ενημέρωση 5:52, 19 August, 2026
O Σον Πεν συναντά τον Χαβιέ Μπαρδέμ

O Σον Πεν συναντά τον Χαβιέ Μπαρδέμ

Βασισμένο στο μυθιστόρημα «Η πρηνής θέση του σκοπευτή» του διάσημου γάλλου συγγραφέα της αστυνομικής νουάρ λογοτεχνίας Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ , το φιλμ «The Gunman» ενώνει κινηματογραφικά τον Σον Πεν και τον Χαβιέ Μπαρδέμ.

Με σκηνοθέτη τον Πιερ Μορέλ, που στο παρελθόν μας χάρισε τα «District 13» και «Taken», το «The Gunman» αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 20 Μαρτίου. Εκτός από τους δυο σταρ, συμπρωταγωνιστούν οι Ίντρις Έλμπα και Ρέι Γουίνστοουν.

Το πολυαναμενόμενο φιλμ σηματοδοτεί την πρώτη αμιγώς περιπέτεια δράσης στη 40χρονη καριέρα του Σον Πεν. «Είναι μια πολύ ανθρώπινη ιστορία που πραγματεύεται τα ίδια ζητήματα με μια ταινία δράσης, όπως ο πόλεμος».

Ο Σον Πεν υποδύεται τον Τζιμ Τεριέ, έναν άνθρωπο που προσπαθεί να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα στη ζωή του στο Κονγκό, προσπαθώντας να ξεχάσει το πολυτάραχο παρελθόν του. Όταν όμως η αγαπημένη του θα έρθει αντιμέτωπη με προβλήματα, θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην ενεργό δράση.

Βυζάκια έξω λοιπόν

Βυζάκια έξω λοιπόν

Η Μελίνα Τανάγρη ποτέ δεν έχει υπάρξει πιο επίκαιρη από σήμερα. Μπορεί το τραγούδι της «Βυζάκια έξω λοιπόν» να κυκλοφόρησε το 1987, αλλά αν υπήρχε ηχογραφημένο και σε αγγλική έκδοση, αυτή τη στιγμή θα μπορούσε να είναι το soundtrack της ταινίας Free the Nipple. Μπορεί ακόμη και να ήταν ο ύμνος ενός κινήματος που ξεκίνησε τοπικά και κυριάρχησε σε όλον τον πλανήτη. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα ένα-ένα, όπως ακριβώς τσιμπάει το σπουργίτι τη ρώγα... του σταφυλιού, φυσικά.

Το Free the Nipple πρόκειται ίσως για αυτό που φαντάζεστε ήδη από το όνομα, αλλά και κάτι περισσότερο. Πέρα από την ταινία, η οποία αφορά μια ομάδα νεαρών γυναικών που διαδηλώνουν γυμνόστηθες στους δρόμους της Νέας Υόρκης, είναι και κίνημα υπέρ της ισότητας των δύο φύλων και κατά της καταπίεσης των γυναικών και της λογοκρισίας. Το πώς συνδέονται όλα αυτά μαζί, αλλά και σε ποιον βαθμό μάς επηρεάζουν σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο, είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς αν σκεφτεί το πιο τρανταχτό -αν και διαφορετικής φύσης- παράδειγμα που έχει απασχολήσει τον δημόσιο διάλογο: τον δημόσιο θηλασμό. Βέβαια, δεν έχουμε καταλήξει κάπου σε αυτό το ζήτημα και ούτε πρόκειται. Ο τρόπος που χρησιμοποιούν τα media και η διαφήμιση το γυναικείο σώμα, αλλά ακόμη και η αντικειμενικοποίησή του από τις ίδιες τις γυναίκες, θα είναι πάντα οι δύο τιράντες που θα βαστούν το στήθος στη θέση του και κρυμμένο από την κοινή θέα. Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι καμιά φορά το δόλιο δεν έχει τη στήριξη που του πρέπει -και δεν αναφέρομαι στο σουτιέν. Μια ματιά στο πώς ζωγράφισαν 57 Νεοϋορκέζες το στήθος τους και πώς το σχολίασαν, θα σας πείσει. #FreetheNipple

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας: Οι βραχείς κατάλογοι

Ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
 
Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας: Οι βραχείς κατάλογοι
 
Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακοίνωσε σε εφαρμογή της νέας νομοθεσίας που διέπει τον θεσμό των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων (Ν 3905/23-12-2010), τους βραχείς καταλόγους για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία,  Μυθιστορήματος, Διηγήματος - Νουβέλας Ποίησης, Δοκιμίου-Κριτικής, Χρονικού-Μαρτυρίας. Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα.

