Η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη συμβούλεψε τον δημοσιογράφο Γ. Οικονομέα να αγοράσει από τώρα χαρτί υγείας μιλώντας για το τι σημαίνει πραγματική χρεοκοπία και τον κίνδυνο να γίνει η Ελλάδα Βενεζουέλα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

«Ο κόσμος νομίζει ότι χρεοκοπία είναι αυτό που ζει τώρα. Χρεοκοπία σημαίνει πραγματική χρεοκοπία, στη διάρκεια της οποίας σταματούν αμέσως οι εισαγωγές καυσίμων, πρώτων υλών και φαρμάκων. Από εκεί και πέρα, επειδή αυτά τα έχουμε δει, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε δει, έχουμε δει την Κύπρο, έχουμε τώρα τη Βενεζουέλα, βλέπουμε την Αργεντινή», είπε η Σοφία Βούλτεψη, για να της πει σε έντονο ύφος ο δημοσιογράφος: «Κοντεύετε να μας πείτε ότι δεν θα έχουμε και χαρτιά υγείας». Και η απάντηση της Σοφίας Βούλτεψη ήταν: «Όχι, χαρτί υγείας δεν έχει. Πάντως, σου συνιστώ να αγοράσεις».

Διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα παρασκήνια και τα καμαρίνια ενός θεάτρου του Broadway, στη Νέα Υόρκη. Ο Μάικλ Κίτον είναι ο Ρίγκαν, ένας ηθοποιός κάποτε διάσημος ως κινηματογραφικός υπερήρωας –ο άνθρωπος πουλί-«Birdman»– σε μια σειρά από ταινίες που τον στοιχειώνουν ακόμη. Με το ένδοξο παρελθόν του να έχει ήδη ξεφτίσει, δοκιμάζει να κάνει ένα τελευταίο come back σκηνοθετώντας και πρωταγωνιστώντας σε ένα θεατρικό του Ρέιμοντ Κάρβερ.
Μόνο που η ζωή του είναι χάλια, η σχέση του με την κόρη του προβληματική, αυτή με τις γυναίκες (πρώην και νυν) της ζωής του ακόμη χειρότερη και το περιβάλλον του θεάτρου κανονικό ψυχολογικό και υπαρξιακό ναρκοπέδιο. Κι ακόμη κι αν εκείνος προσπαθεί, κανείς δεν μοιάζει διατεθειμένος να τον αφήσει να ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξε ο Birdman. Ούτε οι φαν, ούτε οι συνάδελφοι, ούτε οι δημοσιογράφοι, ούτε καν το υποσυνείδητό του...

Και, ναι, ο Μάικλ Κίτον μπορεί να μην υπήρξε ποτέ «Birdman», όμως όπως όλοι ξέρουμε κι όπως κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει, υπήρξε φυσικά ο πρώτος Batman των ημερών μας, υπερήρωας στις ταινίες του Τιμ Μπάρτον, κι αυτό είναι κάτι που θέλοντας ή μη τον ακολουθεί μέχρι σήμερα. Ο Έντουαρτ Νόρτον, ο οποίος πρωταγωνιστεί δίπλα του στο ρόλο του συμπρωταγωνιστή του στο θέατρο, αντιλαμβάνεται βεβαίως πως είναι λογικό κάτι τέτοιο να περνά από το μυαλό όλων όσοι δουν την ταινία κι έχουν μια βασική γνώση της καριέρας του Κίτον. «Ασφαλώς ήταν ο Batman της δικής μου γενιάς και πάντα θα έχει αυτή τη θέση στο μυαλό μου, αλλά για μένα είναι ένας ηθοποιός με τόσο ευρεία γκάμα και τόσους ρόλους σε ταινίες που αγαπάω, που ο Batman είναι ένας ακόμη ρόλος» λέει. «Καταλαβαίνω το πώς οι άνθρωποι βρίσκουν μια αναλογία ανάμεσα στο ρόλο του στο “Birdman” και στην καριέρα του Μάικλ, καταλαβαίνω ότι το φιλμ παίζει με αυτό το γεγονός εκτός της ταινίας, αλλά δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω που δεν θα σου πει ότι ο Μάικλ είναι απλά ένας σπουδαίος ηθοποιός. Κι ακόμη κι αν κάποιοι μπορεί να έχουν οποιαδήποτε αμφιβολία περιμένετε μέχρι τη στιγμή που θα δουν την ταινία. Τότε θα αντιληφθούν όχι μόνο πως το ότι κάποτε υπήρξε ο Batman δεν έχει καμία σημασία, αλλά και πως πιθανότατα δεν θα μπορούσες να βρεις κανέναν καλύτερο για να παίξει το ρόλο σε αυτό εδώ το φιλμ»...

