρότητας στην κοινή γνώμη (ακόμα κι αν δεν είχε γίνει καλή συνεννόηση, όφειλε να έχει άγχος για το πρωτόκολλο).

Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, αναδείχθηκε μέσα από ένα σαθρό πολιτικό σύστημα και κατέλαβε αξιώματα ευθύνης. Τον μεγάλωσαν και τον προετοίμασαν για να το κάνει. Τον σπούδασε η πλούσια οικογένειά του, τα δίκτυα του εξασφάλισαν προτεραιότητα στον πολιτικό «διορισμό» και, μολονότι απέτυχε παταγωδώς, τον επανέφεραν, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, στην εξουσία. Ήταν πάντα το αουτσάιντερ, που τελευταία στιγμή έβγαινε σώος στην επιφάνεια.

Είναι ο άνθρωπος που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Που έθαψε και την τελευταία προσπάθεια να ευθυγραμμιστεί η ελληνική κοινωνία με τον φιλελεύθερο δυτικό κόσμο.  Είναι αυτός που άναψε τη φλόγα του εθνολαϊκισμού με το Μακεδονικό και με θράσος δεν μετανόησε ποτέ για τα τεράστια λάθη του. Και πάλι, όταν ο Καραμανλής του έδωσε κρυφά το δαχτυλίδι (ο ατσαλάκωτος Αβραμόπουλος απλά ενέδωσε, αδειάζοντας τη Ντόρα) ποιος ξέρει από πού ορμώμενος..., απέδειξε την αδιέξοδη τακτική του. Μη έχοντας άλλον τρόπο, επένδυσε και πάλι, στον γνωστό δεξιό λαϊκισμό (έθνος, θρησκεία και Γιακουμάτος…) αναζητώντας μαζική στήριξη από τα πιο ανενεργά και αντιπαραγωγικά στρώματα της κοινωνίας (αρκεί να σκεφτεί κανείς πως «ξεπούλησε» με τον Αρβανιτόπουλο τον νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου, ψηφισμένο από τα 2/3 της Βουλής).

Και αυτός και ο ΓΑΠ, ανήκουν στην κατηγορία του “loser”. Kαι οι δύο, πέρα από τις πολιτισμικές διαφορές, έχουν δύο κοινά πράγματα: Τη δυστροπία σε συνδυασμό με την αίσθηση «τα γνωρίζω όλα» και κυρίως την έλλειψη εμπιστοσύνης σε οτιδήποτε. Από κει πηγάζει η αδυναμία προσέγγισης του σωστού timing για να ολοκληρώσουν τη δράση. Είναι και οι δύο μοιραίοι (λες και κάποιος τους έβαλε επίτηδες στο ίδιο δωμάτιο στη Βοστώνη), βγαλμένοι από μια εκφυλισμένη δημοκρατία που λειτουργεί με τακτικισμούς και πλήρη αδιαφορία για τα συμφέροντα των πολιτών της.

Ο Σαμαράς με τη διαχρονική του «αγένεια», έφερε στην εξουσία την αριστερά και απαξίωσε την κεντροδεξιά. Το μόνο καλό που μπορεί να μείνει από την άδοξη πολιτική του καριέρα, είναι η συμβολή του στην απομυθοποίηση του «θρύλου» της αριστεράς. Του «παραμυθιού» που στοίχειωσε την πολιτική ζωή της χώρας, πάνω από έξι δεκαετίες.

Όπως και να 'χει, όμως, μεταξύ κιτς και «παραλογισμού», προτιμώ τον «παραλογισμό». Ίσως αποδειχτεί μια κάποια «ανατρεπτική» λύση…

Πηγή:protagon

Γράφει η Λένα Διβάνη

Είμαι άρρωστη εδώ και τρεις μέρες. Κρεβατωμένη με πονοκέφαλο, πονόλαιμο, πυρετό, που πάει να πει χρειαζόμουνα ένα βιβλίο ιαματικό για να με παρηγορήσει και να με θεραπεύσει. Αν δεν ξέρετε αυτό το μυστικό, σας το επιβεβαιώνω εγώ: Δεν υπάρχει πιο θαυματουργό γιατρικό από ένα βιβλίο. Πιο θρεπτικό κι από κοτόσουπα, πιο κατευναστικό κι από τσάι του βουνού. Άσε που τα βιβλία εφημερεύουν νυχθημερόν στη βιβλιοθήκη μας.