Οι βραχείς κατάλογοι συνοδεύονται από Αιτιολογημένη Έκθεση της Επιτροπής, στην οποία εξετάζονται οι τάσεις της λογοτεχνικής παραγωγής και αποτιμάται η στάθμη των λογοτεχνικών έργων της υπό κρίση περιόδου (εκδόσεις 2013).
 
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
 
1.  Νίκος Δαββέτας, Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2.  Νίκος Μάντης, Άγρια Ακρόπολη, Εκδόσεις Καστανιώτη.
3.  Καρολίνα Μέρμηγκα, Συγγενής, Εκδόσεις Μελάνι.
4.  Δημήτρης Νόλλας, Το ταξίδι στην Ελλάδα, Εκδόσεις Ίκαρος.
5.  Μαρία Πάουελ, Όξινη βροχή, Εκδόσεις Κέδρος.
6.  Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Η πόλη και η σιωπή, Εκδόσεις Καστανιώτη.
7.  Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο θεός, Εκδόσεις Κίχλη.
8. Έλενα Χουζούρη, Δυο φορές αθώα, Εκδόσεις Κέδρος.
 
ΔΙΗΓΗΜΑ-ΝΟΥΒΕΛΑ
 
1.Τζούλια Γκανάσου, Ως το τέλος, Εκδόσεις Γκοβόστη.
2.Τάσος Γουδέλης, Το ωραίο ατύχημα, Εκδόσεις Κέδρος.
3.Αχιλλέας Κυριακίδης, 360, Νουβέλα, Εκδόσεις Πατάκη.
4.Κώστας Μαυρουδής, Η αθανασία των σκύλων, Εκδόσεις Πόλις.
5.Φαίδων Ταμβακάκης, Τακτοποίηση αυθαιρέτων, Εκδόσεις Εκάτη.
6.Γεωργία Τάτση, Χορός στα ποτήρια, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
7.Γιάννης Τσίρμπας, Η Βικτώρια δεν υπάρχει, Εκδόσεις Νεφέλη.
8.Πάνος Τσίρος, Δεν είν΄έτσι;, Εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

ΠΟΙΗΣΗ
 
1.Γιώτα Αργυροπούλου, Ποιητών και Αγίων Πάντων, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
2.Άννα Αφεντουλίδου, Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
3.Γιώργος Βέης, Βλέπω, Εκδόσεις Ύψιλον.
4.Γιάννης Δούκας, Το σύνδρομο Σταντάλ, Εκδόσεις Πόλις.
5.Μαρία Κουλούρη, Μουσείο άδειο,  Εκδόσεις Μελάνι.
6.Πάνος Κυπαρίσσης, Τα τιμαλφή, Εκδόσεις Μελάνι.
7.Αντώνης Φωστιέρης, Τοπία του Τίποτα, Εκδόσεις Καστανιώτη.
8.Δημήτρης Χουλιαράκης, Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι, Εκδόσεις Το Ροδακιό.
 
ΔΟΚΙΜΙΟ-ΚΡΙΤΙΚΗ
 
1.Βάσω Αλεξανδράκη, To παιχνίδι της επιθυμίας και της γραφής στο «Μυθιστόρημα της κυρίας Έρσης» του Ν. Γ. Πεντζίκη», Εκδόσεις Αρμός.
2.Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Η ποίηση και η ποιητική του, Εκδόσεις Κίχλη.   
3.Αριστείδης Δουλαβέρας, Η γυναικεία και η ανδρική ομορφιά στο δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Παπαζήση.
4.Φίλιππος Δραγούμης, Η ηθική πίσω από την κρίση. Σκέψεις για την Ηθική Φιλοσοφία εν μέσω οικονομικής κρίσης,  Εκδόσεις Άγρα.
5.Αντώνης Δρακόπουλος, Κ.Π. Καβάφης. Το ανοιχτό έργο, Εκδόσεις Τόπος.
6.Σταύρος Ζουμπουλάκης, Ποιος θεός και ποιος άνθρωπος;, Εκδόσεις Πόλις.
7.Μιχάλης Πάτσης, Καζαντζάκης και Ρωσία. Οικοφοβία, διαλογικότητα, καρναβάλι,[Εκδ.] Μιχάλης Πάτσης.  
8.Βάλτερ Πούχνερ, Mελέτες για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, Εκδόσεις Αρμός.
 
