Η ρωσική κατασκευάστρια εταιρεία του Καλάσνικοφ κάνει «λίφτινγκ» στο AK-47, παρουσιάζοντας και ένα νέο λογότυπο για το πιο φονικό αυτόματο όπλο όλων των εποχών.

Σε μια λαμπρή εκδήλωση στη Μόσχα, η εταιρεία πρόβαλε και μια σειρά από επώνυμα εργαλεία επιβίωσης.

Η εταιρεία, η οποία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εξαγωγική αγορά, είναι μεταξύ των στόχων των δυτικών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί για το ρόλο της Ρωσίας στην κρίση στην Ουκρανία.

Το Καλάσνικοφ, ή ΑΚ-47, είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα όπλα στον κόσμο.

Είναι σχετικά φθηνό, και εύκολο στην κατασκευή και τη συντήρηση, χαρακτηριστικά που εξηγούν την δημοτικότητά του στις δυνάμεις ανταρτών και εθνικών στρατών στην Ασία και την Αφρική.

Εκτιμάται ότι περισσότερα από 100 εκατομμύρια τουφέκια Καλάσνικοφ έχουν πουληθεί σε όλο τον κόσμο. Ο εφευρέτης του όπλου, υποστράτηγος του σοβιετικού στρατού Μιχαήλ Καλάσνικοφ, πέθανε πέρυσι.

Στην εκδήλωση της Τρίτης, στη Μόσχα, ο κατασκευαστής - τώρα γνωστός ως Kalashnikov Concern - αποκάλυψε ένα νέο λογότυπο με τα γράμματα Κ και C.

Κοπέλες με μαύρα στενά φορέματα τριγυρνούσαν κρατώντας φυσίγγια πυρομαχικών AK-47, ενώ μια ορχήστρα έπαιζε πατριωτικά ρωσικά κομμάτια.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Russia Today, ο κατασκευαστής έχει επίσης δύο νέα συνθήματα - «Προστατεύοντας την Ειρήνη» στα αγγλικά, και «Οπλα της Ειρήνης» στα ρωσικά.

Η εταιρεία λέει ότι έχει πουλήσει 140.000 όπλα το 2014 - αριθμό διπλάσιο από τον αντίστοιχο του προηγούμενου έτους.

Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Αλεξέϊ Κριβορούτσκο είπε ότι η επιχείρηση αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής με στόχο την κατασκευή 300.000 όπλων ετησίως έως το 2020.

Οι δυτικές κυρώσεις φέρονται να έχουν καθυστερήσει μια παραγγελία για περίπου 200.000 τουφέκια που προορίζονται για πώληση στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

«Η αγορά των ΗΠΑ ήταν πολύ σημαντική για εμάς», φέρεται να είπε ο Κριβορούτσκο.

Οι κυρώσεις έχουν επίσης οδηγήσει στην ακύρωση μιας εκστρατείας μάρκετινγκ με την συμμετοχή του ήρωα ταινιών δράσης του Χόλιγουντ Στίβεν Σίγκαλ.

Είναι ο επιστήμονας σταρ: Ο Στίβεν Χόκινγκ είναι μια φιγούρα που ξεπερνά τα όρια των συγγραμμάτων και της έρευνας και κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα ακόμη και στην τέχνη στις πιο λαϊκές εκφάνσεις της - από την εμφάνισή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά «The Simpsons» μέχρι την παρουσία του το καλοκαίρι στην εκπομπή «Last Week Tonight with John Oliver».

Υπό αυτό το πρίσμα η ζωή του έγινε και ταινία: Το φιλμ «The theory of everything» θα κάνει πρεμιέρα στα ελληνικά σινεμά στις 29 Ιανουαρίου 2015 και καλύπτει τις δεκαετίες της ζωής του από το 1960 ως και το 1980.

Ωστόσο αυτό δεν είναι αρκετό για τον διάσημο επιστήμονα - θέλει λέει να παίξει σε ταινία του Τζέιμς Μποντ και μάλιστα στον ρόλο του «κακού».

Ο βρετανός φυσικός που πάσχει από τη νευρολογική νόσο ALS και ζει καθηλωμένος σε καροτσάκι, επικοινωνώντας μόνο δια μέσου ηλεκτρονικού υπολογιστή, δεν έχει χάσει το χιούμορ του.

