Βρίσκουμε σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή χιονάτους και αρωματικούς κουραμπιέδες, παρόμοιους με τους δικούς μας, σε διάφορες παραλλαγές. Συχνά τους ραντίζουν και με ροδόνερο ή μπόλικο ανθόνερο προτού να τους περάσουν από τη ζάχαρη. Στις παλιές νησιώτικες συνταγές οι κουραμπιέδες γίνονται με γλίνα, δηλαδή με χοιρινό λίπος, αντί για βούτυρο, και προτού ξινίσετε τη μούρη σας στην ιδέα του δήθεν ‘ανθυγιεινού’ λίπους, σας πληροφορώ πως η γλίνα είναι επιστημονικά αποδειγμένα ‘πιο υγιεινή’ από το βούτυρο αγελάδας και βέβαια από το πρόβειο –που συνήθως το αποκαλούμε ‘βούτυρο γάλακτος’—και είναι το πιο χοληστερινούχο!
Έχω βρει και νηστίσιμους κουραμπιέδες με σκέτο ελαιόλαδο, ή με μίγμα λάδι και γλίνα ή βούτυρο, και αυτή έχω διασκευάσει και συνήθως φτιάχνω, χρησιμοποιώντας και τα αμύγδαλα του περιβολιού μας.

Κουραμπιέδες Νησιώτικοι με Ούζο και Καβουρδισμένο Αμύγδαλο
Για 36 κουραμπιέδες

1/2 φλιτζάνι γλίνα ή βούτυρο
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο
1/3 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη, και επιπλέον 2 φλιτ. για πασπάλισμα
Κρόκο από 1 μεγάλο αβγό
Ξύσμα από 1 μεγάλο λεμόνι
3 κουτ. σούπας ούζο
3 φλιτζάνια αλεύρι μαλακό, ή για όλες τις χρήσεις
1 1/2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
1/2 - 2-3 κουτ. γλυκού πιπέρι λευκό τριμμένο (προαιρετικά)
1 φλιτζάνι αμυγδαλόψιχα (με το φλούδι) καβουρδισμένη, και χοντροαλεσμένη

Σε μίξερ, χτυπήστε τη γλίνα ή το βούτυρο με το λάδι και το 1/3 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη, για 5-6 λεπτά. Προσθέστε τον κρόκο, το ξύσμα, και το ούζο, και δουλέψτε 1-2 λεπτά. Κοσκινίστε το αλεύρι με το μπέικιν πάουντερ και το πιπέρι (αν το χρησιμοποιείτε). Στο μίξερ βάλτε άγκιστρα ζυμώματος και προσθέστε στα υγρά λίγο-λίγο το μείγμα αλεύρι.
Δουλέψτε 2-3 λεπτά, μόλις να σχηματιστεί ζύμη. Βάλτε και τα αμύγδαλα, και δουλέψτε 1 λεπτό ακόμη, να γίνει ομοιογενής η ζύμη.

Προθερμάνετε το φούρνο στους 180° C.

Παίρνετε κουταλιές σούπας από τη ζύμη, και σχηματίστε κουραμπιέδες στρογγυλούς, οβάλ ή μισοφέγγαρα, ακουμπώντας τους σε λαμαρίνα, σε απόσταση 2-3 εκ. τον έναν από τον άλλο.

Ψήστε 20-25 λεπτά, μέχρι να ροδίσουν πολύ ελαφρά. Αφήστε να κρυώσουν 10 λεπτά.

Σε ταψί ή πιατέλα, βάλτε 1 φλιτζάνι ζάχαρη άχνη. Προσεκτικά, γιατί θρυμματίζονται εύκολα, περάστε τους κουραμπιέδες έναν-ένα από τη ζάχαρη, και αφήστε πάλι στη σχάρα. Αν χρειαστεί, προσθέστε ζάχαρη στο πιάτο. Τέλος, βάλτε σε μικρή σίτα τη ζάχαρη και πασπαλίστε τους κουραμπιέδες. Αφήστε 3-4 ώρες ή 1 βράδυ, και μεταφέρετε σε κουτιά, αν χρειάζεται, χωρίζοντας την κάθε στρώση με λαδόχαρτο. Διατηρούνται τουλάχιστον 2 μήνες.

