Αυτό που γίνεται πλέον με τις ανασκαφές στην Αμφίπολη δεν θα μπορούσε ούτε η χούντα να το καταφέρει. Εκείνη η δικτατορία που έπεσε πριν από 40 χρόνια, παραδίδοντας στην Τουρκία τη μισή Κύπρο, αφού προηγουμένως είχε καταδημαγωγήσει τον πατριωτισμό των Ελλήνων και την αρχαία κληρονομιά. Η προγονοπληξία των συνταγματαρχών είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που διοργάνωναν φιέστες στο Παναθηναϊκό Στάδιο με κιτς αναπαραστάσεις μαχών ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Πέρσες. Ήταν τότε που τηλεόραση είχαν πολύ λίγοι και επομένως η καθεστωτική προπαγάνδα χρησιμοποιούσε τέτοιες δημόσιες γιορτές, τις οποίες κινηματογραφούσαν για τα επίκαιρα, που προβάλλονταν υποχρεωτικά στα σινεμά, πριν από τις ταινίες.

Τώρα με την τηλεόραση τα πράγματα έχουν γίνει πιο απλά. Ενώ η κυβέρνηση βρισκόταν σε δύσκολη θέση μετά από παρατεταμένες γκάφες, ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε κατακαλόκαιρο μία αλά Ιντιάνα Τζόουνς αιφνιδιαστική επίσκεψη στις ανασκαφές στην Αμφίπολη. Το έργο των αρχαιολόγων ήταν μέχρι τότε γνωστό μόνο στους ειδικούς και αυτό είναι ο κανόνας σε όλες τις επιστημονικές έρευνες: κάνεις απερίσπαστος τη δουλειά σου, βρίσκεις αυτό που πραγματικά υπάρχει και ύστερα το ανακοινώνεις. Τι θα είχε γίνει άραγε αν ο Φλέμινγκ είχε ανακοινώνει ότι θα σώσει την ανθρωπότητα πριν ανακαλύψει την πενικιλίνη; Ίσως να μην είχε προλάβει ποτέ να ολοκληρώσει την ανακάλυψη.  

Αυτό είναι ακριβώς το επικίνδυνο για τη χώρα, κυβερνήτες που είναι έτοιμοι να συλήσουν και αρχαίους τάφους, να παρατείνουν τη σήψη της κυβέρνησής τους και της χώρας ή να κάνουν τον όποιο τυχοδιωκτισμό προκειμένου να σωθούν.

Φαίνεται, όμως, ότι ορισμένοι αρχαιολόγοι στην Αμφίπολη είναι νεοδημοκράτες, πράγμα από μόνο του αδιάφορο, αν δεν έβαζαν τη δουλειά τους στην υπηρεσία της κυβερνητικής επιβίωσης. Κάλεσαν, λοιπόν, τον Ιντιάνα Σαμαρά και τη συνέχεια ανέλαβαν τα σύγχρονα Παναθηναϊκά Στάδια, τα κανάλια και όλος αυτός ο συρφετός των ΜΜΕ (μέσων μαζικής εξαπάτησης), από «ενημερωτικά» sites μέχρι εφημερίδες. Τα οποία, φυσικά, ξέχασαν να αναφέρουν ότι το 2012 η πρώτη κυβέρνηση Σαμαρά κατήργησε το υπουργείο Πολιτισμού (υπεύθυνο για την υποτίθεται «βαριά βιομηχανία» της χώρας), μετατρέποντάς το σε γενική γραμματεία του υπουργείου Παιδείας, ενώ με τις πολιτικές λιτότητας που έκτοτε η κυβέρνηση εφαρμόζει συρρικνώνονται δραματικά οι αρχαιολογικές υπηρεσίες.

