Και στη Μεσσηνία την συνηθίζουν και η Καστοριά έχει τη δική της και στη Θεσσαλία ξέρω πως από το τραπέζι του Πάσχα σπανίως λείπει η γαλατόπιτα. Η δική μου εκδοχή δεν ξέρω με ποια από όλες συγγενεύει, ούτε θα περιμένω τη Λαμπρή για να την φτιάξω, είμαι όμως βέβαιη πως πρόκειται για ό,τι ευκολότερο έχω δοκιμάσει σε πίτα. Και αν στα περισσότερα γαλακτερά γλυκά (βλέπε μπουγάτσα και γαλακτομπούρεκο) το φύλλο είναι μείζον ζήτημα, εδώ δεν σε απασχολεί, η γαλατόπιτα ψήνεται περίφημα χωρίς καμία κάλυψη. Βέβαια, δεν την λες και ξεβράκωτη, το γάλα και τα αυγά της φτιάχνουν κρούστα ντελικάτη, καψαλισμένη. Ας την πω, λοιπόν, μισόγυμνη.

Γαλατόπιτα γρήγορη 

Υλικά

Ζεσταίνουμε τον φούρνο στους 170 βαθμούς και παράλληλα ζεσταίνουμε το γάλα σε μεγάλη κατσαρόλα και δυνατή φωτιά, ανακατεύοντας συνεχώς για να μη κολλήσει, μέχρι να πάρει την πρώτη βράση. Προσθέτουμε το βούτυρο, που καλό είναι να έχει φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου, τη ζάχαρη, τη βανίλια και το σιμιγδάλι και ανακατεύουμε ασταμάτητα κυκλικά με τον αυγοδάρτη.

Λίγα λεπτά μετά, αν έχουμε ανακατέψει επίμονα και σταθερά, θα σχηματιστεί κρέμα παχύρρευστη. Εδώ τελειώνει το δύσκολο μέρος. Αποσύρουμε την κατσαρόλα από την εστία και αφήνουμε την κρέμα να κρυώσει αλλά όχι τελείως.

Σε ένα βαθύ πιάτο χτυπάμε τα αυγά επίσης με τον αυγοδάρτη και τα αδειάζουμε στο γαλακτερό μίγμα της κατσαρόλας ανακατεύοντας καλά για να ενσωματωθούν.

Διαλέγουμε ένα μεσαίου μεγέθους πυρέξ, βουτυρώνουμε ελαφρώς όλες τις πλευρές του και αδειάζουμε εκεί το υγρό μίγμα. Το φουρνίζουμε στην ίδια θερμοκρασία (170 °C) και το ψήνουμε το πολύ για μία ώρα, ώσπου το πάνω μέρος να ροδίσει σχηματίζοντας - εδώ βρίσκεται όλη η μαγεία - ελαφριά κρούστα, αλλού ανοιχτόχρωμη, αλλού καστανή. Η γαλατόπιτα είναι έτοιμη, την αφήνουμε στον φούρνο για 15 λεπτά ακόμα και εκτός φούρνου της δίνουμε επιπλέον μισή ώρα με 40 λεπτά.

Πασπάλισμα με κανέλα επιβάλλεται και λίγη άχνη για τους λιχούδηδες, πριν ξεκινήσει το μοίρασμα στα πιάτα. Η καλύτερη στιγμή της; Όταν είναι πια χλιαρή, όχι κρύα. Έτσι και εμφανιστεί στον πάγκο όμως, ποιος μπορεί να περιμένει;

Πριν από λίγα χρόνια ένας φίλος, μου είχε στείλει το εξής μήνυμα μέσω email: «Τρελόπαιδο, δες και νιώσε ο καλύτερος οδηγός». Το μήνυμα περιλάμβανε μια σειρά από βιντεάκια με «τρελούς Ιβάν» στους δρόμους της Ρωσίας. Το αίμα μου, όντας οδηγός, είχε παγώσει. Μόνο με τανκ θα έβγαινα σε αυτούς τους δρόμους και θα ένιωθα ασφαλής. Όχι μόνο για τα τρελά προσπεράσματα και την παντελή έλλειψη οδηγικής συμπεριφοράς αλλά και για το τι κουμπούρια, ρόπαλα, στιλέτα κυκλοφορούν μαζί με τους τρελούς οδηγούς. Σήμερα η οδήγηση στη Ρωσία είναι απλά άλλη μια κατηγορία βίντεο που συναντάς στο διαδίκτυο. Σίγουρα δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά με τρομάζουν περισσότερο από τους εγχώριους «γκαζοφονιάδες».

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε την άλλη πλευρά των Ρώσων όσον αφορά την οδηγική τους συμπεριφορά. Εσείς σταματάτε για να βοηθήσετε κάποιον στον δρόμο;

Το Electric Cinema άνοιξε για πρώτη φορά στον δρόμο Portobello του Λονδίνου στο Notting Hill στις 24 Φεβρουαρίου του 1910 και ήταν ένα από τα πρώτα κτίρια στη Βρετανία ειδικά σχεδιασμένα για την προβολή κινηματογραφικών ταινιών. Ο κινηματογράφος έγινε σύντομα γνωστός από την τεράστια οθόνη του αλλά και από την βαριά εσωτερική του διακόσμηση, κάτι που διατηρείται σχεδόν αναλλοίωτο μέχρι σήμερα.

Σχεδιασμένος από τον αρχιτέκτονα Gerald Seymour Valentin σε στυλ μπαρόκ, έγινε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σήμα-κατατεθέν της πόλης, ενώ από το 1932 και μετά έγινε το αυτοκρατορικό θέατρο. Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες αλλά σε ένα έμεινε σταθερό: στη διακόσμησή του που παραμένει δηλωτική της πάλαι ποτέ εποχής που πρωτοδημιουργήθηκε. Στα highlights του σημείωσε τους μεγάλους καναπέδες μπροστά στη σκηνή με τα βελούδινα καλύμματα που επιτρέπουν στα ζευγάρια να δουν την ταινία αγκαλιά σαν να βρίσκονται στο κρεβάτι του σπιτιού τους. Επιπλέον όποιος επιθυμεί μπορεί να πιει το ποτό ή τον καφέ του συναοδεία σνακ ή κέικ, ενώ ειδικές βραδιές προβολών περιλαμβάνουν διάφορες εκπλήξεις στους τυχερούς θεατές!