Tυροκουραμπιέδες με Αμύγδαλα και Πιπέρι
Με βάση τους Νησιώτικους Κουραμπιέδες, επινόησα ετούτη τη συνταγή για μια πικάντικη αλμυρή εκδοχή τους. Έχουν υφή μπισκότου, και είναι δύσκολο να τους αντισταθείτε, όπως συμβαίνει και με τους κλασικούς, γλυκούς κουραμπιέδες.

Για 30 κομμάτια, περίπου

2 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 1/2 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
1 φλιτζάνι αμύγδαλα με το φλούδι, καβουρδισμένα και χοντροαλεσμένα
1 φλιτζάνι τριμμένο Parmigiano Reggiano
1/2 - 1 κουτ. γλυκού χαλέπικο πιπέρι ή πάπρικα καυτερή
1 κουτ. γλυκού pimenton, πάπρικα καπνιστή από την Ισπανία
1/3 φλιτζανιού χοιρινό λίπος (γλίνα), ή βούτυρο λιωμένο
1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο
1 αβγό, ελαφρά χτυπημένο
1 κουτ. σούπας ούζο ή βότκα, ή περισσότερο

Σε γαβάθα ανακατέψτε με σπάτουλα το αλεύρι, το μπέικιν πάουντερ, τα αμύγδαλα, το τυρί, το αλάτι, το πιπέρι και την πάπρικα. Σε άλλη γαβάθα, χτυπήστε με το μίξερ του χεριού τη γλίνα ή το βούτυρο με το ελαιόλαδο, το αβγό και το ούζο ή τη βότκα.

Σχηματίστε λακκούβα στο αλεύρι, και αδειάστε μέσα τα υγρά. Με σπάτουλα ή με το χέρι, ανακατέψτε γρήγορα, φτιάχνοντας ζύμη μαλακιά και λαδερή, που μόλις να κρατάει το σχήμα της. Αν είναι πολύ ξερή, βάλτε κι άλλο ούζο ή βότκα. Μην τη δουλέψετε πολύ. Αφήστε 20-30 λεπτά στο ψυγείο.

Ντύστε 2 λαμαρίνες με λαδόχαρτο. Σε επιφάνεια εργασίας χωρίστε τη ζύμη στα δύο, και πλατύνετε το κάθε κομμάτι, σχηματίζοντας ορθογώνιο με πάχος λιγότερο από 1 εκ. Με μαχαίρι, κόψτε λουρίδες 2-3 εκ., και κόψτε την κάθε λουρίδα σε κομμάτια 10 εκ. περίπου, να σχηματίσετε μακρόστενα μπισκότα. Με σπάτουλα μεταφέρετε προσεκτικά στις λαμαρίνες, αφήνοντας 1 εκ. ανάμεσά τους. Συνεχίστε με το δεύτερο κομμάτι ζύμη.

Ψήστε τις 2 λαμαρίνες μαζί, 15-20 λεπτά, βάζοντας την πάνω κάτω και τα μέσα έξω, μετά από 10 λεπτά, μέχρι οι τυροκουραμπιέδες να αρχίσουν να ροδίζουν. Βγάλτε από το φούρνο και μεταφέρετε προσεκτικά σε σχάρα, να κρυώσουν τελείως. Διατηρήστε σε κουτί που κλείνει αεροστεγώς.

Πηγή:protagon

Σαν σήμερα, 18 Οκτωβρίου του 1920, ήρθε στη ζωή, η Μαρία Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη, μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου και ηγετική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα.