Ο Κίτον είναι ο επικεφαλής ενός εξαιρετικού καστ που περιλαμβάνει, εκτός από τον Νόρτον, την Έμα Στόουν, τον Ζακ Γαλιφιανάκη, τη Ναόμι Γουότς και την Άντρεα Ράισμπορο, τους οποίους χρησιμοποιεί με έναν τρόπο που δεν συναντάς συχνά στο σινεμά. Το «Birdman» αρνείται να ακολουθήσει την παραδοσιακή δομή ενός συμβατικού φιλμ, στήνεται πάνω σε πλάνα-σεκάνς, σε σκηνές μονοπλάνων που κρατά το καθένα περισσότερα δέκα λεπτά και στα οποία οι ηθοποιοί καλούνται να είναι εξ ολοκλήρου παρόντες σε τεχνικά δύσκολες και ερμηνευτικά απαιτητικές σκηνές. Σχεδόν σαν να κάνουν θέατρο. Αλλά και πάλι όχι, λέει η Έμα Στόουν. «Κάθε φορά που μου κάνουν αυτή την ερώτηση θέλω αμέσως να απαντήσω πως, όχι, δεν ήταν σαν να κάνεις θέατρο, ήταν απόλυτα κινηματογραφικό, όμως με κάποιο τρόπο είχα κάτι από την αίσθηση του θεάτρου. Όχι μόνο στον τρόπο που δουλέψαμε στις πρόβες, ή στον τρόπο που κάθε σκηνή είχε τη δική της αυτονομία, μια ολότητα που σου επέτρεπε να χαθείς σε αυτή. Νομίζω ότι αυτό που έκανε την εμπειρία των γυρισμάτων να μοιάζει περισσότερο με αυτή του θεάτρου ήταν ο τρόπος που εξαρτιόσουν απόλυτα από τους άλλους ανθρώπους γύρω σου για να δώσετε μαζί το καλύτερο αποτέλεσμα, πως δεν υπήρχε η ασφάλεια του cut και του “πάμε ξανά'' μια σκηνή. Ένα λάθος σήμαινε πως όλα έπρεπε να αρχίσουν από την αρχή, ένα μεγάλο χρόνο προετοιμασίας, πράγμα που σε έκανε να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση, όχι μόνο για να δώσεις την καλύτερη ερμηνεία σου, αλλά κυρίως για όλα όσα εξαρτιόνταν από το ότι θα έπρεπε να είσαι όσο καλή μπορείς. Για τους άλλους ηθοποιούς στη σκηνή σου, για τον Αλεχάντρο, για τους τεχνικούς, για την ίδια την ταινία».

