Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Να ποια ψήφος θα έχει αξία φίλε αναγνώστη, βουλευτή, πιόνι μέσα στα πιόνια

Ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης και ανακοινώνοντας πως οι διαδικασίες για την εκλογή του καινούργιου Προέδρου της Δημοκρατίας θα ξεκινήσουν τον Φεβρουάριο του 2015, η κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα επιδιώξει να παρατείνει τον βίο της όσο το δυνατόν περισσότερο. Ότι θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει τα εκατόν ογδόντα κουκιά που απαιτούνται για να αναδειχθεί ο διάδοχος του Κάρολου Παπούλια από την παρούσα Βουλή. Πως θα ψαρέψει από τη δεξαμενή των ανεξάρτητων - των εικοσιτεσσάρων βουλευτών που είτε αποχώρησαν είτε διαγράφηκαν από τα κόμματα τους. Πως θα απευθυνθεί στους εναπομείναντες πιστούς του Φώτη Κουβέλη και του Πάνου Καμμένου. Ότι -παρά τη γενική αίσθηση πως ο Σύριζα καλπάζει προς την εξουσία- ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν το βάζουν κάτω.  

Έστω λοιπόν ότι εσύ, φίλε αναγνώστη, είσαι ένας από τους σαρανταεφτά βουλευτές που από την ψήφο τους τον προσεχή Φεβρουάριο θα εξαρτηθεί εάν θα έχουμε εκλογές μερικές εβδομάδες αργότερα ή αν θα πορευτούμε με συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-Πασόκ έως τον Ιούνιο του 2016.  

Βαριά ονόματα πολιτικών της Μεταπολίτευσης κατακρημνίζονταν ή έβγαιναν στη σύνταξη για να αποφύγουν τον εξευτελισμό στις κάλπες.Εσύ όμως τα κατάφερες! Σε ψήφισαν οι συμπολίτες σου επειδή σε θεώρησαν έντιμο, άφθαρτο, φρέσκια φάτσα;

Έστω ότι εκλέχτηκες δυόμισυ σχεδόν χρόνια πριν, σε μια περίοδο που η χώρα και το πολιτικό της σύστημα έτριζε πιο επικίνδυνα παρά ποτέ. Το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ και άτακτης χρεοκοπίας φάνταζε απολύτως ρεαλιστικό. Οι Έλληνες –αγανακτισμένοι, παραζαλισμένοι, κυρίως δε ανασφαλείς- αποδοκίμαζαν με μούτζες και με γιαούρτια εκείνους που τους είχαν οδηγήσει στο χείλος του γκρεμού. Βαριά ονόματα πολιτικών της Μεταπολίτευσης κατακρημνίζονταν ή έβγαιναν στη σύνταξη για να αποφύγουν τον εξευτελισμό στις κάλπες. Εσύ όμως τα κατάφερες! Σε ψήφισαν οι συμπολίτες σου επειδή σε θεώρησαν έντιμο, άφθαρτο, φρέσκια φάτσα; Στάθηκες εξαιρετικά τυχερός και με λίγες εκατοντάδες σταυρούς προτίμησης -χάρη στο εκλογικό σύστημα- πήρες το εισιτήριο για την Βουλή; Είσαι επαγγελματίας της πολιτικής, εξ'απαλών ονύχων ζυμωμένος σε συνελεύσεις και διαδηλώσεις; Ή «πρόσωπο της κοινωνίας», που μπήκε δίχως να το πολυσκεφτεί σε κάποιο ψηφοδέλτιο και του έφεξε;