Αντίθετα, μας έπηξαν στα στημένα ρεπορτάζ για τις γνώσεις του πρωθυπουργού γύρω από τον Μέγα Αλέξανδρο ή, πιο πρόσφατα, για τις φωτογραφίες από την ανασκαφή που έδειξε στην Άνγκελα Μέρκελ (φαίνεται ότι τη συνεπήραν τόσο, ώστε δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα αιτήματα του πρωθυπουργού, που γύρισε με άδεια χέρια). Και ολημερίς ατέλειωτη φιλολογία για το περιεχόμενο του τάφου, με αλληλοσυγκρουόμενες προβλέψεις, γνωματεύσεις, διαμάχες και μαντείες ειδικών και ψώνιων, που αναζητούν τα 15 δευτερόλεπτα τηλεοπτικής δημοσιότητας. Μόνο μέντιουμ δεν αποφάνθηκαν για το τι κρύβει ο τάφος και αν έχει συληθεί, αν και για το τελευταίο υπάρχει απάντηση: δράστες είναι σίγουρα ορισμένοι από τους εκεί αρχαιολόγους και η κυβέρνηση.  

Μόνο μέντιουμ δεν αποφάνθηκαν για το τι κρύβει ο τάφος και αν έχει συληθεί, αν και για το τελευταίο υπάρχει απάντηση: δράστες είναι σίγουρα ορισμένοι από τους εκεί αρχαιολόγους και η κυβέρνηση...

Έτσι, έχουμε φτάσει σε μια πρωτοφανή κατάσταση για τα παγκόσμια αρχαιολογικά, και ίσως ερευνητικά γενικώς, χρονικά: οι εργασίες εκβιάζονται στην πραγματικότητα να ανακαλύψουν πράγματα που οι κάθε είδους προφητείες και η κυβερνητική προπαγάνδα έχουν ήδη ανακαλύψει, δηλαδή κάποια σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκβιάζονται, μάλιστα, και χρονικά να αποδώσουν αποτέλεσμα, γεγονός που είναι προφανώς σε βάρος των ίδιων και της ποιότητας των ανασκαφών.

Είναι ασφαλώς αλήθεια ότι, θύμα της πρώτης πλύσης εγκεφάλου στην ιστορία με... αρχαιολογικό περιεχόμενο, το πιο ελαφρόμυαλο τμήμα του πληθυσμού έχει τσιμπήσει. Όπως ακριβώς τσιμπούσε τότε με τα Παναθηναϊκά Στάδια, ανεχόμενο ή και υποστηρίζοντας τη χούντα. Έτσι, στο «Βήμα της Κυριακής» μια κυρία από τας Σέρρας, πρώην τραπεζικός και συγγραφέας παρακαλώ, αφού εκφράζει τη βεβαιότητά της ότι ο τάφος περιέχει «κάτι που σχετίζεται με τον Μέγα Αλέξανδρο, αν δεν είναι ο ίδιος (sic) είναι τα τιμαλφή του μέσα», περιγράφει πώς ένιωσε με την ανακάλυψη: «Απέραντη ανακούφιση. Διότι πολύ την έχουν λοιδορήσει την Ελλάδα. Άλλαξε η ζωή μου, άλλαξε η ψυχολογία μου. Μου έφυγε το άγχος για τον ΕΝΦΙΑ, για την οικονομική δυστοκία που ταλανίζει όλους!».  

Και καλά η κυρία συγγραφέας, ανακουφίστηκε η γυναίκα. Το χειρότερο είναι ότι η παραπαίουσα κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Τζόουνς πιστεύουν ότι, αν ο Αλέξανδρος ο Μέγας μιλήσει εκ του τάφου, μπορούν να σώσουν την παρτίδα. Αυτό είναι ακριβώς το επικίνδυνο για τη χώρα, κυβερνήτες που είναι έτοιμοι να συλήσουν και αρχαίους τάφους, να παρατείνουν τη σήψη της κυβέρνησής τους και της χώρας ή να κάνουν τον όποιο τυχοδιωκτισμό προκειμένου να σωθούν. Και σε αυτό βρίσκουν και οπαδούς! Το ρεπορτάζ της εφημερίδας είχε τίτλο «Η ανασκαφή που κάνει την υφήλιο να παραμιλά». Κανονικά θα έπρεπε να είναι «η χώρα που παραμιλά».  

Πηγή: lifo

Ένα νέο application, το Eatery, μας βοηθά να τρεφόμαστε λίγο πιο υγιεινά, παραθέτοντας στοιχεία και διαλύοντας μύθους για τις διατροφικές μας συνήθειες. Γιατί εκτός από το τι (νομίζεις ότι) τρως, έχει σημασία πότε το τρως, πού και με ποιους.