ΧΡΟΝΙΚΟ-ΜΑΡΤΥΡΙΑ
 
1.Γιώργος Γώτης, More veneto, Εκδόσεις Στιγμή.
2.Γιώργος Β. Δερτιλής, Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες, Εκδόσεις Πόλις.
3.Μάνος Ελευθερίου, Μαύρα Μάτια. Ο Μάρκος Βαμβακάρης και η συριανή κοινωνία στα χρόνια 1905-1920, Εκδόσεις  Μεταίχμιο.
4.Άλκη Ζέη,  Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Εκδόσεις Μεταίχμιο.
5.Κυριάκος Κατζουράκης, Τάξη στο χάος. Ζωγραφική - Θέατρο - Κινηματογράφος,Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.
6.Λυκούργος Κουρκουβέλας, Γιώργος Θεοτοκάς,  Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.
7.Νότης Μαυρουδής, Περί ελληνικού τραγουδιού το ανάγνωσμα. Με δανεικά ιδανικά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης.
8.Μάριος Σούσης, Καλή αντάμωση. Φιλιά εις τα παιδιά. Τα παιδιά που έχασαν το τρένο για το Άουσβιτς, Εκδόσεις Turangalila Books.
 
 
ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
 
1.Δήμητρα Αγγέλου, Στάζουν μεσάνυχτα,  Εκδόσεις Μελάνι.
2.Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Αλεπούδες στην πλαγιά,  Εκδόσεις Πατάκη.
3.Λευτέρης Καλοσπύρος, Η μοναδική οικογένεια,  Εκδόσεις Πόλις.
4.Μάτα Καστρησίου, Απορριμματοφόρα των έξι, Εκδόσεις Ηριδανός.
5.Ελευθερία Κυρίτση, Χειρόγραφη Πόλη, Εκδόσεις Μανδραγόρας.
6.Ευτέρπη Κωσταρέλη, Βερντάντι,  Eκδόσεις Μανδραγόρας.
7.Μαριλένα Παπαϊωάννου, Νικήτας Δέλτα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
8.Λητώ Πιτυρή,  Όλγα ή τίποτα, Εκδόσεις Κέδρος.
 
Υπενθυμίζεται ότι η σύνθεση της αρμόδιας επιτροπής έχει ως εξής:
Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας
 
1.       Αλέξης Ζήρας, Κριτικός Λογοτεχνίας,  Πρόεδρος
2.      Γιώργος Ανδρειωμένος, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,  Αντιπρόεδρος
3.      Άννα Καρακατσούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
4.      Μιχαήλ Μπακογιάννης, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
5.      Γιώργος Ξενάριος, Συγγραφέας, Κριτικός Λογοτεχνίας
6.      Διονύσης Μαγκλιβέρας, Δοκιμιογράφος, Κριτικός Λογοτεχνίας
7.      Γιάννης Τζανής, Ποιητής, Δοκιμιογράφος
8.      Λίλα Κονομάρα, Συγγραφέας
9.      Γιώργος Συμπάρδης, Συγγραφέας
 
 
Ματιέ Ντελαπόρτ: «Είμαστε όλοι διαφορετικοί και συγχρόνως ίδιοι»

Ματιέ Ντελαπόρτ: «Είμαστε όλοι διαφορετικοί και συγχρόνως ίδιοι»

Ενας εκ των δύο σκηνοθετών τού «Για όλα φταίει το όνομά σου», μιλάει για τη νέα ταινία του, τον «Επιφανή άγνωστο»
 
Οταν, τον Αύγουστο του 2012, βγήκε στις ελληνικές αίθουσες η ταινία «Για όλα φταίει το όνομά σου», ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν την τεράστια επιτυχία που θα έκανε. Πρώτον, είναι γαλλική· δεύτερον, δεν είχε γνωστούς ηθοποιούς· και, τρίτον, είχε γυριστεί ως επί το πλείστον μέσα σε ένα μόλις δωμάτο. Και όμως, ακριβώς επειδή η ταινία είχε μια καταπληκτική ιδέα - τι μπορεί να συμβεί αν κάποιος σήμερα αποφασίσει να ονομάσει τον γιο του Αδόλφο; - προκάλεσε απίστευτες συζητήσεις.
 