Δεν έχει σημασία. Στους επόμενους μήνες θα νοιώσεις πιο πολύφερνος και από την πιο πολύφερνη νύφη. Θα σε φλερτάρουν περισσότερο κι από όταν ήσουν είκοσι χρονών κι έκανες στράκες στις ντισκοτέκ ή στα μπιλιαρδάδικα. Θα σου τάξουν τον ουρανό με τα άστρα. Από εκεί που οι αρχηγοί και οι υπουργοί δεν θυμούνταν καλά-καλά ούτε το όνομα σου, τώρα θα αρκεί να σηκώσεις το τηλέφωνο για να δειπνήσεις με τον Αντώνη, τον Βαγγέλη και με τους δύο –αν γουστάρεις- μαζί. Ακόμα και με την Όλγα Κεφαλογιάννη μην σου πω. Παράλληλα θα ψάχνουν τα προσωπικά σου δεδομένα. Έτσι κι αντιληφθούν πως έχεις οικονομικά ή άλλα ανοίγματα, θα προθυμοποιηθούν να σε βγάλουν απ'τη δύσκολη θέση...

Όμως όχι! Εσύ είσαι έντιμος άνθρωπος. Δεν θα πουλήσεις την ψήφο σου. Δεν θα καταδεχθείς καν να διαπραγματευθείς την επανεκλογή σου.

Εδώ πού τα λέμε, τι να διαπραγματευθείς; Στη Νέα Δημοκρατία και στο Πασόκ, στις προσεχείς εκλογές, θα επικρατεί το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Όσοι πάλι προτιμήσουν το Ποτάμι, θα σταυρώσουν, το έδειξαν και στις Ευρωεκλογές, πρόσωπα εντελώς παρθένα πολιτικά. Κι εσύ, καημένε μου, έχεις καεί από τη μανία σου να παίρνεις σβάρνα τα τηλεοπτικά πάνελ και να λες εξυπνάδες... Μήπως να γύριζες την πλάτη στους μνημονιακούς και να έκανες τα γλυκά μάτια στον Σύριζα, καταψηφίζοντας όποιον κι αν πρότειναν οι συγκυβερνώντες για Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Μπα... Ακόμα κι αν σε εντάξει ο Σύριζα σε ένα του ψηφοδέλτιο, για τους δικούς του παραμένεις καθεστωτικός. Τελευταίος και καταϊδρωμένος θα'ρθεις.  

Έχεις αντιληφθεί τι είσαι για το πολιτικό σύστημα; Ένα πιόνι είσαι. Το πιόνι εκείνο που θα φτάσει μέχρι την άκρη της σκακιέρας και αυτομάτως θα μεταμορφωθεί σε βασίλισσα. Που θυσιαζόμενο θα δώσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ας το πάρουμε απόφαση: Δεν έχεις παρά ελάχιστες ελπίδες επανεκλογής. Γιατί δεν ψηφίζεις λοιπόν Πρόεδρο Δημοκρατίας ώστε να συνεχίσεις να εισπράττεις το μισθό σου δεκατέσσερις μήνες ακόμα κι έπειτα έχει ο Θεός; Πού θα ξανάβρεις τη σήμερον ημέρα θέση με τόσα λεφτά;

Μην μου χαμογελάς πονηρά! Μην μου το χαλάς! Δεν σε έχω για τέτοιο! Ξέρω ότι σε αυτήν την κρίσιμη -την πιο κρίσιμη- στιγμή της δημόσιας ζωής σου, θα αρθείς υπεράνω του προσωπικού σου συμφέροντος.

Ας το πάρουμε από την αρχή. Έχεις αντιληφθεί τι είσαι για το πολιτικό σύστημα; Ένα πιόνι είσαι. Το πιόνι εκείνο που θα φτάσει μέχρι την άκρη της σκακιέρας και αυτομάτως θα μεταμορφωθεί σε βασίλισσα. Που θυσιαζόμενο θα δώσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο οποίος Πρόεδρος της Δημοκρατίας –ας μην κρυβόμαστε πίσω απ'το δάχτυλό μας- ως πιόνι θα χρησιμεύσει κι εκείνος, ως αναγκαία απλώς προϋπόθεση για να παραμείνουν η Νέα Δημοκρατία και το Πασόκ στο τιμόνι.

