«Τον αποκαλώ τον Καρτιέ Μπρεσόν ή τον Ρόμπερ Φρανκ του Χόλιγουντ. Δεν επέτρεπε τις στημένες φωτογραφίες. Τραβούσε αυθεντικά πραγματικές φωτογραφίες, κάτι το οποίο στο πλαίσιο του Χόλιγουντ, είναι κάπως περίεργο.»Λίγες γραμμές από τον ιδιοκτήτη κάποιας γκαλερί στο Λος Άντζελες, οι οποίες πραγματικά χαρακτηρίζουν το έργο του Phil Stern.

Oθρυλικός φωτογράφος, με τα πιο αυθόρμητα πορτρέτα του Χόλιγουντ, πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 2014 σε ηλικία 95 ετών, από εμφύσημα και καρδιακή ανεπάρκεια. Ο Phil Stern, έχει κερδίσει δικαίως πολλά βραβεία για το φωτογραφικό του έργο, και έχει αφήσει μια μεγάλη κληρονομιά, κυρίως με πορτρέτα από τις πιο ηχηρές φωνές της τζαζ και τα πιο φωτεινά ονόματα του κινηματογράφου, σε πόζες «ανθρώπινες», «ειλικρινείς» και καθόλου στημένες.

Marylin Monroe, 1953 

Ο Phil Stern γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1919 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Άρχισε να φωτογραφίζει στο πεδίο μάχης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως πολεμικός φωτογράφος και οι φωτογραφίες του, κυρίως από την εισβολή των Συμμάχων στην Σικελία το 1943, περιλαμβάνονται στα πιο σημαντικά αρχεία για τα χρονικά της μάχης. Εργάστηκε για πολλά περιοδικά, ανάμεσα στα οποία ήταν το Life και το Look magazine καθώς και για δισκογραφικές εταιρείες, φωτογραφίζοντας εξώφυλλα δίσκων. Έχει απαθανατίσει διάσημους όπως η Μέριλυν Μονρό, ο Μάρλον Μπράντο, ο Λουίς Άρμστρονγκ, ο Φρανκ Σινάτρα, η Σοφία Λόρεν και πολλούς ακόμη, δημιουργώντας «ανεξίτηλα» πορτρέτα, που κοιτάζοντας τα διακρίνεις μια ιδιαίτερη πτυχή των αστέρων καθώς και το υπέρμετρο ταλέντο του φωτογράφου.

James Dean, 1955

Lοuis Armstrong, 1957

Billie Holiday, 1957

O Humphrey Bogart με την κόρη του Leslie, 1955

Marilyn Monroe, 1953

Frank Sinatra

H Η Sophia Loren κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας "Legend of the Lost", 1957

John Wayne

Elizabeth Taylor, 1954

Οι Sidney Poiter, Tony Curtis, Sammy Davis, Jr., και Jack Lemmon

Nancy Sinatra

Marlon Brando, 1954

Η Η Lauren Bacall με την κόρη της και Leslie Bogart

John Wayne

H Janet Leigh με τον Tony Curtis

James Stewart, 1966 

Humphrey Bogart

Η Αudrey Hepburn με τον συζυγό της Μel Ferrer, 1960

O Frank Sιnatra κατά την διάρκεια των γυρισμάτων για την ταινία "Guys and Dolls", 1955

Ο Frank Sinatra με τον John F. Kennedy

Εlla Fitzgerald

Η Ella Fitzgerald και ο Louis Armstrong κατά τη διάρκεια της ηχογρ'αφησης του άλμπουμ "Ella and Louis", 1956

Anita Ekberg

Billie Holiday

O Jack Lemmon κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων "Some Like it Hot", 1958

John Ford

Marlon Brando

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Μέχρι τώρα πίστευα πως οι Έλληνες διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: α) αυτούς που μισούν το Μνημόνιο και θέλουν να το σκίσουν (μεταξύ αυτών, παλαιά – και  πρόσφατα πάλι – ο Αντώνης Σαμαράς) και β) αυτούς που επίσης μισούν το μνημόνιο αλλά το ανέχονται ως αναγκαίο κακό, για να δανειζόμαστε χρήματα με φτηνό επιτόκιο.

Ε, λοιπόν, προχθές ανακάλυψα κάποιον που αγαπάει το Μνημόνιο! Όχι δεν είναι ανεγκέφαλος, ηλίθιος, με νοητική υστέρηση, αλλά ένας άνθρωπος που τον ξέρω χρόνια, καλλιεργημένος, ευφυής και συνήθως σωστός στις απόψεις του. Δεν είχαμε ποτέ συζητήσει για το Μνημόνιο και όταν ήρθε η κουβέντα με κατέπληξε λέγοντας: «Το Μνημόνιο είναι το καλύτερο πράγμα που μας συνέβη εδώ και δεκαετίες. Μακάρι να μείνει για πάντα».

