Στο μέλλον ένα τεστ αίματος μπορεί να βοηθάει τους καπνιστές να κόβουν το τσιγάρο, καθώς θα αποκαλύπτει πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά ο οργανισμός τους διασπά (δηλαδή μεταβολίζει) τη νικοτίνη, τη βασική ουσία του καπνού που προκαλεί εθισμό. Είναι η μεγαλύτερη κλινική μελέτη του είδους της που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Τουλάχιστον δύο στους τρεις καπνιστές (65% έως 70%) που προσπαθούν να κόψουν το τσιγάρο, τελικά το ξαναρχίζουν μέσα στην πρώτη εβδομάδα. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι αν κανείς αντέξει, χωρίς τσιγάρο, για μια εβδομάδα, έχει αυξημένες πιθανότητες να τα καταφέρει τελικά.

Μόνο το 4% των ανθρώπων όμως, εκτιμάται ότι καταφέρνουν να το κόψουν τελείως μόνοι τους, χωρίς κανένα βοήθημα. Αν και το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στο να μην σταματά κανείς να προσπαθεί, αλλά να συνεχίσει να επιμένει ξανά και ξανά, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν κάτι τέτοιο.

Όμως αμερικανοί και καναδοί επιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχιατρικής Κάριν Λέρμαν του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση Lancet Respiratory Medicine, ισχυρίζονται ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν ισχυρή θέληση, μπορούν να βοηθηθούν σημαντικά, αν ακολουθήσουν την κατάλληλη στρατηγική που ταιριάζει στο βιολογικό «προφίλ» τους.

H νικοτίνη δημιουργεί μεγάλο εθισμό στους καπνιστές, με αποτέλεσμα όταν το επίπεδό της πέφτει στον οργανισμό τους, να νιώθουν την ανάγκη να ξανακαπνίσουν. Όμως δεν «χειρίζεται» ο οργανισμός όλων των ανθρώπων τη νικοτίνη με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί άνθρωποι τη διασπούν πιο γρήγορα μέσα στο σώμα τους και άλλοι πιο αργά. Όσο πιο γρήγορα μεταβολίζει κανείς τη νικοτίνη (με τη βοήθεια του ενζύμου του ήπατος CYP2A6), τόσο περισσότερο την επιθυμεί και άρα καπνίζει περισσότερο ή δυσκολεύεται πιο πολύ να το κόψει.

Οπως ανέφερε το BBC, oι ερευνητές μελέτησαν 1.246 ανθρώπους που προσπαθούσαν να το κόψουν και ανέλυσαν δείγματα αίματος από όλους για να δουν πόσο γρήγορα η νικοτίνη διασπάτο στον καθένα. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες έλαβαν επί 11 εβδομάδες είτε «τσιρότα» νικοτίνης, είτε χάπια βαρενικλίνης (φάρμακο γνωστό εμπορικά και ως Champix ή Chantix που βοηθά κάποιον να κόψει το κάπνισμα αυξάνοντας το επίπεδο της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο), είτε ένα εικονικό φάρμακο (πλασέμπο).

Η μελέτη έδειξε ότι όσοι (που είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι, γύρω στο 60% του πληθυσμού) διασπούν τη νικοτίνη με πιο γρήγορο ρυθμό, το κόβουν πιο εύκολα, όταν παίρνουν τη βαρενικλίνη. Όσοι διασπούν τη νικοτίνη πιο αργά, έχουν ανάλογα ποσοστά επιτυχίας είτε με το τσιρότο νικοτίνης, είτε με τη βαρενικλίνη, αλλά έχουν περισσότερες παρενέργειες με το εν λόγω φάρμακο, συνεπώς θα προτιμούσαν μάλλον τα τσιρότα.

Όπως είπε η Κάριν Λέρμαν, όσοι έχουν πιο γρήγορο μεταβολισμό νικοτίνης και παίρνουν βαρενικλίνη, φαίνεται να έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κόψουν το τσιγάρο, σε σχέση με όσους παίρνουν τσιρότα νικοτίνης, ενώ είναι επίσης πολύ πιο πιθανό να έχουν παραμείνει μη καπνιστές έξι μήνες μετά.