Σε συνέντευξη που έδωσε για το τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού Wired - και αποσπάσματά της προδημοσιεύει η Telegraph - ο Χόκινγκ αφού επαινεί τον ηθοποιό Εντι Ρεντμέιν που τον ενσαρκώνει στο φιλμ «Η θεωρία των πάντων», αποκαλύπτει τα δικά του τα κινηματογραφικά όνειρα: «Ονειρεύομαι να παίξω τον κακό σε ταινία του Τζέιμς Μποντ. Νομίζω ότι η αναπηρική καρέκλα και η συνθεσάιζερ ομιλία μου θα ταίριαζαν γάντι στο ρόλο. Πριν χάσω εντελώς τη φωνή μου, τραύλιζα μισόλογα - μόνο οι δικοί μου άνθρωποι μπορούσαν να με καταλάβουν. Με τη φωνή από το κομπιούτερ όμως μπορώ να επικοινωνώ και να δίνω μέχρι και διαλέξεις. Μόνο που το συνθεσάιζερ μου έχει δώσει αμερικανική προφορά - δεν το αλλάζω όμως, γιατί αυτή η φωνή έγινε το σήμα-κατατεθέν μου».

Η Κοκό Σανέλ έφερε την επανάσταση στη βιομηχανία της μόδας με δημιουργίες όπως το «μικρό μαύρο φόρεμα». Ενα νέο ντοκιμαντέρ ωστόσο, το οποίο προβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση, παρουσιάζει μία πιο σκοτεινή πλευρά της γαλλίδας σχεδιάστριας. Ντοκουμέντα, τα οποία βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, επιβεβαιώνουν όλους όσοι έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι η Κοκό Σανέλ ήταν κατάσκοπος των ναζί. 

Το γαλλικό ντοκιμαντέρ, με τον τίτλο «Η σκιά μίας αμφιβολίας» (L’Ombre d’un Doute), το οποίο προβλήθηκε από το τρίτο κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης, είναι αφιερωμένο γενικά στον ρόλο των γάλλων καλλιτεχνών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στα πολύ γνωστά ονόματα που ακούγονται είναι της Εντίτ Πιάφ, του Μορίς Σεβαλιέ και του γάλλου συγγραφέα και σκηνοθέτη Σάσα Γκιτρί. Ενώ όμως η δραστηριότητα αυτών παραμένει ασαφής (αν και δεν αμφισβητείται ότι η Πιάφ αποδέχθηκε δύο προτάσεις των ναζί να τραγουδήσει για τους γάλλους κρατούμενους στη Γερμανία), η σχέση τής Σανέλ με την Αμπβερ, τη γερμανική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών του Χίτλερ, φαίνεται πως είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. 

Η Σανέλ, υποστηρίζει ο ιστορικός και παρουσιαστής του ντοκιμαντέρ Φρανκ Φεράν, επέστρεψε στο Παρίσι αμέσως μετά τη συντριβή του γαλλικού Στρατού το ’40. Εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz», όπου στεγάζονταν επίσης τα κεντρικά γραφεία των γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Γαλλία. Σε εκείνη την περίοδο εντοπίζεται χρονικά και η έναρξη της ερωτικής της σχέσης με τον βαρόνο Χανς Γκίντερ φον Ντίνκλαζ, ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας και ανώτατο αξιωματούχο της Γκεστάπο. 

Δεδομένων των «καλών σχέσεών της με τους Γερμανούς», η Σανέλ επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τους ναζιστικούς νόμους που απαγόρευαν στους Εβραίους να έχουν δικές τους επιχειρήσεις, προκειμένου να πάρει πίσω το περίφημο άρωμα Chanel No 5 – το 1924 είχε πουλήσει την επιχείρηση στην εβραϊκή οικογένεια Ουερθέιμερ. Δεν τα κατάφερε όμως, καθώς η οικογένεια είχε ήδη πουλήσει το μερίδιό της σε άλλον επιχειρηματία (που δεν ήταν Εβραίος), στην αρχή της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία. 

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο ωστόσο του ντοκιμαντέρ είναι ένα έγγραφο, το οποίο κρατούνταν στα αρχεία του γαλλικού υπουργείο Αμυνας και το οποίο αποδεικνύει ότι η Σανέλ εργαζόταν για λογαριασμό των ναζί. Ως πράκτορας μάλιστα έφερε τον αριθμό F-7124 και την κωδική ονομασία Ουεστμίνστερ – μία αναφορά στη σχέση της με τον δούκα του Ουεστμίνστερ. 

Με αυτήν τη ιδιότητα εστάλη επίσης στη Μαδρίτη το 1943, προκειμένου να συναντήσει βρετανούς αξιωματούχους και να τους προτείνει ανακωχή με τη Γερμανία. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, τον οποίο η Σανέλ είχε γνωρίσει μέσω του δούκα του Ουεστμίνστερ, δεν απάντησε ποτέ στην προσφορά, υποστηρίζει ο βιογράφος της Ανρί Ζιντέλ. «Ηταν απίστευτα μεγαλομανής, αλλά και αφελής - υπογραμμίζει ο Ζιντέλ - ώστε να πιστεύει ότι θα μπορούσε να αλλάξει τη γνώμη του Τσόρτσιλ».