-Μίλα καλά!

-Είναι η γνώμη μου από τότε που διάβασα το πρώτο. Και πρέπει να σου πω ότι είμαι από τους ελάχιστους Έλληνες, που τα έχουν διαβάσει όλα!

-Έχω μείνει άναυδος!

-Το φαντάζομαι. Αλλά για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα: Πες μου τι νομίζεις πως είναι τα μνημόνια;

-Είναι οι όροι που μας θέτουν οι δανειστές για να μας δανείσουν.

-Σωστά. Και οι όροι αυτοί ποιους αφορούν, αυτούς ή εμάς;

-Προφανώς εμάς.

-Και τι μας ζητάνε να κάνουμε;

-Περικοπές, φόρους, χαράτσια, απολύσεις, αιματηρές οικονομίες και άλλα φρικτά. Και εσύ συμφωνείς!

-Κάνεις λάθος. Τα μνημόνια μας ζητάνε να εκσυγχρονίσουμε και να εξορθολογήσουμε την οικονομία μας, να ισοσκελίσουμε προϋπολογισμούς και ισοζύγια πληρωμών – και γενικά να εξυγιάνουμε όλο το κοινωνικό-οικονομικό μας σύστημα, για να πάψουμε να ζούμε με δανεικά. Ούτε περικοπές ζητάνε, ούτε φόρους. Αυτά τα κάνουν οι έλληνες πολιτικοί. Επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν βασικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, τραβάνε μία οριζόντια περικοπή και μετά τα ρίχνουν στην τρόικα και το μνημόνιο.

-Και γιατί δεν το θέλουν;

-Διότι τρέμουν το πολιτικό κόστος. Διότι το πρώτο μέλημα κάθε Έλληνα πολιτικού δεν είναι να βοηθήσει τη χώρα, αλλά να επανεκλεγεί ο ίδιος και η παράταξή του.

-Δηλαδή δεν φταίνε τα μνημόνια;

-Σου συνιστώ να τα διαβάσεις. Περιέχουν χρησιμότατες υποδείξεις για την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, την κατάργηση των υπέρ τρίτων φόρων, την εξυγίανση του ετοιμόρροπου ασφαλιστικού συστήματος – όλα αυτά απαραίτητα για την επιβίωση την δική μας, πράγματα που θα οφείλαμε να έχουμε κάνει μόνοι μας εδώ και δεκαετίες! Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, θα έπρεπε να το είχαμε εφεύρει.

-Με έχεις μπερδέψει.

-Ξέρεις τι μου θυμίζουν οι Έλληνες; Τα παιδιά, που τα βάζουν με το δάσκαλο, ο οποίος προσπαθεί να τα μάθει γράμματα. Σύμφωνοι, ο δάσκαλος μπορεί να είναι υπερβολικά αυστηρός, άγαρμπος, αψυχολόγητος – αλλά δουλεύει για καλό σκοπό.

-Ναι, αλλά ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα – ούτε οι καλές προθέσεις ισοφαρίζουν την δυστυχία ενός λαού! 

-Μα γι’ αυτή δεν φταίνε τα μνημόνια, αλλά οι πανάθλιοι πολιτικοί μας. Κανείς τους δεν είχε το θάρρος να πει αυτό που είπε ο στους Ιταλούς ο Ρέντσι: ότι δεν μας φταίει η Μέρκελ, για τα χάλια της οικονομίας μας. Οι δικοί μας κοροϊδεύουν και εμάς και την Τρόικα. Απόδειξη; Από όλα όσα συμφωνήθηκαν με τα μνημόνια (ακόμα και  με το πρώτο) δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα! Ψηφίζονται νόμοι για τα μάτια και ακυρώνονται μετά με τροπολογίες και διατάξεις. Ή παραμένουν ανενεργοί. Και τώρα πια δεν μας εμπιστεύεται κανείς.

-Αυτό είναι φανερό.

-Μα το Θεό, αν είχα χρήματα και δυνάμεις, θα ίδρυα ένα «Μνημονιακό Κόμμα» με αποκλειστικό πρόγραμμα την εφαρμογή των Μνημονίων. Αλλά πόσες ψήφους θα έπαιρνα;

-Φοβάμαι, μονάχα την δική σου…

Πηγή:protagon