Αφήστε στην άκρη το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να έχει χρεοκοπία, έντεχνα, ροκ και λαϊκά. Δεν μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Εμείς βλέπουμε τώρα τον πρωθυπουργό να βγαίνει από το Μέγαρο Μαξίμου. Μόνος, με το χέρι στην τσέπη. Έχει ντυθεί καλά, φοράει παλτό πάνω από το κουστούμι. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι φεύγει από το γραφείο του. Όμως, για μισό λεπτό. Πού μπορεί να πηγαίνει ο πρωθυπουργός, πεζός και μόνος; Σπίτι; Μα το αυτοκίνητο δεν παρκάρει έξω από την αυλή του Μαξίμου. Στον πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι μεσοτοιχία; Δεν υπήρχε προγραμματισμένο ραντεβού. Στη Βουλή με μοναχικό περίπατο μέσα από τον παγωμένο εθνικό κήπο; Μπα, το μαγαζί έκλεισε. Τέλος πάντων, αν είχε βγει για περίπατο στον χιονιά (πρόβλημά του) θα τον ακολουθούσαν άνδρες της ασφαλείας του και όλο και κάποια φωτογραφία θα βλέπαμε. Αλλά να, μέχρι να διαβάσετε αυτές τις γραμμές, ο Αντώνης Σαμαράς έφτασε στην έξοδο του Μαξίμου.

Μία κάμερα καταγράφει τις κινήσεις του. Εκείνος δείχνει να μην την προσέχει. Είναι ένας άνθρωπος που περπατάει ανέμελος, φεύγοντας από το γραφείο του. Ξαφνικά, όμως, μία φωνή τον σταματά. «Ακούσατε δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα πληρώσουν τόκους και χρεολύσια;». Δεν ξέρουμε ποιος κάνει την ερώτηση. Φοβάμαι ότι δεν θα μάθουμε ποτέ. Κρίμα γιατί δείχνει άνθρωπος με έμπνευση. Είναι έξω από το Μαξίμου, πετυχαίνει, ο τυχερός, τον πρωθυπουργό και αυτό που του έρχεται αυθορμήτως να ρωτήσει είναι για τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς καν ένα «καλημέρα κύριε πρόεδρε» βρε παιδί μου, έτσι από ευγένεια. Ο παρατηρητικός θεατής θα προσέξει ότι ο τύπος δεν βάζει μικρόφωνο μπροστά στον Σαμαρά. Αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι υπάρχει «μπουμ». Πάμε να το δούμε από την αρχή. Βλέπουμε τον Σαμαρά να βγαίνει ανέμελος από το Μαξίμου και ξαφνικά να τον σταματάει μία φωνή ενός τύπου που βρίσκεται εκεί με κάμερα και «μπουμ», ενώ το μόνο που έχει να του πει είναι οι δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει πιο αυθόρμητο. Σε πιο αυθόρμητο σου δείχνει τον Σαμαρά να χασμουριέται.

Ο πρωθυπουργός δείχνει να αιφνιδιάζεται ελαφρώς. Υπάρχει μία στιγμή μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου δευτερολέπτου κατά την οποία το ύφος του υπαινίσσεται  μικρή έκπληξη. Ναι, δεν το περίμενε, ωστόσο είναι εμφανής η ταχύτατη προσαρμογή του ανδρός απέναντι στο αναπάντεχο. Όμως ο χρόνος που μεσολαβεί ανάμεσα στο πέμπτο και στο έκτο δευτερόλεπτο είναι καταραμένος. Ο πρωθυπουργός λέει ένα «Και βέβαια και την άκουσα. Την άκουσα χθες βράδυ...». Αυτό μπορεί και να παρεξηγηθεί. Και μετά είναι εκείνο το αμήχανο, ως ελαφρώς συνωμοτικό γελάκι που θα εξέθετε κάθε ερασιτέχνη ηθοποιό. Δεν μας ενδιαφέρει τι είπε. Μας ενδιαφέρει αυτή η εμβληματική έλλειψη αισθητικής και ευρηματικότητας που, εν τέλει, αντιστοιχεί και στα πεδία πολιτικής. Πολύ άκομψο για να το πάρεις στα σοβαρά, πολύ δεξιό για να σε βάλει σε σκέψεις. Την επόμενη φορά ας τα πει όπως ή Πόπη παρακάτω. Είναι της ίδιας λογικής, αλλά απείρως αποτελεσματικότερο.