Η ελληνική σαλάτα –η χωριάτικη που λέμε εμείς– είναι η σαλάτα με τις περισσότερες θερμίδες...

Κατά μέσο όρο οι άνθρωποι τρώνε 12,4% λιγότερο υγιεινά απ' ό,τι νομίζουν.  

Όσοι βρίσκονται σε δίαιτα, οποιαδήποτε δίαιτα και αν είναι αυτή, τρώνε 15,2% πιο υγιεινά από αυτούς που δεν προσέχουν τη διατροφή τους.  

Είναι 37% πιο πιθανό να είσαι υπέρβαρος αν ο σύντροφός σου είναι υπέρβαρος, 40% πιο πιθανό αν τα αδέρφια σου είναι υπέρβαρα και 57% πιο πιθανό αν οι φίλοι σου είναι υπέρβαροι.  

Κάθε ώρα που περνάει μέσα στην ημέρα, η κατανάλωση φαγητού γίνεται 1,7% πιο ανθυγιεινή.  

Η ελληνική σαλάτα –η χωριάτικη που λέμε εμείς– είναι η σαλάτα με τις περισσότερες θερμίδες.  

To βραδινό γεύμα είναι κατά μέσο όρο 15,9% λιγότερο υγιεινό από το πρωινό.  

Κάθε ώρα που περνάει μέσα στην ημέρα, η κατανάλωση φαγητού γίνεται 1,7% πιο ανθυγιεινή.  

Οι άνθρωποι που τρώνε στο σπίτι, τρώνε 12,7% πιο υγιεινά από αυτούς που τρώνε έξω.  

Παρασκευή βράδυ, Σάββατο και Κυριακή είναι οι στιγμές της εβδομάδας που οι άνθρωποι τρώνε λιγότερο υγιεινά.  

Οι χορτοφάγοι και αυτοί που κάνουν δίαιτα με λίγους υδατάνθρακες τρώνε 21,9% πιο υγιεινά από τους υπόλοιπους.  

Οι μισοί χρήστες του application θεωρούν ότι ο καφές είναι υγιεινός, το 1/5 ότι τα αναψυκτικά διαίτης είναι υγιεινά, το 1/4 ότι ο χυμός πορτοκαλιού είναι ανθυγιεινός, το 1/10 ότι το μπέϊκον είναι υγιεινό. Οι άνθρωποι που τρώνε πρωινό τρέφονται κατά μέσο όρο 12,3% πιο υγιεινά από αυτούς που δεν τρώνε. Επίσης, αυτοί που δεν τρώνε πρωινό καταναλώνουν 6,8% περισσότερο φαγητό μέσα στην ημέρα.

Πηγή: lifo

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Τα πρώτα νομίσματα, όπως τα τσιγάρα στις φυλακές ή ακόμα και ο χρυσός ο ίδιος, εξελίχθηκαν περίπου όπως και οι κοινωνίες μας, όπου, σταδιακά, οι αξίες αντικαταστάθηκαν από τις... τιμές. Εν αρχή ην η βιωματική αξία, η οποία κάποια στιγμή ανατράπηκε από την ανταλλακτική αξία.

Ας πάρουμε τα τσιγάρα στις φυλακές. Μπήκαν στα «σίδερα» λόγω της περίεργης, ανθυγιεινής παρηγοριάς που έδιναν στους φυλακισμένους. Λόγω της βιωματικής τους αξίας, με απλά λόγια. Όμως, πολύ γρήγορα εξελίχθηκαν σε χρηματικές μονάδες, καθώς οι κρατούμενοι τα αντάλλασσαν με άλλα, σπάνια στη φυλακή αγαθά (από σοκολάτες και σαπούνι μέχρι και SIM για τα κινητά τους τηλέφωνα). Εν τέλει, η ανταλλακτική αξία ενός τσιγάρου επικράτησε και ήταν ίδια για καπνιστές και μη, ανεξάρτητη από τις ανθυγιεινές «χαρές» που πρόσφερε ως κάψουλα νικοτίνης.