Θέλεις να παραταθεί ο βίος της παρούσας κυβέρνησης; Τι παραπάνω έχει να δώσει η παρούσα κυβέρνηση, εφόσον έχει σιωπηλά παραιτηθεί απ'το μεταρρυθμιστικό της πρόταγμα, εκπροσωπείται από την Σοφία Βούλτεψη, έχει στους κόλπους της τον Γεράσιμο Γιακουμάτο; Τι παραπάνω απ'το να σούρνεται και να αυτακυρώνεται, όπως ακύρωσε πρόσφατα ο Αργύρης Ντινόπουλος τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Θες, απ'την άλλη, να βγει μια ώρα αρχύτερα ο Σύριζα; Αφού είναι φανερό ότι ο Σύριζα έχει τον χρόνο με το μέρος του. Όσο μένει στην αντιπολίτευση, τόσο ωριμάζει. Όσο αργεί να αναλάβει την ευθύνη της πραγματικότητας, τόσο καθυστερεί η στιγμή που οι ίδιοι του οι οπαδοί θα απαιτούν οργίλοι να εφαρμόσει ό,τι αφειδώς υπόσχεται την τελευταία πενταετία...

Ξέρεις εγώ τι θα έκανα στη θέση σου, φίλε αναγνώστη, βουλευτή, πιόνι μέσα στα πιόνια;

Θα συμμετείχα στην εκλογή Προέδρου. Θα παζάρευα όμως ακριβά την ψήφο μου. Όχι για λεφτά. Ούτε για απατηλές υποσχέσεις προς το πρόσωπό μου. Μα για να προωθήσω –τώρα που οι συνθήκες με έκαναν πολύτιμο- κάποιο μείζον κοινωνικό αίτημα.

«Θέλετε» θα τους έλεγα «να ψηφίσω τον εκλεκτό σας για Πρόεδρο; Περάστε πρώτα ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο της προκοπής. Θεσπείστε το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων. Αναθεωρήστε επί το απλούστερο και δικαιότερο το φορολογικό και το ασφαλιστικό σύστημα...»

Θα σε ακούσουν; Θα συμμορφωθούν στη βούληση σου; Εάν τύχει κι είσαι ο εκατοστός ογδοηκοστός, έχεις προφανώς ισχυρές πιθανότητες. Εάν βρεις κι άλλους συναδέλφους σου με τα ίδια μυαλά, ακόμα καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση, θα έχεις να λες όταν θα έχεις επιστρέψει στο ύπατο αξίωμα της δημοκρατίας, σε εκείνο του απλού πολίτη, ότι το πέρασμά σου από τη Βουλή των Ελλήνων δεν πήγε στράφι. Ότι ο στίχος του Τζίμη Πανούση «στης Βουλής τα έδρανα, αχ κι εγώ να έκλανα» δεν αφορούσε εσένα.

Σκέψου το.  

Πηγή: lifo

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν ξέρω πώς είναι στην ιδιωτική της ζωή η Μ. Σαλματάνη αλλά στη δημόσια ζωή έχει ένα πρόβλημα. Μιλά και φέρεται σαν να βρίσκεται στην ιδιωτική της ζωή. Πιθανώς είναι και η τηλεοπτική περσόνα που δημιούργησε την εποχή που αλώνιζε τον Δήμο και ξεκινούσε τον καυγά πριν ακόμα πάρει τον λόγο, εκεί όπου το δημόσιο και ιδιωτικό μπερδεύονται (ο πανελίστας δεν μπορεί να είναι πρόσωπο του χορού, πρέπει να είναι αναγνωρίσιμος καρατερίστας). Πιθανώς πάλι έτσι να αντιλαμβάνεται τη δημόσια παρουσία της. Σαν πρωινό τηλεφώνημα στη συνυφάδα της, σαν θυμωμένη αφήγηση στο κομμωτήριο, σαν μαλλιοτράβηγμα με τη γειτόνισσα. Ή έστω αφήγηση στους πολίτες για ελοχίμ, πουλημένους προδότες και άλλα κουφά.