Το «Για όλα φταίει το όνομά σου» είναι προσωπική δημιουργία του ντουέτου Ματιέ Ντελαπόρτ - Αλεξάντρ ντε λα Πατελιέρ, οι οποίοι σκηνοθέτησαν στον κινηματογράφο τη δική τους θεατρική επιτυχία. Στις ημέρες μας επιστρέφουν με μια νέα ταινία, τον «Επιφανή άγνωστο», που επίσης έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Ματιέ Κασοβίτς υποδύεται τον Σεμπαστιάν Νικολά, έναν άνθρωπο που πάντα ονειρευόταν να είναι κάποιος άλλος. Δεν έχει φαντασία και το μόνο που κάνει είναι να παρατηρεί. Και στη συνέχεια να αντιγράφει. Παρατηρεί τους ανθρώπους που συναντά και στη συνέχεια τους μιμείται. Περνά μέσα από τις ζωές τους. Αλλά κάποια ταξίδια δεν έχουν δρόμο επιστροφής. «Το Βήμα» μίλησε με τον έναν εκ των δημιουργών, τον Ματιέ Ντελαπόρτ.
 
Ο Σεμπαστιάν Νικολά αντιγράφει, μιμείται, επειδή δεν μπορεί να δημιουργήσει. Είναι η αντιγραφή μια έκφραση δημιουργίας;
«Το παιδί μαθαίνει καθώς μιμείται, αντιγράφοντας τον περίγυρό του. Ο τρόπος, οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται σ' αυτή τη μίμηση. Ο άνθρωπος κάνει σαν τους άλλους προτού γίνει ο εαυτός του. Η δημιουργική αυτή διαδικασία είναι συχνά παρόμοια. Μαθαίνουμε από παραδείγματα. Μετά, σιγά-σιγά, φτάνουμε να έχουμε τη δική μας μικρή προσωπική μουσική, να γίνουμε ο εαυτός μας. Η αντιγραφή, η μίμηση, η αφιέρωση είναι σημεία εκκίνησης. Οι αντιγραφείς, αν δεν απομακρυνθούν από το μοντέλο, παραμένουν αντιγραφείς, άρα μιμητές. Μπορούν να είναι ακόμη και καλλιτέχνες αλλά δεν είναι δημιουργοί. Αλλά το σύνορο καμιά φορά δύσκολα είναι διακριτό. Ενας βιρτουόζος δεν παίζει τη δική του μουσική. Ερμηνεύει τη μουσική ενός άλλου. Εν τούτοις μεγάλοι βιρτουόζοι είναι αναγνωρίσιμοι ανάμεσα σε χιλιάδες. Στην αρχή ο Σεμπαστιέν Νικολά αντιγράφει αλλά δεν δημιουργεί. Αλλά σιγά-σιγά η βαθύτερη προσωπικότητά του αναδύεται και το δίδυμό του γίνεται μια δημιουργία. Ο άνθρωπος που στο τέλος γίνεται δεν είναι πια ούτε ο Σεμπαστιέν Νικολά ούτε ο Ανρί ντε Μοντάλτ.  Είναι ένας τρίτος άνθρωπος. Στο γύρισμα ονομαζόμουν άλλωστε Σεμπαστιέν ντε Μοντάλτ».
 
Εσείς έχετε πιάσει τον εαυτό σας να υιοθετεί την ταυτότητα κάποιου άλλου;
«Κάθε μέρα όταν γράφω ψάχνω να γίνω κάποιος άλλος. Ψάχνω να ζωντανέψω άλλα πρόσωπα εντός μου. Πιστεύω ότι η επιθυμία μου να γράψω προκύπτει από την επιθυμία μου να ξεφύγω, να βγω από μέσα μου, να βάλω τη φαντασία ανάμεσα στον εαυτό μου και στον κόσμο. Το παιχνίδι των συγγραφέων, όπως και των παιδιών, είναι να βγάζουν ιστορίες από το μυαλό τους. Η διαφορά ανάμεσα στον Σεμπαστιέν Νικολά και σε μένα είναι ότι καταφεύγω στο φανταστικό για να ξεφύγω, ενώ αυτός δεν έχει φαντασία, γι' αυτό και αντιγράφει.  Σκέφτομαι ότι είναι συχνά πιο εύκολο να είσαι ο εαυτός σου όντας ένας άλλος. Γιατί, για παράδειγμα, τόσοι συγγραφείς χρησιμοποιούν ψευδώνυμα για να γράψουν; Το να παίρνεις μια νέα ταυτότητα σου επιτρέπει να απελευθερώνεσαι από τον εαυτό σου, από την εικόνα που έχεις γι' αυτόν».
 