Τα τεστ αίματος για τον μεταβολισμό της νικοτίνης, τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο για επιστημονικούς σκοπούς, θα μπορούσαν στο μέλλον να αξιοποιηθούν ευρύτερα για να καθοδηγούν τους καπνιστές στην καλύτερη για εκείνους μέθοδο, προκειμένου να το κόψουν.

Η μελέτη δεν συμπεριέλαβε τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, τα οποία ορισμένοι προτιμούν ως μέθοδο σταδιακής απεξάρτησης από τον καπνό. Περίπου 6 εκατ. θάνατοι παγκοσμίως κάθε χρόνο αποδίδονται στο κάπνισμα.

Ο κόσμος αντέδρασε με τρόμο απέναντι στη δολοφονική επίθεση στη γαλλική σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo. Στους New York Times, ο βετεράνος Ευρωπαίος ανταποκριτής, Steven Erlanger, περιέγραψε με γλαφυρότητα τον άμεσο αντίκτυπο, αυτό που πολλοί αποκαλούν «11η Σεπτεμβρίου της Γαλλίας», ως «μια μέρα με σειρήνες, ελικόπτερα στον αέρα και ξέφρενα δελτία ειδήσεων, με τις αστυνομικές προστατευτικές ταινίες και τα ανήσυχα πλήθη, με το αίμα και τον τρόμο μέσα και γύρω από το Παρίσι». Η τεράστια διεθνής κατακραυγή συνοδεύτηκε από μια αντανάκλαση των βαθύτερων αιτιών που οδήγησαν σε αυτή την ωμότητα. «Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαβλέπουν μια Μάχη μεταξύ Πολιτισμών», έγραφε ο τίτλος ενός άρθρου στους New York Times.

Ο Erlanger περιγράφει ζωηρά τη σκηνή της φρίκης. Επικαλείται τα λόγια ενός δημοσιογράφου που επέζησε και είχε δηλώσει: «Όλα ήταν σμπαραλιασμένα. Δεν υπήρχε πουθενά διέξοδος. Υπήρχε καπνός παντού. Ήταν τρομερό. Κόσμος ούρλιαζε. Έμοιαζε με εφιάλτη». Ένας άλλος δημοσιογράφος που επίσης γλίτωσε ανέφερε: «Έγινε μια τεράστια έκρηξη και μετά όλα σκοτείνιασαν». «Η σκηνή», όπως μετέδωσε ο Erlanger, «έμοιαζε πολύ με ένα σκηνικό όπου υπάρχουν σπασμένα τζάμια, διαλυμένοι τοίχοι, κομμάτια ξύλου ανάκατα, καμένη μπογιά και συναισθηματική συντριβή». Τουλάχιστον δέκα άτομα αναφέρεται πως σκοτώθηκαν επί τόπου κατά την έκρηξη, με άλλους 20 να αγνοούνται, «πιθανώς θάφτηκαν στα ερείπια».

Ωστόσο, αυτές οι δηλώσεις, όπως μας θυμίζει ο ακούραστος David Peterson, δεν προέρχονται από τα γεγονότα του Ιανουαρίου του 2015. Αντίθετα, προέρχονται από ένα ρεπορτάζ του Erlanger στις 24 Απριλίου 1999, το οποίο έπαιξε μόλις στην 6η σελίδα των New York Times και στο οποίο δεν δόθηκε η σημασία που δόθηκε στην επίθεση στη Charlie Hebdo. Το ρεπορτάζ του Erlanger αναφερόταν σε «μια πυραυλική επίθεση του ΝΑΤΟ (δηλαδή των ΗΠΑ) κατά του κτιρίουτης κρατικής τηλεόρασης της Σερβίας, η οποία έθεσε εκτός λειτουργίας το εθνικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της χώρας».