Κι αν η θεατρική εμπειρία της Στόουν είναι μάλλον περιορισμένη (αν και πρόσφατα ανέλαβε τον πρώτο ρόλο στο «Cabaret» στο Broadway), o Νόρτον, ένας ηθοποιός που έχει περάσει πολύ περισσότερο καιρό στη σκηνή, έχει μια μάλλον πολύ πιο καθαρή ματιά στο τι ακριβώς ήταν αυτό που κατόρθωσε ο Ινιάριτου στο φιλμ. «Θα μπορούσε κανείς να πει πως αν θες να κάνεις μια ταινία που διαδραματίζεται στην προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης, στα παρασκήνια ή τη σκηνή του θεάτρου, το να ακολουθήσεις μια λογική που μοιάζει με αυτή του θεάτρου είναι το λογικό βήμα. Όμως έχοντας δουλέψει τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά, αυτό που πετυχαίνει εδώ ο Ινιάριτου είναι κάτι μοναδικό. Για μένα ο τρόπος που δουλεύουμε στο σινεμά, όπου μια σκηνή μπορεί να πάρει μια μέρα ή μέρες να γυριστεί, όπου μπορεί να λες μια ατάκα ξανά και ξανά, είναι κάτι που σε αποσπά από την ερμηνεία σου. Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση, πολύ μεγαλύτερη τεχνική τού να ξέρεις όχι μόνο τις ατάκες, το χαρακτήρα ή τον τρόπο που θα τον υποδυθείς, αλλά και να μπορείς να κρατάς ένα σταθερό ρυθμό και τόνο μέσα στις μέρες. Το να γυρίζεις μια σκηνή με τον τρόπο που το κάναμε στο “Birdman”, ολόκληρες λήψεις δίχως cut, δεν είναι απαραίτητα πιο εύκολο – χρειάζονται πρόβες, τεχνική δουλειά, ένας άλλου είδους προγραμματισμό–, αλλά για μένα ήταν απελευθερωτικό, μου επέτρεψε να επικεντρωθώ στην κάθε σκηνή με μια άλλου είδους ένταση και βάθος».

Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του φιλμ είναι οι πρώτοι που παραδέχονται ότι αυτό που απαιτούσε ο Ινιάριτου από αυτούς ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ενθουσιαστικό. Κι όπως λέει η Έμα Στόουν, επίσης και ελαφρώς τρομακτικό. «Δεν θα πω ψέματα, ήμουν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη όταν πήρα το ρόλο. Ήμουν επίσης τρομοκρατημένη. Ήξερα ότι ετοιμαζόμουν να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι είχα κάνει στην καριέρα μου μέχρι σήμερα. Και ήξερα ότι σε αυτό το φιλμ δεν υπήρχε δίχτυ ασφαλείας. Δεν μπορώ να πω ότι έχω πολλά κοινά με το χαρακτήρα που υποδύομαι. Δεν ζω στην σκιά ενός ονόματος ή ενός διάσημου πατέρα που θέλω να ξεπεράσω ή να σβήσω, αλλά παραδόξως ένιωσα πολύ κοντά στη Σαμ από την πρώτη στιγμή, διαβάζοντας ήδη το σενάριο. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις το γιατί. Και δεν έχει να κάνει μόνο με το δικό μου χαρακτήρα, αλλά με τον τρόπο που το σενάριο κατορθώνει να συλλάβει κάτι πιο βαθύ από την ιστορία που έχει να πει. Πράγματα που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε, για τις ανασφάλειές μας, για τη μάχη με το εγώ μας, για τον τρόπο που η εικόνα μας και το βλέμμα των άλλων μπορεί να είναι αληθινά βασανιστικά».

Και είναι φυσικά οι ίδιοι οι ηθοποιοί που αντιλήφθηκαν από νωρίς πως αυτό το «πείραμα» θα μπορούσε να είναι κάτι αληθινά ξεχωριστό. «Δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι ήθελα να κάνω αυτή την ταινία. Όχι μόνο γιατί είχα εμπιστοσύνη στον Ινιάριτου ή γιατί έβρισκα το θέμα και την ιστορία ενδιαφέρουσα, αλλά γιατί δεν βρίσκεις συχνά φιλμ που να σου δίνουν την ευκαιρία να πάρεις ρίσκα, να κάνεις κάτι διαφορετικό» λέει ο Νόρτον. «Μπορεί να έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγάλωσα με τις ταινίες που μου άρεσαν όταν ήμουν μικρότερος, αλλά πάντα ψάχνω να βρω ή, καλύτερα, έχω τα μάτια μου και τις αισθήσεις μου ανοιχτές για ταινίες που μπορεί να αφήσουν ένα σημάδι... Είμαι σίγουρος ότι το “Birdman” θα είναι μία από αυτές τις ταινίες, με τον τρόπο που ήταν για παράδειγμα το “Fight Club”. Μιας και βρισκόμαστε στο φεστιβάλ της Βενετίας, θυμάμαι ακόμη την πρώτη προβολή της ταινίας εδώ. Ο Μπράντ Πιτ, ο Ντέιβιντ Φίντσερ, όλοι όσοι ήμασταν στο φεστιβάλ, ξέραμε ότι είχαμε κάνει κάτι που είχε τη δυνατότητα να αφήσει ένα ίχνος και σχεδόν σοκαρίστηκα όταν η αντιμετώπιση από τους κριτικούς δεν ήταν αυτή που περίμενα. Δες τη σημασία που έχει σήμερα το “Fight Club”, όμως, για μια γενιά ανθρώπων και για το ίδιο το σινεμά. Και κάπως έτσι ένιωθα για το “Birdman” από την αρχή, πως αυτή εδώ είναι μια ξεχωριστή ταινία...»