Το χέρι μου, με το αλάθητο ένστικτό του, έπιασε απ' το ράφι τη λογοτεχνική αυτοβιογραφία του Βασίλη Βασιλικού, που άρχισε να γράφεται χαλαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και εκδόθηκε στην τελική εκδοχή της, από τις εκδόσεις Διόπτρα, το 2011 (υποθέτω δηλαδή. Ο Βασιλικός με τη μανία του να ξαναπιάνει, να ξαναζυμώνει και να ξαναφουσκώνει τα γραπτά  του αδιάκοπα,, μας έχει μπερδέψει κι εμάς). Ε, λοιπόν πρόκειται για ένα από τα πλουσιότερα σε αισθήματα, τα γλυκύτερα σε γεύση, τα ανθρωπιστικότερα σε ιδεολογία, τα ποικιλότερα σε γεγονότα αυτοβιογραφικά κείμενα που έχω διαβάσει - το τοποθετώ μαζί με την «Αέναη γιορτή» του Χέμινγουεϊ. Ο Βασιλικός, ένας  ευγνώμων άνθρωπος, υποκλίνεται βαθιά στη μοίρα του που τον έκανε συγγραφέα και μάλιστα τον πρώτο (ή εκ των πρώτων) που έζησε αποκλειστικά  στηριγμένος στην πένα του: «Ο πατέρας μου, μου το έλεγε μικρός. Θα πεθάνεις στην ψάθα με τη λογοτεχνία. Τελικά μπορεί να βγει δικαιωμένος. Αλλά δεν έζησα μπαμπά στην ψάθα. Έζησα στα πλούτη με τη λογοτεχνία. Κι αν πεθάνω στην ψάθα είναι το λιγότερο. Τι να τα κάνεις τα πλούσια φέρετρα;». Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τις φράσεις αυτές.

Οι σελίδες αυτού του βιβλίου αποδεικνύουν άλλωστε την ορθότητά τους. Ο Βασίλης Βασιλικός έζησε στα (ουσιαστικά) πλούτη με τη λογοτεχνία, αυτά που ούτε να σου στερήσουν, ούτε να σου φορολογήσουν μπορούν. Ήπιε καφέ με τον Γκίνσμπεργκ, συζήτησε για τέχνη με τον Ιόλα, έγραψε διηγήματα στην καρδιά της ιταλικής μαφίας στη Νέα Υόρκη, σε νοικιασμένα σπίτια στην Αθήνα και το Παρίσι, αγάπησε τη Ρώμη και τον Παναγούλη, λάτρεψε βιβλία, γυναίκες και ημερονύχτιες συζητήσεις επί παντός του επιστητού με τους φίλους. Πρόκειται για μια πολύ ειδικού τύπου ντόλτσε βίτα που καμία άλλη δουλειά δεν μπορεί να σου προσφέρει, αλλά απαιτεί να είσαι ανοιχτός στην ανασφάλεια και στην επιβίωση με τα ελάχιστα, για να την απολαύσεις πραγματικά. Ο συγγραφέας κυκλοφόρησε ανάμεσα στις πέντε ηπείρους με αδηφάγα μάτια και τεντωμένα αυτιά, απορροφώντας τους κραδασμούς που σε λίγο θα μεταρσίωνε σε λέξεις. Είδε τη χούντα να ανεβαίνει και να πέφτει και τον σοσιαλισμό του Παπανδρέου να ξεπέφτει. Με σπάνια τιμιότητα μίλησε για όλα ανοιχτά ακόμα κι αν είναι άβολο (ακόμα γελάω με το περιστατικό που για να ξεπεράσει τη συνάντησή του με τον ιδιαιτέρως βιτριολικό ποιητή της Σαλονίκης Ντίνο Χριστιανόπουλο έφαγε 3 μπουγάτσες). Είχε την τύχη και τη χάρη να γνωρίσει συνοδοιπόρους μυθικούς. Είχε επίσης την τύχη να παραστεί μάρτυρας κοσμοϊστορικών γεγονότων. Ήταν στην Αμερική λ.χ. όταν γινόταν τα νεοφανή ακόμα τότε debate μεταξύ Νίξον και Κένεντυ. Και όπως του είπαν οι πηγές του, στις πρώτες συναντήσεις τις εντυπώσεις κέρδιζε ο Νίξον. Στην τελευταία, όμως, ο μακιγιέρ ήταν φανατικός δημοκρατικός και έκανε μπαγαποντιά: πρόσθεσε λίγη μαύρη σκιά στα μάτια του Νίξον για να βγει στην οθόνη σκοτεινός, γέρος και κουρασμένος. Ο Κέννεντυ έλαμψε με τα νιάτα και την χάρη του και πήρε τις εκλογές.