Τότε, υπήρξε επίσημη δικαιολόγηση για την επίθεση. «Νατοϊκοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι υπεραμύνθηκαν της επίθεσης», αναφέρει ο Erlanger,  «ως μια προσπάθεια υπονόμευσης του καθεστώτος του Πρόεδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία». Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Kenneth Baco, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον ότι «η σερβική τηλεόραση αποτελεί ως επί το πλείστον μέρος της δολοφονικής μηχανής του Μιλόσεβιτς, όπως είναι και ο στρατός του», δικαιολογώντας, έτσι, τη νομιμότητα της επίθεσης εναντίον του συγκεκριμένου στόχου.

Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούμε αμέσως να κατανοήσουμε το σχόλιο στους New York Times από το δικηγόρο και γνωστό υπερασπιστή των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης, Floyd Abrams, ότι η επίθεση στη Charlie Hebdo «είναι η πλέον απειλητική επίθεση εναντίον της δημοσιογραφίας, απ’όσο μπορεί κανείς να εγγράψει στη ζώσα μνήμη». Και είναι αρκετά σωστός σε ό,τι αφορά τη «ζώσα μνήμη», η οποία τοποθετεί τις επιθέσεις εναντίον της δημοσιογραφίας αλλά και τις τρομοκρατικές πράξεις στις κατηγορίες που τους αρμόζουν: Τις δικές τους, οι οποίες είναι αποκρουστικές και τις δικές μας που είναι ενάρετες και εύκολα αποδεσμεύονται από τη ζώσα μνήμη.

Μπορούμε επιπλέον να θυμηθούμε ότι αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές επιθέσεις των Ενάρετων στην ελεύθερη έκφραση. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα και μόνον παράδειγμα, το οποίο διαγράφηκε πολύ εύκολα από τη «ζώσα μνήμη», η επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων στη Φαλούτζα το Νοέμβριο του 2004, ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της εισβολής στο Ιράκ, που ξεκίνησε με την κατοχή του Γενικού Νοσοκομείου της Φαλούτζα. Βεβαίως, επρόκειτο για στρατιωτική κατοχή του νοσοκομείου, ένα σοβαρό έγκλημα πολέμου από μόνο του, ακόμα και πέρα από τον τρόπο που εξελίχθηκε, ένα έγκλημα που προβλήθηκε με ήπιο τρόπο σε πρωτοσέλιδο των New York Times, συνοδευόμενο από μια φωτογραφία που απεικόνιζε το έγκλημα.

Το ρεπορτάζ έγραφε ότι «ασθενείς και υπάλληλοι του νοσοκομείου οδηγήθηκαν έξω από τους θαλάμους από πάνοπλους στρατιώτες και διατάχθηκαν να καθίσουν ή να πέσουν στο έδαφος, τη στιγμή που οι στρατιώτες έδεναν τα χέρα τους πίσω από τις πλάτες τους». Τα εγκλήματα απεικονίζονται ως απολύτως δικαιολογημένα: «Μέσω της επίθεσης αυτής, οι αξιωματικοί δήλωσαν ότι εξόντωσαν ένα βασικό όπλο προπαγάνδας των μαχητών: το Γενικό Νοσοκομείο Φαλούτζα αλλοίωνε συστηματικά τον αριθμό των απωλειών των αμάχων».

Προφανώς, σε μια τέτοια υπηρεσία προπαγάνδας δεν θα μπορούσε να επιτραπεί η διασπορά της χυδαίας αισχρολογίας της. (Μετάφραση - Νοηματική απόδοση στα ελληνικά: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος))

Πηγή:tvxs

Σοκολατένια τρουφάκια μικρά, χαριτωμένα, εθιστικά και πεντανόστιμα. Η σοκολάτα σε όλο της το μεγαλείο και η δημιουργικότητα επίσης. Από εκείνες τις συνταγές που ούτε κόπο φέρουν ούτε άγχος -απλά λίγο(!) πασαλειμματάκι… Η βάση διαχρονική και σταθερής αξίας -από εκεί και πέρα αφήστε την φαντασία σας να οργιάσει για το στόλισμα  ή/και την γέμιση. Κακάο, καρύδα, τρούφα μαύρη ή πολύχρωμη, καρύδι, φιστίκι Αιγίνης ή όποιο άλλο ξηροκάρπι σας αρέσει (σε τριμμένη μορφή για να σταθεί απ” έξω ή ολόκληρο μέσα για να ξαφνιάσετε το δόντι των καλεσμένων. Τα μικρά αυτά σοκομπαλάκια δεν σνομπάρονται από κανέναν και να είστε σίγουροι ότι θα εξαφανιστούν προτού το καταλάβετε -γι’αυτό αφήνουμε πάνω σας τον διπλασιασμό ή όχι της ποσότητας των υλικών.