 

Επιτελεία εν εξάρσει, αρχηγοί, υπαρχηγοί και απλοί στρατιώτες στα θρανία. Εντατικοποίηση της μελέτης, ιδιαίτερα μαθήματα, ξενύχτια. Αν μας ρωτήσουν αυτό, απαντάμε αυτό, όχι αυτοσχεδιασμοί! Βέβαια, πάντα υπάρχουν και οι απείθαρχοι μαθητές, αυτοί που δεν μπαίνουν σε καλούπι.

Οι κατασκευαστές εικόνων διαλογίζονται πάνω στην κανονικότητα. Νέα ήθη, ο αρχηγός πρέπει να μοιάζει συνηθισμένος, όχι όπως παλιά, που έμοιαζε απρόσιτος. Τώρα μπορεί να κάνει γκάφες, να μην ξέρει καλά αγγλικά, να αστειεύεται, να μιλάει ακόμα και για σεξ. Τον ντύνουν, τον χτενίζουν, τον ξυρίζουν, τον κουρδίζουν, του σκαρώνουν μαντινάδες, του γράφουν κωμικά νούμερα (εντάξει, δεν ξεκαρδιζόμαστε κιόλας!). Η γραφειοκρατική γραβάτα πρέπει να φύγει, λέει ο στιλίστας ψεκάζοντας με Μέριτο το γιακά του πουκάμισου. Ο επικοινωνιολόγος ουρλιάζει τα δικά του για θείες εικόνες.

«Εκλογές 2015 με το κύρος του… (προσθέστε κανάλι»): Ίσως πιο αστείο και από τα μεγαλόπνοα σλόγκαν του υποψήφιου βουλευτή Καλοχαιρέτα, «και ποτάμι θα σας φτιάξουμε». «Αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι ταμένοι σε κόμματα. Ποιος έψαξε άλλωστε ποτέ το κύρος σε τηλεοπτικούς διαύλους;

Υποψήφιοι σε πάνελ συζητήσεων: Επεκτατικοί σαν διοξείδιο του άνθρακα. Η ακούραστη βουή των όπλων, ο χείμαρρος των καταγγελιών, ο πέλεκυς της ακύρωσης, η αλαζονεία των επιδέξιων λεκτικών χειρισμών. Επαγγελματίες του ανεπαγγελματισμού που την είδαν σωτήρες και αγωνίζονται να ξαναχτίσουν το είδωλό τους με λέξεις αχαλίνωτες, χωρίς ιδιαίτερο νόημα.

Κάμερες, μικρόφωνα, στριμωξίδι. Έξω από συνεδριακά κέντρα, μέσα σε θέατρα, καφενεία, σπίτια, όπου μιλούν τέλος πάντων οι εθνοσωτήρες. Τέλος στη μάχη της πλατείας. Η μόνη διαφορά με το κάποτε. Κατά τα άλλα, σκηνές γνώριμες, τοπία οικεία, επώνυμα όμοια, ρητορική ολόιδια, επιστροφή στη δεκαετία του ’80. Μια ακόμα διαφορά από το κάποτε: Νέα ήθη από αριστερά και δεξιά, θείες δωροδοκίες και τάματα από όλους, σε μια χώρα που τη ζωή κυβερνά η ελληνοχριστιανική φυσιογνωμία.

