Το τραγούδι The Partisan γράφτηκε το 1943 από τη Ρωσίδα Anna Marly και μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου έγινε κάτι σαν Εθνικός Ύμνος της Γαλλίας κατά του ναζισμού υπό τον τίτλο La Complainte du Partisan. Μετά τη γαλλική, ακολούθησε και η αγγλική μετάφραση του από τον Αμερικανό τραγουδοποιό και στιχουργό Hy Zaret. Ο Zaret υπήρξε συνδημιουργός του hit Unchained Melody και πέθανε το 2007 σε ηλικία 100 ετών.  

Τρία χρόνια μετά η Joan Baez το συμπεριλαμβάνει στο ρεπερτόριο του πλέον πολιτικοποιημένου δίσκου της, του Come from the shadows, που περιείχε επίσης δικές της συνθέσεις, αλλά και την κατάθεση της σε κομμάτια του John Lennon, του Kenny Rogers, της αδερφής της, Mimi Farina, του Douglas Van Arsdale.    

Μεταξύ άλλων, στο Come from the shadows ακούει κανείς τη συγκινητική μπαλάντα Song of Bangladesh, που η Baez έγραψε για το νεοϊδρυθέν τότε ασιατικό κράτος, το Prison Trilogy (Billy Rose) που έγινε μεγάλη επιτυχία της, το, αφιερωμένο στην αδικοχαμένη Janis Joplin, In the quiet morning και την ερμηνεία της στο Imagine του Lennon!

Προξενεί έκπληξη, όμως, το γεγονός πως μέσα στον φάκελλο του βινυλίου, κάτω από τα lyrics του The Partisan, η Joan Baez αφιερώνει το εν λόγω τραγούδι στη Μελίνα Μερκούρη! Αντιγράφω τη σημείωση της: For Melina Merkouri and the many thousands suffering under and fighting against the current greek dictatorship...

Και δεν είναι μόνο το ότι η Baez έγραψε αυτά τα δυο λόγια για τη Μελίνα μέσα στο δίσκο της. Ο τίτλος Come from the shadows είναι στίχος από το The Partisan και η συγκεκριμένη στροφή του τραγουδιού υπάρχει επίσης μεταφρασμένη στα ελληνικά!    

Στην ηχογράφηση ωστόσο η Joan Baez τραγουδάει στα ελληνικά διαφορετικά λόγια - την ακούτε από το 2.46 του βίντεο ως το τέλος του τραγουδιού: ...Άνεμοι, άνεμοι σφυρίζουν στους τάφους άνεμοι σφυρίζουν έρχεται η Ελευθεριά κι εμείς μαζί απ' τα σκοταδιά...    

Μάλλον κανείς δεν δίδαξε στη Joan τον τονισμό της ελληνικής γλώσσας, αλλά όπως και να το δει κανείς η κίνηση της αυτή μεσούσης της χούντας ήταν αφενός ένα δείγμα αλληλεγγύης προς τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό και αφετέρου ένα όμορφο κομπλιμέντο, τόσο στη χώρα μας, όσο και προσωπικά στη δραστήρια αντιστασιακή Μελίνα Μερκούρη. 

Η γραφή του Λεό Καράξ ήταν πάντα επαναστατική και ατίθαση, με μία ματιά μονίμως παρεμβατική και ποικιλοτρόπως μοναδική. Μέσα από μία προσωπική και ιδιαίτερη κινηματογραφική γλώσσα, γεμάτη ποιητικά μοτίβα, παραπλανητικά close-ups και ελλειπτικό μοντάζ, ο σκηνοθέτης έχει γράψει τη δική του προσωπική ιστορία στον χώρο του κινηματογράφου. Το ντοκιμαντέρ της Tessa Louise-Salomé «Mr. X» (2014), θα προβληθεί στο 20ό Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας, την Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου.