Η συνταγή αυτή είναι υπερβολικά εύκολη κι ανήκει στις συνταγές-παιχνίδι αλλά πρέπει να είσαι και λίγο «καλλιτέχνης» για να την βγάλεις εις πέρας. Σαν ένας αγγειοπλάστης, ανασκουμπώνεσαι, δε φοβάσαι να λερώσεις τα χέρια σου με τον πηλό κι απλά ξεκινάς να δίνεις το επιθυμητό σχήμα. Είναι επίσης κι από τις πιο κατάλληλες για να την κάνετε με τους μικρούς της παρέας. Με δική σας ευθύνη και προσοχή φυσικά για να μην καταναλωθεί ύπουλα το μείγμα προτού ξεκινήσετε να φτιάχνετε τα τρουφάκια. Αν δε σας αρέσει το πασάλειμμα αναθέστε τους το τελικό στάδιο του πλασίματος -όχι μόνο δεν θα τους πειράξει που θα λερωθούν αλλά θα το ευχαριστηθούν στο έπακρον.

Προετοιμασία: 45 λεπτά περίπου συν 30 λεπτά περίπου στο ψυγείο για να παστώσει η σοκολάτα και 1-1 ½ ώρα στο ψυγείο για να σφίξουν τα τρουφάκια. Εξαιρετικά εύκολη και δημιουργική συνταγή.

Υλικά (για 30-40 σοκολατάκια)
200 γραμ. κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά
300 γραμ. μαύρη σοκολάτα/κουβερτούρα, σοκολάτα με 60+% περιεκτικότητα σε κακάο
2 κ.σ. βούτυρο
2-3 κ.σ. brandy ή κονιάκ

Ετοιμάζετε το μείγμα σοκολάτας: Βάζετε σε ένα μεγάλο μπολ την κουβερτούρα σπασμένη σε κομμάτια. Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνετε πολύ καλά σε μέτρια φωτιά την κρέμα γάλακτος – σχεδόννα αρχίσει να βράζει. Αποσύρετε από τη φωτιά και ρίχνετε την κρέμα γάλακτος στο μπολ με την κουβερτούρα και ανακατεύετε καλά μέχρι να λιώσει τελείως η σοκολάτα και τα δύο υλικά ενσωματωθούν πλήρως.
Προσθέτετε το βούτυρο και το μπράντι και ανακατεύετε ώστε να έχετε μια λεία κρέμα  (και κάπως συμπαγή).
Αφήνετε να κρυώσει και την βάζετε για κάποια λεπτά (30 περίπου) στο ψυγείο.

Κάνετε τα τρουφάκια: Βγάζετε το μείγμα απ’ το ψυγείο -πλέον θα πρέπει να έχει την μορφή πάστας και ανακατεύετε ξανά (αυτό θα την κάνει πιο αφράτη). Με τη βοήθεια ενός κουταλιού (κ.γ.) παίρνετε μια ποσότητα και με τα δάχτυλα κάνετε μπαλίτσες διαμέτρου 2 εκ.
Σημείωση: Εάν τα θέλετε μεγαλύτερα μπορείτε να πάρετε περισσότερη ποσότητα, αν και τα μικρούτσικα έχουν άλλη χάρη.

Το μείγμα κολλάει και πασαλείφει αρκετά(!) γιατί η σοκολάτα ζεσταίνεται όσο τη δουλεύετε. Βοηθάει αν βρέχετε τα χέρια με λίγο μπράντυ -με αυτόν τον τρόπο το πλάσιμο θα γίνει πιο εύκολα και τα σοκολατάκια θα πάρουν ένα έξτρα άρωμα. Γενικά αυτή η διαδικασία πρέπει να γίνει σε γρήγορους ρυθμούς.

