Εκμεταλλευόμενος τις αλλαγές που έγιναν στην εταιρεία Columbia και παλεύοντας για ένα δυναμικό comeback σε μια καριέρα που είχε πάρει την κατιούσα, ο Cash μπόρεσε να προωθήσει την ιδέα που είχε να ηχογραφήσει έναν ζωντανό δίσκο μέσα σε φυλακές, έχοντας συνοδοιπόρους του την μετέπειτα γυναίκα του June Carter, τον Carl Perkins, τους Tennessee Three, Luther Perkins, W.S. Holland και Marshall Grant.

 
Ο δίσκος περιέχει κάποια από τα διαμάντια της δισκογραφίας του τραγουδιστή που απέκτησε το προσωνύμιο του ανθρώπου με τα μαύρα, με πρώτο και καλύτερο το «Folsom Prison Blues» που διηγείται την ιστορία ενός φυλακισμένου.
 
Για την όχι και τόσο φωτεινή πλευρά της Αμερικής, τραγούδια περήφανα, συμπονετικά για τον άνθρωπο που περιμένει να εκτελεστεί και αναφέρεται στα τελευταία 25 λεπτά της ζωής του («25 minutes to go»).

 
Ένα ακόμη εξαίρετο κομμάτι είναι το «Send a picture of mother». Ένας κρατούμενος ζητά από έναν άλλο που αποφυλακίζεται να πάει να βρει τους οικείους του και να του στείλει πίσω μία φωτογραφία της μητέρας του.
 
Άξιο προσοχής επίσης, είναι και το «Jakson» κυρίως εξαιτίας του ντουέτου του Johny Cash με την June Carter και το γρήγορο βιμπράτο ρυθμό του.
 
Με αυτό τον δίσκο και άλλον έναν που ακολούθησε  (At San Quentin) o Cash εδραίωσε την φήμη του. Έγινε η φωνή του μικρού, του φτωχού, του παράνομου. Επίσης, μπόρεσε να αναζωογωνήσει την καριέρα του και να αναγνωριστεί σαν μια από τις μεγαλύτερες φωνές της country (και όχι μόνο). Ο δίσκος αναγνωρίζεται σαν ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών.

Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 13 Ιανουαρίου του 1910 καταγόμενος από την γνωστή οικογένεια Μεταξά από τα Ψαρά. Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο «Άσυλο Τέχνης». Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1929 - 1935). Παράλληλα, μαθήτευσε κοντά στον Κόντογλου (1931 - 1934), ο οποίος τον μύησε στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε τη λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία. Μαζί με τους Πικιώνη, Κόντογλου και Αγγ. Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.

Την περίοδο 1935-1936, αφού πρώτα επισκέφτηκε τη Κωνσταντινούπολη, ταξίδεψε στο Παρίσι και στην Ιταλία. Επισκεπτόμενος τα διάφορα μουσεία ήρθε σε επαφή με δημιουργίες της Αναγέννησης και του Ιμπρεσιονισμού καθώς και με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Ανακάλυψε το έργο του Θεόφιλου και γνώρισε καλλιτέχνες όπως ο Ματίς και ο Τζακομέτι.

Δύο χρόνια μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο κατάστημα Αλεξοπούλου της οδού Νίκης στην Αθήνα με έργα ιδιαίτερης προσωπικότητας που εξήραν οι τότε τεχνοκριτικοί Παπαντωνίου και Καπετανάκης. Το 1947 πραγματοποίησε 2 ατομικές εκθέσεις με υδατογραφίες και θεατρικά προσχέδια.

Το 1950 μετέβη εκ νέου στο Παρίσι ενώ τρία χρόνια μετά υπέγραψε συμβόλαιο με τη γκαλερί Ιόλας της Ν. Υόρκης. Το 1956 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ και το 1958 πήρε μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας. Λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Το 1982 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γιάννη Τσαρούχη στο Μαρούσι, στο σπίτι του καλλιτέχνη, που ο ίδιος μετέτρεψε σε μουσείο παραχωρώντας την προσωπική συλλογή των έργων του. Παράλληλα λειτουργεί το Ίδρυμα Τσαρούχη με σκοπό τη διάδοση του έργου του ζωγράφου. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο Γιάννης Τσαρούχης ασχολήθηκε και με τη θεατρική σκηνοθεσία και μάλιστα από το 1928. Σχεδίασε σκηνικά και ενδυμασίες για τα θέατρα Εθνικό, Κοτοπούλη, Δημοτικό Πειραιώς κ.ά., καθώς και για το κλασικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» που ανέβηκε το 1954, στον τότε Βασιλικό κήπο και σήμερα Εθνικό.

Το 1989 ετοιμαζόταν να ανεβάσει τον «Ορέστη» του Ευριπίδη, σε δική του μετάφραση, όμως, ο θάνατός του στις 20 Ιουλίου του το απαγόρευσε.

«Δύο είναι οι βασικές αναζητήσεις μου παρόλες τις χίλιες διαφορές που παρουσιάζουν τα έργα μου μεταξύ τους. Η μία είναι νεοκλασική και προσπαθεί να αφομοιώσει το αρχαίο κλασικό ιδεώδες, όπως το εξέφρασε το Μπαρόκ και η Αναγέννηση. Η άλλη μου τάση είναι να εκφράσω όλες μου τις αντιρρήσεις για το ίδιο το ιδανικό μου».

Έτσι περιγράφει τις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις ο Τσαρούχης ενώ έγραφε «Μου αρέσει να ζωγραφίζω γυμνά, γιατί έτσι μπορεί κανείς να κατανοήσει την ψυχική γεωμετρία του ανθρώπου», έγραφε ο Γιάννης Τσαρούχης στα 72 του, το 1982.

Αυτός ο ιδιοφυής δημιουργός με το πολυπρισματικό έργο, απεικόνιζε το ζήτημα της πρόδηλης ή συγκαλυμμένης ομοφυλοφιλικής ερωτικότητας μέσα από πολύ σημαντικούς πίνακές του (π.χ με τους γυμνούς και ντυμένους ναύτες) που ήταν ένα είδος ταμπού, το οποίο, όμως, σέβονταν ιστορικοί και κριτικοί τέχνης.

Κοπιώδης έρευνα και ταξίδια αναζήτησης στο πυθμένα της ψυχής. Αμφιβολία και διαφύλαξη των πιο απόκρυφων μυστικών της τέχνης. Θαυμασμός για το παρελθόν αλλά και όραμα για το μέλλον. Έλξη της γνώσης και σιωπηρή απεικόνιση όσων τον βασάνιζαν. Αγωνία του απόλυτου και παραδοχή του μέτρου. Απεικόνιση του ομοφυλοφιλικού έρωτα, στροφή προς τον εαυτό του, εμβάθυνση στο μυστικισμό, το βίωμα του αποκλεισμού και ύστερα η σιωπή...

Χαρακτηριστικά που συνόδεψαν την προσωπικότητα του Τσαρούχη μέχρι το τέλος της ζωής του. Αυτοί είναι οι λόγοι που τον έχουμε ανάγκη σήμερα: η ιδιοφυΐα του, η ανησυχία του, τα βάσανα του.