Βήματα πίσω, βήματα μπρος, δεν έχει σημασία, ένας είναι ο προσανατολισμός: η εξουσία. Που περνάει από την οθόνη όπως ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Μια οθόνη κρατά με τα πελώρια χέρια της το χρόνο μας, τον χειραγωγεί. Κι εμείς; Ο κόσμος; Ο κόσμος μεθυσμένος από την έξαψη. Χαιρέκακος βαθμολογητής που με τον κόκκινο μαρκαδόρο στο χέρι περιμένει το λάθος για να καρατομήσει τον εξεταζόμενο, όχι στην κάλπη, αλλά στο twitter και το facebook. Και οι υποψήφιοι κρέμονται οικειοθελώς από τα μικρόφωνα σαν σφαχτάρια σε τσιγκέλια κρεοπωλείου. Το αίμα στάζει ζεστό, τι επιθυμεί ο πελάτης; Το κράξιμο, την αποδόμηση, -γιατί όχι;- και την εκδίκηση!

Κλισέ, το σουξέ της εποχής! Εκτελεστικά γραφεία, δρομολογημένες εξελίξεις, διαδοχές, κομματικές βάσεις, δημόσιες δηλώσεις στήριξης, χειρισμοί που προκαλούν ικανοποίηση, αναλυτικές συζητήσεις, κινήσεις και πρωτοβουλίες, μετωπικές επιθέσεις και… η κοινοτοπία προελαύνει ακάθεκτη! Το κοφτερό μαχαίρι των κλισέ πέφτει ανελέητο, για να κατακρεουργήσει τον περιβόητο ελληνικό λεξιλογικό πλούτο. Από τη στιγμή που η πολιτική γίνεται (κυρίως) στην τηλεόραση, τα κλισέ των εκλογών δεν ξεπερνούν τις 300 λέξεις. Απολαύστε υπεύθυνα.

Πολιτικός πολιτισμός: «Εγώ δε σας διέκοψα, εσείς γιατί με διακόπτετε;», «Αφήστε με επιτέλους να ολοκληρώσω», «Παρακαλώ ολοκληρώστε», «Αφήσατε τον κύριο Τάδε να μιλήσει 3 ολόκληρα λεπτά κι εμένα δε μου δίνετε ούτε ένα», «Δε θα μου πείτε εμένα πώς θα συντονίσω την κουβέντα», «Δε θα σας ακολουθήσω στο παιχνίδι της προσωπικής αντιπαράθεσης», «Με τη στάση σας δείχνετε το επίπεδό σας, αφήστε και κανέναν άλλο να μιλήσει!», «Εσείς δημιουργείτε την πόλωση», «Είστε υπεύθυνοι για την κακή ποιότητα της πολιτικής ζωής», «Πείτε μας το πρόγραμμά σας, αν έχετε πρόγραμμα», «Η πολιτική αντιπαράθεση διεξάγεται σε ήπιο κλίμα κι εμείς έχουμε συμβάλλει αποφασιστικά σε αυτό», «Πού θα βρείτε τα λεφτά».

Λαϊκή κυριαρχία: «Πρέπει να σκύψουμε στα προβλήματα του κοσμάκη», «Ας μάθει επιτέλους ο ελληνικός λαός την αλήθεια», «Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη του λαού!», «Ο ψηφοφόρος έχει και το νου και τη γνώση για να λάβει τη σωστή απόφαση», «Κάποτε ο ελληνικός λαός πρέπει να ακούσει τα πράγματα με το όνομά τους», «Υποσχόμαστε να οικοδομήσουμε με το λαό μια σχέση εμπιστοσύνης», «Έχουμε επίγνωση της λαϊκής αποστολής μας».

Χτυπήματα κάτω από τη μέση: «Θα πρέπει να αντιληφθείτε πως το ποτάμι δε γυρίζει πίσω», «Είναι γνωστό τοις πάσι ότι πρόκειται για πάγια θέση του δικού μας κόμματος, την οποία ενστερνίζεστε καθυστερημένα», «Είναι φανερό ότι οι κύριοι αντιγράφουν το πρόγραμμά μας», «Ο βουλευτής του κόμματός σας δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του το ακριβώς αντίθετο», «Αρκείστε σε αμυντική συσπείρωση», «Δεν αντιλαμβάνεστε το κλίμα ηττοπάθειας που υπάρχει διάχυτο ανάμεσα στους ψηφοφόρους σας;», «Άλλα λέγατε στις προηγούμενες εκλογές», «Τα στοιχεία της Eurostat σας διαψεύδουν», «Δεν έχω κάτι προσωπικό μαζί σας, εσάς ειδικά σας εκτιμώ πολύ».