Πηγή:protagon

Την Ένωση Κέντρου την ίδρυσε ο Γεώργιος Παπανδρέου, το 1961, με συνιδρυτή της τον Σοφοκλή Βενιζέλο (γιο του Ελευθέριου). Στα 1963 (Οκτώβριο), πήρε τις εκλογές, διέλυσε τη Βουλή και τις ξαναπήρε πανηγυρικά το 1964 (16 Φεβρουαρίου), με τον Σοφοκλή Βενιζέλο να έχει πεθάνει μερικές μέρες πριν από τη μεγάλη νίκη, με 53%. Τότε, πολλές κοινωνικές ομάδες οργάνωναν πορείες ως το Καστρί (όπου ο Γέρος κατοικούσε), διεκδικώντας επίλυση των αιτημάτων τους. Στην επιθεώρηση «Άλλος για το Καστρί» της χρονιάς εκείνης, ο Ανδρέας Παπανδρέου εμφανιζόταν διεκδικητής του κόμματος: Ένα νούμερο της επιθεώρησης υποτίθεται ότι ζωντάνευε διάλογο ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο. Ο Γεώργιος ρωτούσε:

«Επιτέλους, πες μου τι θέλεις» κι ο Ανδρέας απαντούσε:
«Να γίνω πρωθυπουργός».
«Εντάξει», συμφωνούσε ο γηραιός πατέρας: «Μόλις παραιτηθώ».
«Και πότε θα γίνει αυτό;», ξαναρωτούσε ο Ανδρέας, για να πάρει την απάντηση:
«Ε, σε δυο-τρεις χιλιάδες χρόνια».

Όταν έπεσε η χούντα, αρχηγός της Ένωσης Κέντρου βρέθηκε ο Γεώργιος Μαύρος που συμμάχησε με άλλους και κατέβηκε στις εκλογές ως «Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις». Κι ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ. Έπεσαν τότε οι μεσάζοντες που ζητούσαν από τον Ανδρέα «να μη διασπάσει τις δημοκρατικές δυνάμεις» (κομψά κι όχι με τον τρόπο των σημερινών εναντίον του Γιώργου). Δεν τον έπεισαν. Η ΕΚ-ΝΔ πήρε 20,42% και το ΠΑΣΟΚ 13,58%. Ο Κώστα Μητρόπουλος δημοσίευσε τότε μια γελοιογραφία στα Νέα, στην οποία ο Λαός, μπροστά σ’ έναν μαυροπίνακα όπου ήταν γραμμένη η πράξη «20,42 + 13,58 = 34%», έκανε μάθημα ενότητας στους Ανδρέα Παπανδρέου και Γεώργιο Μαύρο. Έτσι κι αλλιώς, τις εκλογές τις είχε πάρει η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή (με 54%).

Γνωστή η συνέχεια:

Ο Καραμανλής κέρδισε και τις εκλογές της 20ής Νοεμβρίου 1977, με 41,84%, ενώ η Ένωση Κέντρου (ΕΔΗΚ, πια) συρρικνώθηκε στο 11,95%. Το νεαρό ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στο 25,34%. Ο Γεώργιος Μαύρος αρχικά ανεξαρτητοποιήθηκε κι έπειτα, με τις πια περιώνυμες επιστολές «Γιώργο μου», «Ανδρέα μου», προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ που θριάμβευσε στις εκλογές του 1981 (48%).

Ο «διασπαστής της Ένωσης Κέντρου» Ανδρέας Παπανδρέου (αυτός που «διέσπασε το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του») κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου ως τον θάνατό του, το 1996. Με το «διασπαστικό» ΠΑΣΟΚ, να αποδεικνύεται και στην πράξη ότι ουδεμία σχέση είχε (ως πρόγραμμα, φιλοσοφία και διακυβέρνηση) με την Ένωση Κέντρου.

Οπότε, μάλλον είναι αστείο, σήμερα, να κατηγορείται ο Γιώργος Παπανδρέου ως «διασπαστής του κόμματος που ο πατέρας του ίδρυσε». Στ’ αχνάρια του πατέρα του βαδίζει. Το τι θα πράξει και τι θα καταφέρει, θα φανεί στον δρόμο. Έχει, όμως, κάθε δικαίωμα να δημιουργήσει νέο κόμμα, ειδικά, όταν απέναντί του βρίσκεται το συνονθύλευμα του Ευάγγελου Βενιζέλου που, καθ’ ομολογία του αρχηγού του, στόχο έχει «να βγει τρίτο κόμμα».

Πηγή:protagon