Πιστεύετε ότι όντως μπορούμε να βρούμε στοιχεία του εαυτού μας στο πρόσωπο ενός άλλου;
«Είμαστε όλοι διαφορετικοί και συγχρόνως όλοι ίδιοι. Γνωρίζουμε όλοι τη χαρά, τον πόνο, τη στέρηση, τον θυμό, την επιθυμία, τον πόθο. Νιώθουμε ό,τι νιώθουν και οι άλλοι. Η βάση της ανθρώπινης ζωής είναι η εμπάθεια. Η εμπάθεια είναι μια λέξη που προέρχεται από τη γλώσσα σας, από τα αρχαία ελληνικά. Αποτελείται από το εν, εντός, στο εσωτερικό και το πάθος, οδύνη, αυτό που έχει δοκιμαστεί. Η κρίση της κοινωνίας μας προέρχεται ίσως από εκεί: από την άνοδο της αδιαφορίας».
 
Ως σκηνοθέτης παρατηρείτε τον κόσμο; Και κατά πόσο αυτές οι παρατηρήσεις βοηθούν στο έργο σας;
«Περνάω τον καιρό μου παρατηρώντας τους άλλους και τον εαυτό μου. Στο "Για όλα φταίει το όνομά σου", μαζί με τον Αλεξάντρ ντε λα Πατελιέρ, μιλήσαμε για τους ήρωες που μοιάζουν με κοντινούς μας ανθρώπους, με φίλους μας. Δώσαμε και ο ένας και ο άλλος πρωτότυπα ονόματα στα παιδιά μας. Εχουμε γελάσει με τους εαυτούς μας. Για έναν διάσημο αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό. Αναρωτήθηκα για την επιθυμία του να είσαι κάποιος άλλος, να έχεις μια άλλη ζωή, να μπορείς να ξεκινήσεις από το μηδεν ξανά. Ζούμε σε έναν κόσμο υπερσυνδεσιμότητας και σε μεγάλη μοναξιά. Οι άνθρωποι δημιουργούν αντίγραφά τους στο Internet. Τι είναι ένα προφίλ στο Facebook αν δεν είναι ένα καλύτερο αντίγραφο του εαυτού σου; Σκάβουμε το ρήγμα ανάμεσα στο φαντασιακό και στην πραγματικότητα. Κάνω ταινίες πρώτα για μένα, για να μου κάνω καλό, ελπίζοντας ότι αυτό θα αγγίξει τους άλλους και θα τους κάνει επίσης καλό. Αλλά, για να απαντήσω στην ερώτησή σας, η παρατήρηση είναι η πρώτιστη κινητήριος δύναμή μου για να γράφω. Περνάω τον καιρό μου μουντζουρώνοντας μικρά σημειωματάρια. Ισως μια μέρα να κάνω μια ταινία που θα διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Ερχομαι κάθε χρόνο εδώ και δέκα χρόνια. Εχω γεμίσει ουκ ολίγα σημειωματάρια εκεί».
 
Πόσο άλλαξε (αν άλλαξε) τη ζωή σας η τεράστια επιτυχία όχι μόνο εντός αλλά και εκτός Γαλλίας τού «Για όλα φταίει το όνομά σου»;
«Αλλαξε συγχρόνως τα πάντα και τίποτα. Η καθημερινή μου ζωή είναι η ίδια. Περνάω όπως και πριν τις ημέρες μου, γράφοντας, ζώντας με την οικογένειά μου, βλέποντας φίλους, ταινίες, ποδοσφαιρικούς αγώνες. Από τη στιγμή που τελειώσεις το γράψιμο ή το γύρισμα μιας ταινίας η δουλειά σου τελείωσε. Η δημιουργία σου είναι σαν ενός παιδιού που ενηλικιώθηκε. Το κοιτάς να μεγαλώνει με χαρά αλλά δεν σου ανήκει πλέον. Συγχρόνως η επιτυχία σού χαρίζει περισσότερη εμπιστοσύνη και ελευθερία. Είναι το ίδιο πράγμα καλύτερα».