Το 1944 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο σανίδι ξεκινώντας τη θρυλική πορεία της στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Στην θεατρική και κινηματογραφική της καριέρα συνεργάζεται με κορυφαία ονόματα της ελληνικής και παγκόσμιας Τέχνης όπως με τον Δημήτρη Μυράτ, την Ειρήνη Παππά, τον Τίτο Βανδή, τον Κάρολο Κουν, τον Μάνο Κατράκη, τον Γιώργο Παππά, τον Μάνο Χατζιδάκη, Μίκη Θεωδοράκη, Μιχάλη Κακογιάννη, Ιάκωβο Καμπανέλλη και τους Ζιλ Ντασσέν, Άντονι Πέρκινς, Ρόμι Σνάιτερ, Πίτερ Ουστίνοφ, Λόρενς Ολιβιέ, Έλεν Μπέρστιν και πολλούς άλλους.

Η πρώτη της ταινία, η μυθική πλέον «Στέλλα» προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1955. Η σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη, το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και η ερμηνεία της Μελίνας χάρισαν στην ταινία παγκόσμια αναγνώριση και βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960, με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξένης ταινίας του 1956, καθώς και με το βραβείο ερμηνείας Isa Miranda, για την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 1955.

Στο φεστιβάλ των Καννών η Μελίνα γνωρίζει κι ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Ζίλ Ντασσέν, με τον οποίο αργότερα θα παντρευτούν και θα μείνουν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. Με σκηνοθέτη το Ντασσέν τον επόμενο χρόνο γυρνάνε την ταινία «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», βασισμένη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Το 1958-60 το ζευγάρι κινηματογραφεί το «Ποτέ την Κυριακή», την ταινία που έκανε διάσημη την ίδια και τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι σε όλο τον κόσμο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού και με το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Το πραξικόπημα της 21 Απριλίου την βρίσκει στο εξωτερικό όπου παρουσιάζει στο Μπρόντγουει το «Ίλια Ντάρλινγκ». Εμφανίζεται στις κάμερες των αμερικανικών μέσων και δηλώνει κλαίγοντας: «Σας παρακαλώ μην πάτε στη χώρα μου».

Από το εξωτερικό δίνει αγώνα κατά της χούντας των συνταγματαρχών, οι οποίοι σπεύδουν να της αφαιρέσουν την ελληνική ιθαγένεια και κατάσχεσαν την περιουσία της στην Ελλάδα. Όταν η Μελίνα πληροφορείται την απόφαση της χούντας κάνει την ιστορική δήλωση : «Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας. Με συνεντεύξεις, συναυλίες, ηχογραφήσεις, απεργίες πείνας και πολιτικές εκδηλώσεις η Μελίνα αποτελεί μόνιμο πρόβλημα για τη χούντα που αποπειράται να την δολοφονήσει με διάφορους, ανεπιτυχείς, τρόπους.

Δυο μέρες μετά την πτώση της δικτατορίας η μελίνα Μερκούρη επιστρέφει στην Ελλάδα, ενώ την περιμένει πλήθος φίλων στο αεροδρόμιο. Εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στη χώρα και ασχολείται ενεργά και με την πολιτική, λαμβάνοντας μέρος σε όλες τις κυβερνήσεις Παπανδρέου ως υπουργός Πολιτισμού. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε σχολιάσει ότι η Μελίνα Μερκούρη ήταν η μόνη που άντεξε τους 16 ανασχηματισμούς των κυβερνήσεών του.

Η Μελίνα Μερκούρη είναι αυτή που διακηρύσσει ότι «η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο πολιτισμός» και δίνει μάχη για την προώθησή του στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό. Οι πολιτικοί σχολιάζουν ότι το υπουργείο Πολιτισμού επί των ημερών της λειτούργησε όσο ποτέ ενώ ο Τύπος του εξωτερικού παρακολουθεί ανελλιπώς την πορεία της. Ξεκινάει την εκστρατεία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, θίγοντας το θέμα επίσημα στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό.