Ο χρυσός, όπως τα τσιγάρα, είχε κι αυτός, και διατηρεί, τη δική του βιωματική αξία, η οποία προκύπτει από τη λάμψη του, την ιδιότητά του να μη σκουριάζει, το βάρος του. Όμως, πολύ γρήγορα, αφού απέκτησε ανταλλακτική αξία και μετετράπη (όπως και τα τσιγάρα στις φυλακές) σε χρηματική μονάδα, η βιωματική του αξία μπήκε στο περιθώριο.  

Αντιδρώντας στην εξουσία των κεντρικών τραπεζιτών επί του χρήματος που πασχίζουμε να κερδίσουμε καθημερινά (για να μην καταλήξουμε στον δρόμο), πολλοί αναπολούν τις εποχές που το χρήμα ήταν μεταλλικό, «πραγματικό».

Ωστόσο σήμερα τα χρήματα που χρησιμοποιούμε στον ύστερο καπιταλισμό δεν έχουν καμία βιωματική αξία, καθώς τείνουν να είναι όχι μόνο χάρτινα αλλά ψηφιακά, άυλα, άνευ υλικής υπόστασης. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα παιδί πώς γίνεται το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ να κοστίζει 8 λεπτά (γιατί αυτό είναι το κόστος παραγωγής του). Ή το ότι μόνο το 8% των σε κυκλοφορία ευρώ έχει τυπωθεί. Και είναι πολύ εύκολο να δημιουργηθεί, σε μια σύγχρονη εγχρήματη οικονομία, που πλήττεται από αλλεπάλληλες κρίσεις, η τάση προς τις θεωρίες συνωμοσίας που θέλουν την Κεντρική Τράπεζα να υφαίνει πλεκτάνες εναντίον των πολιτών (θεωρίες που «φύονται» όλο και περισσότερο, ιδίως εδώ, στις ΗΠΑ, απ' όπου γράφω τις γραμμές αυτές, αλλά και στη Γερμανία, δυστυχώς).

Κάπως έτσι, λόγω της μεγάλης απόστασης μεταξύ ανταλλακτικής και βιωματικής αξίας του χρήματος (που σήμερα είναι πλέον τεράστια), γεννιέται και θεριεύει αυτό που ονομάζω «φαντασίωση του απολίτικου χρήματος». Αντιδρώντας στην εξουσία των κεντρικών τραπεζιτών επί του χρήματος που πασχίζουμε να κερδίσουμε καθημερινά (για να μην καταλήξουμε στον δρόμο), πολλοί αναπολούν τις εποχές που το χρήμα ήταν μεταλλικό, «πραγματικό». Ή, τουλάχιστον, που είχες το δικαίωμα να εξαργυρώσεις το χάρτινο χρήμα σου για χρυσό ή ασήμι. Οι νοσταλγοί αυτοί θεωρούν πως, καθώς κανείς πολιτικός ή κεντρικός τραπεζίτης δεν μπορεί να «γεννήσει» ασήμι ή χρυσό, η επιστροφή στον Κανόνα του Χρυσού ή του Αργύρου ή, τέλος πάντων, κάποιου πολύτιμου μετάλλου, θα ήταν μια λύση – θα μείωνε την εξουσία των λίγων επί των πολλών.  

H δημοκρατία, όσο κακή εικόνα και να έχει, είναι αναντικατάστατη. Το ίδιο και με το χρήμα: η λύση δεν είναι να φαντασιωνόμαστε την ιδέα της απολιτικοποίησής του αλλά ο εκδημοκρατισμός του.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με εκείνους που ελπίζουν πως τη «λύση» θα δώσει η τεχνολογία. Πως ένα αποκεντρωμένο ψηφιακό χρήμα, το οποίο δεν θα μπορεί να ελέγξει καμία κυβέρνηση, θα μας απελευθερώσει (βλ. το άρθρο μου στη LiFO για το Bitcoin, 24/4/2013). Όπως και οι οπισθοδρομικοί νοσταλγοί του Μεταλλικού Κανόνα, έτσι και οι φουτουριστές τεχνολάγνοι κάνουν ένα σοβαρό λάθος: αν οι οικονομίες μας θύμιζαν την οικονομία της φυλακής, όπου τα τσιγάρα λειτουργούν τέλεια ως αποκεντρωμένη, απολίτικη χρηματική μονάδα, τότε θα είχαν δίκιο. Όμως, οι πραγματικές οικονομίες διαφέρουν ριζικά από την ανταλλακτική οικονομία της φυλακής. Σε τι; Τι λείπει από την οικονομία της φυλακής που καθιστά τα τσιγάρα, άλλα αντικείμενα, ακόμα κι ένα απολίτικο ψηφιακό νόμισμα τύπου Bitcoin, εν δυνάμει ικανοποιητικό νόμισμα στη φυλακή αλλά όχι εκτός αυτής;  

