Η αληθινή φιλία δεν γνωρίζει φραγμούς, δεν γνωρίζει σύνορα. Ένας αληθινός φίλος είναι πάντα εκεί για σένα, και αυτό είναι σίγουρα αλήθεια γι’ αυτό το ζευγάρι των ασυνήθιστων κολλητών! Ο Trevel είναι ένα γέρικο σκυλί που ζει σε ένα αγρόκτημα το οποίο είναι τυφλό και σχεδόν κουφό. Φοβόταν να εγκαταλείψει την ασφάλεια του κρεβατιού του και του σπιτιού επειδή δεν μπορεί πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί, να περπατήσει άνετα στο δρόμο, να κάνει βόλτα χωρίς να σκέφτεται ότι κάποιος θα του επιτεθεί. Έτσι έμενε διαρκώς μέσ στο σπίτι και μαράζωνε. Μέχρι που μια αδέσποτη γάτα λειτούργησε σαν την καλή του νεράιδα.

Εκείνη με τα μάτια και τα αυτιά της τον καθοδηγεί στους δρόμους του χωριού και έγινε αυτή που τον ξεσήλωσε από το κρεβάτι. Πλέον οι δυο τους απολαμβάνουν την καθημερινότητα κάνοντας βόλτες μαζί. «Ο σκύλος βρήκε πάλι τον εαυτό του και πλέον ζει σαν ένα κανονικό ζώο. Η γάτα είναι δίπλα του συνέχεια και ως το τέλος της ζωής του μάλλον θα είναι πολύ ευτυχισμένος… Κατάλαβε έστω αργά ότι εχθροί δεν υπάρχουν αλλά μόνο διαφορετικά είδη που μπορεί να σου σταθούν όταν έχεις ανάγκη», αναφέρει η ιδιοκτήτρια του αγροκτήματος στο National Geographic.

Ο Frikkie Von Solms είναι σήμερα 69 ετών και εδώ και 11 χρόνια μεγαλώνει και εκπαιδεύει τον Zion, ένα εντυπωσιακό λιοντάρι, αναπτύσσοντας μεταξύ τους ένα ισχυρό δέσιμο. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του το λιοντάρι κοιμόταν με τον εκπαιδευτή, έτρωγε από το χέρι του μαζί έκαναν μεγάλους περιπάτους απολαμβάνοντας παιχνίδια και αγκαλιές. «Το λιονταράκι γεννήθηκε σε αιχμαλωσία και από το φόβο μήπως ο πατέρας του τοσκοτώσει το απομακρύναμε από την οικογένειά του. Έκτοτε μεγαλώνει μαζί μου και δύσκολα αποχωριζόμαστε. Είναι εξαιρετικός φίλος και μαζί του δεν φοβάσαι τίποτα», λέει ο Von Solms.

Σήμερα ο Zion ζει μαζί με άλλα 18 λιοντάρια και διάφορα άγρια ζώα στο πάρκο άγριας ζωής, ενώ ο εκπαιδευτής και φίλος του τον επισκέπεται καθημερινά. «Κάνουμε βόλτες, παίζουμε, αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε, είμαστε πολύ αγαπημένοι. Είναι τέλεια παρέα αλλάτο μόνο μειονέκτημά του είναι ότι θέλει να περπατώ δίπλα του χωρίς παπούτσια. Τον εκνευρίζει ο θόρυβος των παπουτσιών», συμπληρώνει χαριτολογώντας.

Μπορεί η μάθηση και το σχοελίο να θεωρούνται από μερικούς αυτονότητα, ωστόσο σε μερικέςπεριπτώσεις οι μαθητές χρειάζεται να περάσουν καθημερινά ποτάμια, επικίνδυνες γέφυρες, να κουβαλήσουν το γραφείο τους ή ακόμα να χρησιμοποιήσουν έναν γάιδαρο σε ένα απόκρημνο μονοπάτι στο βουνό προκειμένου να φτάσουν στο σχολείο τους και να μορφωθούν. Μαθητές στον κόσμο περνούς από αρκετούς… άθλους μέχρι να φτάσουν ασφαλείς στην πόρτα του σχολείου όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Ο κίνδυνος μάλιστα σε μερικέςπεριπτώσεις είναι τεράστιος και τα παιδιά παίζουν καθημερινά τη ζωή τους κορόνα γράμματα για τη μάθησή τους.

1. Μέσα από το πυκνό δάσος ο δρόμος είναι δύσκολος, Κίνα

2. Στο Hubei στην Κίνα μια γυναίκα μεταφέρει το θρανίο του παιδιού της, γιατί στο σχολείο δεν υπάρχουν ούτε καν τα απαραίτητα

3. Στο Dujiangyan στην Κίνα η διάβαση μιας ετοιμόρροπης γέφυρας είναι αναπόφευκτη

4. Οι μαθητές ζουν την δική τους περιπέτεια στο Dahua Yao της Κίνας

5. Στο χωριό Plempungan στην Ινδονησία ο μόνος τρόπος για να φτάσεις στο σχολείο είναι η διάβαση αυτής της ξύλινης γέφυρας

6. Με το θρανίο πας σχολείο στο Macheng της Κίνας

7. Μόνο το γαϊδουράκι μπορεί να περάσει αυτό το απόκρημνο μονοπάτι στην Κίνα

8. Στα Ιμαλάια η διάβαση μέσω των πάγων είναι καθημερινή ανάγκη

9. Στο Lebak της Ινδονησίας ο δρόμος για το σχολείο είναι μακρύς και επικίνδυνος

10. Στο χωριό Bije στην Κίνα οι μαθητές περνούν σχεδόν σύρριζα από τον γκρεμό

Ο Βρετανός καλλιτέχνης Luke Jarram ξεκίνησε το 2008 ένα πρωτότυπο project στο Ηνωμένο Βασίλειο με τίτλο «Play me, I’m yours» (σ.σ. «Παίξε με, είμαι δικό σου») τοποθετώντας ζωγραφισμένα πιάνα σε διάφορους δημόσιους χώρους της Βρετανίας. Ο σκοπός του; Να ενθαρρύνει τον κόσμο να ασχοληθεί με τη μουσική αλλά και να επισκοινωνήσει με τους περαστικούς. Το έργο είχε τεράστια επιτυχία και από τότε τοποθετήθηκαν πάνω από 1.000 πιάνα σε διάφορες πόλεις της χώρας, ενώ περισσότεροι από 140.000 άνθρωποι έπαιξαν σε αυτά τα πιάνα ή άκουσαν άλλους να παίζουν. Στην πορεία το project εξαπλώθηκε και εκτός συνόρων, σε 37 πόλεις σε όλο τον κόσμο, φθάνοντας περίπου τα έξι εκατομμύρια οι άνθρωποι διεθνώς που συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μια ματιά στα… καλλιτεχνικά πιάνα δεν μπορεί παρά να έχει ενδιαφέρον…

1. Cobourg, Καναδάς, 2014

2. Τορόντο, Καναδάς, 2012

3. Ντένβερ, ΗΠΑ, 2011

4. Ντένβερ, ΗΠΑ, 2011

5. Μελβούρνη, Αυστραλία, 2014

6. Σόφια, Βουλγαρία, 2012 

7. Βοστώνη, ΗΠΑ, 2013

8. Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, 2010

9. Κολοράντο, ΗΠΑ, 2012

10.Βοστώνη, ΗΠΑ, 2013