Αφού περάσετε πρώτα τα μικρά ταρτουφίνι από το υλικό που έχετε επιλέξει για επικάλυψη (εμείς διαλέξαμε κακάο και καρύδι), τα τοποθετείτε  σε ένα δίσκο/ταψί πάνω σε λαδόκολλα και τα βάζετε στο ψυγείο για 1-1 ½ ώρα. Τα κρατάτε σκεπασμένα σε δροσερό μέρος ή στο ψυγείο (τους ζεστούς μήνες).

Σημείωση: Μπάρα σοκολάτας- Αντί για πολλά μικρά ταρτούφι μπορείτε να βάλετε το μείγμα σε λαδόκολλα και να το τυλίξετε σε μορφή μπάρας/κορμού. Έπειτα ξαναβάζετε και διατηρείτε στο ψυγείο.
Σερβίρισμα: Τοποθετείτε τα σοκολατένια τρουφάκια σε δίσκο ή πιατέλα και τα πασπαλίζετε με το υλικό που τα έχετε επικαλύψει. Εναλλακτικά, τα βάζετε στα κλασσικά χαρτάκια τύπου μάφιν και μέσα σε ένα κουτί.

Το αγριογούρουνο στη γάστρα με κάστανα προέκυψε αρχικά ως ιδέα από μια συνταγή που έστειλα στον φίλο-αναγνώστη μας Γιώργο τον Δεκέμβριο, ο οποίος ήθελε να κάνει με τον συγκεκριμένο συνδυασμό, γουρουνόπουλο. Στη συνέχεια ήρθε πεσκέσι το θαυμάσιο κυνήγι, δια χειρός του φίλου μας Θανάση και δη σε ικανή ποσότητα. Έτσι, η μαγειρική διαδικασία που αρχικά προέβλεπε ολοκλήρωση του εγχειρήματος στην κατσαρόλα, μπήκε λόγω όγκου στον φούρνο και βεβαίως σιγοψήθηκε αυτό καλά και εμείς το απολαύσαμε καλύτερα διπλά.

Το αγριογούρουνο είναι η εξωτική βερσιόν του οικόσιτου -τρόπος του λέγειν- γουρουνιού και το κρέας του όντας κυνήγι είναι -ή πρέπει να είναι- κατά κανόνα πιο άπαχο και πιο νόστιμο από το ανάλογο του εκτρεφόμενου χοίρου, με μεγαλύτερο βάθος γεύσης και μια κάποια ιδιαίτερη μυρωδιά, όχι φυσικά δυσάρεστη. Ο δασόβιος αγριόχοιρος και το κανονικό γουρούνι παραμένουν παμφάγα, οπότε η γεύση και η υφή του κρέατος του πρώτου εξαρτάται από το τι τρώει (ρίζες, καρποί, βελανίδια, κάστανα, βολβοί, μύκητες όπως τα μανιτάρια αλλά και έντομα, ερπετά κλπ.), που βρίσκει το φαγητό του, πόσα χιλιόμετρα κάνει για να βρει την τροφή και άλλα τέτοια δεδομένα, στα οποία τα συμπεράσματα οδηγεί η λογική.  Ένα ζώο που κινείται για να τραφεί, δεν παίρνει αντιβιοτικά και ενισχυτικά αύξησης των μυών του είναι σαφώς πιο εύγευστο ακόμη κι αν -για τους ίδιους λόγους- είναι πιο σκληρό. Σημαντικό ζήτημα αποτελεί και ο τρόπος που θα πιαστεί/σκοτωθεί, ο οποίος θα πρέπει να είναι ακαριαίος και χωρίς ταλαιπωρία για το ζώο, το οποίο σε διαφορετική περίπτωση κατατρέχεται από άγχος επιβίωσης/θανάτου και οι τοξίνες χτυπάνε κόκκινο. Το μέγεθος του αγριόχοιρου επηρεάζει την ποιότητα της γεύσης του και την τρυφεράδα, κατ” αναλογία με τον χοίρο: γουρουνόπουλο και αγριογουρουνόπουλο διατηρούν τα πρωτεία. Ο μεγάλος αγριόχοιρος είναι πιο σκληρός και το κρέας του λιγότερο γευστικό. Τελευταίο: το λίπος του αγριογούρουνου θεωρείται πιο ενδιαφέρον από αυτό του χοιρινού.