Η απάντηση είναι απλή: η παραγωγή και η αγορά εργασίας. Ποια η ουσία της διαφοράς αυτής; Η απάντηση έχει δύο σκέλη.

Πρώτον, η ανθρώπινη εργασία έχει μια πολύ περίεργη, διττή φύση. Περιληπτικά, στην αγορά εργασίας άλλο «πράγμα» μισθώνει ο εργοδότης και άλλο τον ενδιαφέρει να αποκτήσει. Πληρώνει για τον (μετρήσιμο) χρόνο του εργαζομένου (κάτι που δεν ενδιαφέρει τον εργοδότη καθόλου να αποκτήσει, αλλά που μπορεί να το πληρώσει για να το έχει), αλλά τον ενδιαφέρει το (μη μετρήσιμο) «έργο» του εργαζομένου, το οποίο προσδίδει αξία στα προϊόντα της εταιρείας (αλλά το οποίο «έργο» δεν μετριέται και συνεπώς δεν αγοράζεται – απλώς «εκμαιεύεται» κατά τη διάρκεια των μισθωμένων ωρών). Αυτή η διττή φύση της εργασίας είναι το κλειδί για να καταλάβουμε από πού προκύπτει το κέρδος του εργοδότη (όταν προκύπτει) αλλά και για να συλλάβουμε τα αίτια της ανεργίας (που, χωρίς τη διττή φύση της εργασίας, θα εξαφανιζόταν, εφόσον ο μισθός έπεφτε αρκετά – όπως τα βλίτα που «ξεπουλάνε» στις λαϊκές όταν η τιμή τους πέσει).

Δεύτερον, η τάση των οικονομιών (εκτός φυλακής) να γεννούν κρίσεις στο εσωτερικό τους (σε αντιδιαστολή με τις φυλακές, όπου ποτέ δεν θα μείνει απούλητη καμία ποσότητα διακινούμενων αγαθών) απαιτεί συλλογική διαχείριση της ποσότητας του χρήματος με στόχο, αν όχι την αποτροπή της κρίσης, τουλάχιστον την ανακούφιση της κοινωνίας μετά την κρίση (π.χ. με αύξηση της ρευστότητας).

Σε τελική ανάλυση, όπως η κατανομή του κοινωνικού πλεονάσματος και η διαφύλαξη του περιβάλλοντος απαιτούν συλλογικό έλεγχο και δεν επιδέχονται τεχνικών, απολίτικων λύσεων, το ίδιο συμβαίνει και με το χρήμα: η συλλογική του διαχείριση είναι απαραίτητη. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η σημερινή μορφή συλλογικής διαχείρισης, από κεντρικούς τραπεζίτες που δεν λογοδοτούν στους πολίτες, είναι αποδεκτή – όπως ισχύει για την εξουσία γενικά: όσο χρήσιμη και να είναι, κάποιος πρέπει να εξουσιάζει τους εξουσιαστές. Αυτός είναι ο λόγος που η δημοκρατία, όσο κακή εικόνα και να έχει, είναι αναντικατάστατη. Το ίδιο και με το χρήμα: η λύση δεν είναι να φαντασιωνόμαστε την ιδέα της απολιτικοποίησής του αλλά ο εκδημοκρατισμός του.  

Πηγή: lifo

Πάρε τα πινέλα σου. Θα βάψουμε. Πάρε και χρώμα, μπλε, πράσινο, γκρι, καφέ, μαύρο, ροζ, μπορντό. Πάρε μάσκαρα και ψεύτικες βλεφαρίδες, δραματικό ύφος και πάμε…Μην ξεχνάς τα βασικά: Τρίψιμο, κάλυμμα.