Προκειμένου να κάνει εφικτή την επιστροφή των Γλυπτών, το 1989 κήρυξε διαγωνισμό για την κατασκευή ενός νέου Μουσείου της Ακρόπολης, δίνοντας παράλληλα έμφαση στις εργασίες αναστήλωσης της Ακρόπολης αλλά και στη διάσωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Επίσης δική της ιδέα ήταν και η ενοποίηση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, για τη δημιουργία ενός αρχαιολογικού πάρκου. «Είναι επιτακτική ανάγκη, είναι χρέος της Ελλάδας να διασώσει την καρδιά της ιστορίας της, την καρδιά της Αθήνας, το ιστορικό της κέντρο, μ' ένα έργο που θα αλλάξει παντελώς την εικόνα και τη ζωή στο κέντρο της πόλης» δήλωνε.

Το 1983 έθεσε το ερώτημα «Πώς είναι δυνατόν μια κοινότητα που στερείται την πολιτιστική της διάσταση να μπορεί να αναπτυχθεί;» ενώπιων των υπουργών Πολιτισμού της τότε ΕΟΚ, σημειώνοντας πως ο πολιτισμός «είναι η ψυχή της κοινωνίας» και πως η ευρωπαϊκή ταυτότητα «βρίσκεται ακριβώς στο σεβασμό της ιδιαιτερότητας και στο να δημιουργήσουμε ένα παράδειγμα ζωντανό μέσα από ένα διάλογο των πολιτισμών της Ευρώπης. Η φωνή μας είναι καιρός να ακουστεί με την ίδια δύναμη όπως αυτή των τεχνοκρατών. Ο πολιτισμός, η τέχνη και η δημιουργία, δεν είναι λιγότερο σημαντικά από το εμπόριο, την οικονομία, την τεχνολογία».

Έτσι, ξεκίνησε ο ευρωπαϊκός θεσμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Η Μελίνα Μερκούρη, η αγαπημένη των Ελλήνων, υπήρξε από τις πλέον διάσημες προσωπικότητες της Ελλάδας. Στην είδηση του θανάτου της, στις 6 Μαρτίου του 1994, ο διεθνής Τύπος προέβη σε αναλυτικά αφιερώματα της ζωής της μυθικής Ελληνίδα με το βροντερό γέλιο ενώ στο Μπρόντγουεϊ τα θέατρα παρέμειναν κλειστά την ώρα που πάνω από ένα εκατομμύριο συγκινημένοι πολίτες την συνόδευαν στην τελευταία της κατοικία, στο Α' Νεκροταφείο.

Πηγή:tvxs

Το Taroko Gorge βρίσκεται στην Ταϊβάν και είναι γνωστό ως το «μαρμάρινο φαράγγι» λόγω της αφθονίας του μαρμάρου στην περιοχή, από το οποίο αποτελούνται εξ ολοκλήρου όλα τα βράχια τριγύρω. Το φαράγγι έχει μήκος 19 χιλιομέτρων και βρίσκεται βόρεια της Χουαλιέν, στην ανατολική ακτή της Ταϊβάν, όχι μακριά από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το φαράγγι βρίσκεται μόλις 60 χλμ. από την ακτή και αποτελεί ένα από τα ωραιότερα τοπία της χώρας, που γίνεται πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.

Μέχρι τη δεκαετία του 1950 μόνο ένα μονοπάτι υπήρχε μέσω του οποίου μπορούσε ο κόσμος να το διασχίσει και να απολαύσει τις ομορφιές του. Σήμερα ένας μεγάλος δρόμος με πολλές στροφές, από τους πιο επικίνδυνους στον κόσμο, δίνει τη δυνατότητα στα αυτοκίνητα να περάσουν από την περιοχή, κάνοντας ένα μοναδικής ομορφιάς ταξίδι. Τα επιβλητικά μαρμάρινα βράχια δεσπόζουν στο τοπίο και μένουν αξέχαστα στους επισκέπτες.