Προετοιμασία: 45 λεπτά – 1 ώρα (συν το μαρινάρισμα) και 4 ώρες το ψήσιμο στη γάστρα ή 2 ώρες και 15 λεπτά το μαγείρεμα στην κατσαρόλα. 1 ώρα επίσης για τα κάστανα, τα οποία μπορείτε να ετοιμάσετε νωρίτερα ή όσο ψήνεται/μαγειρεύεται το κρέας. Αν αγοράσετε τα  έτοιμα γαλλικά, ήδη βρασμένα-καθαρισμένα κάστανα, θα μειώσετε την ενασχόλησή σας μαζί τους. Βγάλτε το κρέας απ” το ψυγείο 1 ώρα πριν το μαγείρεμα και αφήστε το σε θερμοκρασία δωματίου. Όλο το πιάτο μπορεί να είναι ετοιμαστεί από την προηγουμένη και να ζεσταθεί σε πολύ χαμηλή φωτιά καλά (ελέγξτε και το εσωτερικό του κρέατος) πριν το σερβίρισμα.

Υλικά (για 6-8 άτομα)
1.3-1.5 κιλό αγριογούρουνο ή χοιρινό (πχ. σπάλα) σε κομμάτια (των 50-70 γρ. περίπου)
700 ml (ένα μπουκάλι) – 1 λίτρο κόκκινο κρασί με σώμα (π.χ. Αγιωργήτικο)
1 κρεμμύδι κομμένο σε μικρά κομμάτια
2 μεσαία καρότα σε κύβους
2 σκελίδες σκόρδο καθαρισμένες ψιλοκομμένες
1 ματσάκι φρέσκα μυρωδικά (θυμάρι, δάφνη, μαϊντανό) δεμένα
60 ml κονιάκ ή μπράντι
1 κ.γ. χοντροσπασμένο πιπέρι
———————-
100 ml ελαιόλαδο και 100 γραμ. βούτυρο
50-60 γραμ. αλεύρι
αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

για τα κάστανα
½-1 κιλό κάστανα – ανάλογα με το πόσα θέλουμε να υπάρχουν σε κάθε πιάτο και αν θα υπάρχει άλλο συνοδευτικό
1/2 κ.σ. αλάτι
1 κλαρί μάραθο ή σέλινο

Μαρινάρετε το αγριογούρουνο: Μια ημέρα πριν βάζετε σε γυάλινο ή ανοξείδωτο μπολ το κρέας με το κρασί, το κονιάκ/μπράντι, τα καρότα, το κρεμμύδι, το σκόρδο, τα αρωματικά και το πιπέρι. Το κρασί θα πρέπει να σκεπάζει το κρέας και τα λαχανικά. Καλύπτετε με μεμβράνη και το αφήνετε να μαριναριστεί για 24 ώρες στο ψυγείο ή σε κρύο μέρος.
Την επομένη, βγάζετε το κρέας από τη μαρινάδα, το στραγγίζετε και το στεγνώνετε καλά με χαρτί. Κρατάτε χωριστά τα λαχανικά και το ματσάκι με τα αρωματικά.