Αν το καλοσκεφτείτε τον χαρακτήρα αυτόν τον έχετε συναντήσει πολλές φορές στην επιθεώρηση, στο παλιό ελληνικό σινεμά (τον έπαιζε έξοχα η Δέσποινα Στυλιανοπούλου), στη γειτονιά σας. Είναι οι άνθρωποι, άντρες και  γυναίκες, που ξεκινάνε μία συζήτηση εξ αρχής θυμωμένοι, σε υψηλούς (σταθερής έντασης) τόνους, χωρίς ποτέ να χαμογελούν και χωρίς ασφαλώς να πείθοντα από τον αντίλογο, τον οποίον έτσι κι αλλιώς δεν ακούνε. Κυρίως χωρίς να έχουν αίσθηση των συμβάσεων του δημόσιου χώρου.

Έτσι, κυριολεκτικά λένε ότι νάναι.

Πετάει ας πούμε μία κοτσάνα, -τρόπος του λέγειν, η κοτσάνες πάνε και έρχονται μονίμως- «τώρα θα δούνε οι Κηφισιώτες τι έχασαν», και δεν  συνειδητοποιεί ότι με καφενειακή ελαφρότητα διαπερνά το θεμελιώδες δράμα των Κηφισιωτών. Δεν είναι ειλικρίνεια, ούτε καν κυνισμός, είναι ασυγχώρητη επιπολαιότητα. Αλλά όταν μιλάς στη γειτόνισσα λες ότι σου κατέβει. Προς επίρρωση πετάς και ένα «εγώ δεν πιστεύω στην ακίνητη περιουσία, είμαι ακτήμων». Τι είναι η γειτόνισσα; Δημοσιογράφος για να ψάξει το πόθεν έσχες σου και να βρει ότι έχεις ήδη μεταβιβάσει στα παιδιά σου δυο τρία πανάκριβα ακίνητα; Ξοδεύεις αλόγιστα φτηνές και εύκολες κουβέντες, κυρίως αν έχεις το χάρισμα της γλώσσας -ροδάνι. Μιλάς σαν να μη σε ακούνε τρίτοι- όμως σε ακούνε. Και όταν η ίδια η πραγματικότητα σε επαναφέρει στη σκληρή δημόσια σφαίρα αναγκάζεσαι να μιλάς για παρερμηνείες και να χαλάς και το στυλ σου.

Όταν η Μ. Σαλματάνη λέει στη συνυφάδα της ότι υπάρχουν ανάμεσα μας σπιούνοι είναι μια μπούρδα από τις πολλές που πέφτουν κάτω. Όταν η Μ. Σαλματάνη καταγγέλλει!  ότι υπάρχουν ανάμεσα μας πολίτες ψεκασμένοι τότε πρόκειται για ανωμαλία του πολιτεύματος ή για λόγο να πάει σπίτι της. Στην κουμπάρα σου μπορεί να πεις «και τι είναι ο Θωμάκος οι ελοχίμ και οι σαράντα κλέφτες» Δημοσίως όμως, ως θεσμικό πρόσωπο,-θεός φυλάξει- οφείλεις να αναφέρεσαι με σεβασμό στο πρόσωπο του νέου Δημάρχου όσο και αν σου ανακατεύει το στομάχι ο Θωμάκος.

"Υπάνθρωποι -καλικάντζαροι. Διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες. Σαλιγκάρια, πανούργες αντροχωρίστρες –Νίκο χτυπάει η καμπάνα για σένα;- αεροσυνοδοί. Ομιλούσες Καρυάτιδες και μια όρκα που τη λέγανε Willy. Το μυαλό της Μ. Σαλματάνη είναι μια μηχανή του Τούρκικου σινεμά."  