Αυτό λέει η αφήγηση. Το τι έγινε στην πραγματικότητα λίγη σημασία έχει. Το ταλέντο του συγγραφέα είναι να σε πείθει. Για να σε πείσει όμως πρέπει να πείσει πρώτα τον εαυτό του, όπως πείθονται τα παιδιά ότι υπάρχουν οι μυστικοί κήποι των ονείρων τους... Και αυτή είναι η βασική διαφορά των συγγραφέων με τους πολιτικούς.

Πηγή:protagon

Βασίζεται στην κλασική συνταγή για Τζιώτικα αμυγδαλωτά της Ζηνοβίας Στέφα. Μπορείτε και να τα κάνετε σκέτα. Και στις δύο περιπτώσεις, ταιριάζουν υπέροχα με την κρέμα λεμόνι καλύτερα τα σοκολατένια.

Αμυγδαλωτά λευκά ή με σοκολάτα

Για περίπου 60 αμυγδαλωτά:

Στο μίξερ χτυπήστε τα ασπράδια με 1 κουτ. σούπας από τη ζάχαρη και 1 πρέζα αλάτι, να γίνουν μαρέγκα σφιχτή. Σε μεγάλη γαβάθα ανακατέψτε μαζί τα τριμμένα αμύγδαλα και τη ζάχαρη, προσθέτοντας το κακάο. Σιγά σιγά βάζετε από τα ασπράδια όσο χρειαστεί ώστε να μπορείτε να πλάσετε το μείγμα κουλουράκια. Προσέξτε, μη κάνετε ζύμη πολύ υγρή και διαλυθεί στο φούρνο, μπορεί να περισέψει λίγη μαρέγκα.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 160°C.  Ντύστε 2 λαμαρίνες με λαδόχαρτο.

Βρέξτε τα χέρια σας με το λικέρ και παίρνοντας από το μείγμα ποσότητα σαν καρύδι, πλάστε με τις παλάμες να κάντε μπαλάκι. Πατήστε ελαφρά και με το δάχτυλο να σχηματίσετε βαθούλωμα από πάνω. Στο βαθούλωμα βάλτε ένα αμύγδαλο.

Τοποθετήστε τα αμυγδαλωτά στη λαμαρίνα και ψήστε μέχρι να ροδίσουν ελαφρά από πάνω και από κάτω.  Προσέξτε μη τα στεγνώσετε! Πρέπει να είναι σκληρά απ' έξω και μαλακά μέσα. Μπορεί να σας φανούν μαλακά όταν τα βγάλετε από τον φούρνο αλλά κρυώνοντας θα σκληρύνουν.

Όταν κρυώσουν εντελώς, διατηρήστε τα σε αεροστεγές δοχείο.