Τσιγαρίζετε το κρέας: Σε κατσαρόλα ζεσταίνετε αρχικά το μισό λάδι με το μισό βούτυρο (το υπόλοιπο θα χρειαστεί να το προσθέσετε στη συνέχεια) ωσότου κάψουν και τσιγαρίζετε λίγα-λίγα τα κομμάτια του αγριογούρουνου απ’ όλες τις πλευρές μέχρι να ροδίσουν καλά (8-10 λεπτά). Όσο κάνετε αυτή τη δουλειά, κρατάτε τα έτοιμα κομμάτια σε πιάτο δίπλα σας. Συμπληρώνετε με το υπόλοιπο βούτυρο και ελαιόλαδο στην 3η φορά. Η κατσαρόλα πρέπει να έχει πάντα μια στρώση κρέατος και να διατηρεί την υψηλή θερμοκρασία της.
Ετοιμάζετε τα λαχανικά: Αφού τελειώσετε με όλα τα κομμάτια κρέατος, αδειάζετε και πετάτε το συγκεντρωμένο λίπος. Βάζετε στην κατσαρόλα το καρότο και το κρεμμύδι, στραγγισμένα από την μαρινάδα. Σοτάρετε για 2-3 λεπτά, ανακατεύοντας. Προσθέτετε το κρέας χωρίς τα υγρά που θα έχει το πιάτο και πασπαλίζετε με το αλεύρι. Ανακατεύετε όλα τα υλικά.

Α. ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΟ ΣΤΗ ΓΑΣΤΡΑ: Όσο τσιγαρίζετε το κρέας προθερμαίνετε τον φούρνο στους 220 βαθμούς C.
Μεταφέρετε το κρέας και τα λαχανικά στη γάστρα και την βάζετε χωρίς καπάκι στον καυτό φούρνο για 4 λεπτά. Την βγάζετε και χαμηλώνετε τη θερμοκρασία στους 150 βαθμούς C. Ρίχνετε τα υγρά του πιάτου (από το τσιγάρισμα του χοιρινού), προσθέτετε το ματσάκι με τα αρωματικά και τόση μαρινάδα που να τα σκεπάζει, αλάτι και πιπέρι. Σκεπάζετε και μαγειρεύετε έτσι για 3 1/2 ώρες.
Ετοιμάζετε τα κάστανα: Τα χαράζετε και τα βράζετε (μέτρια φωτιά) μαζί με το μάραθο και λίγο αλάτι, σε νερό να τα σκεπάζει, για 20 λεπτά. Τα βγάζετε και όσο είναι καυτά, τα καθαρίζετε.
Ολοκλήρωση: 30 λεπτά πριν την ολοκλήρωση του ψησίματος, προσθέτετε τα κάστανα στην γάστρα με το αγριογούρουνο. Δοκιμάζετε και διορθώνετε σε αλάτι-πιπέρι, αν χρειάζεται, και συνεχίζετε το ψήσιμο για άλλη μισή ώρα.
Σημείωση: Μπορείτε μαζί με τα κάστανα να προσθέσετε άγρια μανιτάρια  -αν είναι αποξηραμένα, τα μουλιάζετε προηγουμένως  σε καυτό νερό για 20-30 λεπτά.

β. ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ: Έχοντας στην κατσαρόλα το κρέας με τα λαχανικά πασπαλισμένα με το αλεύρι, προσθέτετε τα υγρά του πιάτου και την μαρινάδα, τα αρωματικά, αλάτι και πιπέρι. Φέρνετε σε βρασμό και μετά χαμηλώνετε τη φωτιά, σκεπάζετε και σιγομαγειρεύετε για 2 ώρες. Ελέγχετε τη σάλτσα κι αν είναι πολύ πηχτή ρίχνετε λίγο νερό (50-70 ml).
Προσθέτετε τα βρασμένα κάστανα, δοκιμάζετε και διορθώνετε σε αλάτι και πιπέρι και μαγειρεύετε για άλλα 15-20 λεπτά σε χαμηλή φωτιά.
Σερβίρισμα: Μπορείτε να φέρετε απευθείας στο τραπέζι το έτοιμο αγριογούρουνο στη γάστρα του, καυτό και να σερβίρετε σε ζεστά πιάτα ή εφόσον ειδικά έχει ολοκληρωθεί το μαγείρεμα στην κατσαρόλα, να το μεταφέρετε σε βαθιά ζεστή πιατέλα. Έξτρα συνοδευτικό μπορεί να είναι ρύζι-πιλάφι (δείτε τη συνταγή με τα αμύγδαλα στο λινκ) ή πουρές πατάτας ή γλυκοπατάτας (Νάξου ή Σπάρτης) που ενισχύουν την γεύση του κάστανου.