Το ξέρω ότι όλοι αυτοί δεν είναι λόγοι που θα πείσουν τον Ν. Χιωτάκη ότι η κ. Σαλματάνη δεν κάνει για τη δουλειά που της έχει αναθέσει. (αλήθεια ποια δουλειά της έχει αναθέσει;) Ο Ν. Χιωτάκης  σίγουρα τα ήξερε όλα αυτά από πριν και πιθανώς ήταν ακριβώς και τα προσόντα που εκτίμησε. Του διαφεύγει κάτι. Τους χαρακτήρες «Δέσποινα Στυλιανοπούλου» η χαρά δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Έχοντας πάρει διαζύγιο με τις συμβάσεις και τις τυπικότητες δεν φρενάρει πουθενά. Και εκεί που με χίλια βάσανα προσπαθούσαν να πουν ότι η παράταξη Χιωτάκη έχασε παρά τρίχα την νέα εξουσία, πετά ένα «να του δώσουμε λίγες ώρες» και κάνει βούκινο σε όλη την Κηφισιά την παρεμβασάρα.-

Until next week, dont wary, be Happy

Αποζημίωση τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων δολαρίων επιδιώκει να εξασφαλίσει από την Google η δικηγορική εταιρεία Lavely & Singer που εκπροσωπεί σταρ του Χόλιγουντ, γνωστά μοντέλα και αθλητές, καθώς όπως υποστηρίζει ο επικεφαλής του επιτελείου της, η εταιρεία δεν απέσυρε όσο γρήγορα απαιτεί ο νόμος τις φωτογραφίες από την ιδιωτική ζωή των πελατών του, μετά την διαρροή τους από το διαδικτυακό συρτάρι της Apple (η επιστολή δημοσιεύεται από την New York Post).

Φωτογραφίες και βίντεο των πελατών μου, ανέβηκαν στο YouTube, το Blogger και άλλους διακομιστές των υπηρεσιών σας, και πρέπει να αποσυρθούν όπως ο νόμος προβλέπει, γράφει ο Martin Singer σε επιστολή του προς την Google. «Δεν πράξατε αρκετά γρήγορα, παραβιάσατε την DMCA», αναφερόμενος στην νομοθετική πράξη για τα πνευματικά δικαιώματα που υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ το 1998 και προβλέπει ότι ανάλογα αιτήματα απόσυρσης περιεχομένου που καλύπτεται από πνευματικά δικαιώματα θα πρέπει να ικανοποιούνται «ταχέως», χωρίς ωστόσο να προσδιορίζει το νομικά επιτρεπτό αυτό χρονικό περιθώριο. Ο δικηγόρος προσθέτει επίσης πως «άλλοι δικτυακοί τόποι και ISP/Hosts που δεν έχουν ούτε το μέγεθος ούτε τους πόρους της Google», κινητοποιήθηκαν άμεσα και εντός δύο ωρών από την υποβολή του αιτήματος είχαν πράξει ανάλογα. Έχουν πλέον παρέλθει τέσσερις εβδομάδες και ακόμα πολλές φωτογραφίες παραμένουν διαθέσιμες από τους διακομιστές των υπηρεσιών του, υποστηρίζει ο Singer.

H Google απάντησε στους ισχυρισμούς Singer λέγοντας πως η απόσυρση του επίμαχου περιεχομένου -«δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες» καθώς και το κλείσιμο εκατοντάδων λογαριασμών που ευθύνονται για την παραβίαση σε Google Plus, Blogger και YouTube έγινε εντός ωρών, όχι εβδομάδων. Στα αποτελέσματα αναζήτησης της μηχανής του ωστόσο, όπου γίνεται παραπομπή σε δικτυακούς τόπους τρίτων η εταιρεία θα πρέπει να λάβει σχετικά έγκυρα αιτήματα κατάργησης περιεχομένου, ως παραβίαση copytight σύμφωνα με την DMCA ή μετά την υποβολή σχετικών αναφορών από τους χρήστες τους οποίους αφορούν.

Σε άρθρο της Wall Street Journal, δικηγορικοί κύκλοι σημειώνουν ότι ο Singer έχει αναλάβει μια πρόκληση: να αποδείξει ότι η Google δεν έδρασε αρκετά γρήγορα, αφού ο νόμος δεν ορίζει επαρκώς πόσο γρήγορα  θα έπρεπε να δράσει.

Διαβάστε περισσότερα για την κατάργηση περιεχομένου από το Google στον δικτυακό τόπο υποστήριξης της εταιρείας.