Αταξινόμητα, κλισέ-πασπαρτού: «Θέση ευθύνης», «διάλογος με τους νέους», «διεισδυτικότητα στους νέους», «παράσταση νίκης», «μηχανισμοί ενημέρωσης», «Όχι στην ψηφοθηρία», «παγκόσμια οικονομία», «σκληρή πραγματικότητα», «εξυγίανση του δημόσιου τομέα», «πολιτική κάθαρση», «ιστορική δήλωση», «κορυφαίο στέλεχος», «θετική αποδοχή», «απαίτηση ανανέωσης», «κυρίαρχα ήθη», «πολιτική προσφορά», «επικοινωνιακά τρικ», «παραδοσιακός ηγέτης», «ανάδειξη καθημερινών προβλημάτων», «αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων», «σύμφωνα με δημοσκόπηση της…», «αναστροφή κλίματος», «πρόθεση ψήφου», «η ψαλίδα της διαφοράς», «ποσοστιαίες μονάδες», «αλλαγές και τομές».

Τα κόμματα μονολογούν: «Έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας», «Υποστηρίζουμε πάντα τα δίκαια των εργαζομένων», «Καιρός να σπάσουμε το δικομματισμό», «Πρέπει να αντισταθούμε στους κληρονόμους χρεοκοπημένων πολιτικών παραδόσεων», «Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο πολίτης ότι…».

Η κατακλείδα: «Το σίγουρο είναι πως όποιος και να βγει, θα πρέπει από την επόμενη μέρα να σηκώσει ψηλά τα μανίκια και να στρωθεί στη δουλειά, για να λύσει τα προβλήματα του ελληνικού λαού».

Την ελάφρυνση του χρέους και τη χορήγηση αναπτυξιακών κονδυλίων στην Ελλάδα ζητούν με επιστολή που απέστειλαν στους Financial Times 15 διεθνούς φήμης οικονομολόγοι, μεταξύ των οποίων και οι νομπελίστες Χριστόφορος Πισσαρίδης και Τζόζεφ Στίγκλιτς

 

 

Οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν πως η ελάφρυνση χρέους είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει να αναπτυχθεί η Ελλάδα και να εκμεταλλευθεί πλήρως τις ικανότητες του λαού της, ώστε να συνεισφέρει στην ενωμένη και δημοκρατική Ευρώπη.

Ξεκαθαρίζουν πως η ελάφρυνση του χρέους από μόνη της δεν επαρκεί για να δημιουργηθεί η απαραίτητη αναπτυξιακή δυναμική και ότι η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, δίνοντας βάρος στην ενίσχυση της αποδοτικότητας στην είσπραξη φόρων και απέχοντας από περικοπές στις δημόσιες δαπάνες.

Για τη διευθέτηση του χρέους οι γνωστοί οικονομολόγοι υιοθετούν τις προτάσεις που δημοσίως έχει διατυπώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ελαφρώς παραλλασσόμενες. Συγκεκριμένα προτείνουν:

Την υπό όρους παράταση της περιόδου χάριτος, έτσι ώστε η Ελλάδα να μην χρειάζεται να εξυπηρετεί χρέος, παρά μόνον όταν καταγράφει ρυθμό ανάπτυξης τουλάχιστον 3% και μέχρις ότου ανακτήσει τουλάχιστον το 50% του ΑΕΠ που έχει χάσει από το 2008 (ρήτρα ανάπτυξης).
 

Τη μείωση μέρους του επίσημου χρέους, ώστε να υπάρχει περισσότερος διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος.

Τη χορήγηση σημαντικών επενδυτικών κεφαλαίων στη βάση του σχεδίου Γιούνκερ, που θα στηρίξουν τις ελληνικές εξαγωγές.