Μέσα από το ντοκιμαντέρ της Tessa Louise-Salomé «Mr. X» (2014), ο Kαράξ μιλάει για όλους και όλα όσα στοιχειώνουν το κινηματογραφικό του σύμπαν. Από τον Ντενί Λαβάν και τη Ζιλιέτ Μπινός, μέχρι τις μεγαλειώδεις μελωδίες και τον παριζιάνικο ορίζοντα.

Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά δύο από τις αγαπημένες ταινία του εμβληματικού σκηνοθέτη. Την πιο πρόσφατη δημιουργία του «Holy Motors» (2012), καθώς και το «Η Δική μας Νύχτα» (1986), που προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες:

«Holy Motors» (2012)

Ένας ηθοποιός γυρίζει ταυτόχρονα περισσότερες από μία ταινίες και σε διάρκεια εικοσιτεσσάρων ωρών ζει διαφορετικές ζωές μέσα από τους ρόλους του. Εγκληματίας, ζητιάνος, πατέρας, διευθυντής πολυεθνικής και τερατόμορφο πλάσμα συνυπάρχουν και αλληλοσυγκρούονται σ' έναν άνθρωπο. Τον υποδύεται ο συνήθης ύποπτος, Ντενίς Λαβάρτ. Όμως, που αρχίζει και που τελειώνει ο κάθε ρόλος και που βρίσκεται τελικά η αλήθεια του;

Δώδεκα χρόνια μετά το «Pola X», το ζωηρό παιδί του γαλλικού σινεμά Λεό Καράξ, επέστρεψε διεκδικώντας τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών. Και μπορεί εν τέλει να μην τον κέρδισε με τη συμμετοχή στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 65ου Φεστιβάλ Καννών, αλλά τιμήθηκε με το Βραβείο Νεότητας.

To “Holy Motors”, άνοιξε στις 2 Νοεμβρίου την αυλαία του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη Λεός Καράξ αφηγείται την 24ωρη σουρεαλιστική οδύσσεια του αινιγματικού κυρίου Όσκαρ στους δρόμους ενός ονειρικού Παρισιού, μέσα από ένα διαδοχικό παιχνίδι ρόλων και μεταμορφώσεων.

Πρόκειται για μια ταινία - φόρος τιμής στην ανθρώπινη ψυχή και την ελευθερία του σινεμά, ανένταχτη και καθηλωτική, με τον Ντενί Λαβάν και τους Εύα Μέντες, Κάιλι Μινόγκ και Μισέλ Πικολί σε απρόβλεπτες εμφανίσεις.

Στο Παρίσι του κοντινού μας μέλλοντος, ο Μαρκ (Μισέλ Πικολί) και ο Χανς (Hans Meyer), δύο ώριμοι αλλά μπαρουτοκαπνισμένοι, ληστές, χρωστάνε χρήματα σε μία μυστηριώδη και σκληρή Αμερικανίδα. Η μόλις δυο εβδομάδων, αυστηρή, προθεσμία που έχουν στη διάθεσή τους, τους πιέζει εξαντλητικά για την εξόφληση των ανοικτών λογαριασμών που έχουν.

Χωρίς πολλές επιλογές, οι δύο άνδρες θα σκεφτούν την τέλεια κομπίνα. Να κλέψουν και να πουλήσουν στην αγορά, το αντίδοτο μιας υπέρ-ασθένειας κι ενός θανατηφόρου ιού της εποχής ονόματι «STBO», που προσβάλλει και σκοτώνει τους εραστές! Μόνο που γι’ αυτή τη δουλειά θα χρειαστούν κάποιον με σταθερά και ευέλικτα χέρια, οπότε και θα επιστρατεύσουν τον Άλεξ (Ντενί Λαβάν).

Το 1986, σε ηλικία εικοσιπέντε μόλις ετών, ένας από τους πλέον υποσχόμενους Γάλλους σκηνοθέτες μας παραδίδει την αναπάντεχη κινηματογραφική έκπληξη που ακούει στο όνομα «Η Δική μας Νύχτα» (Mauvais Sang / The Night Is Young). Η ταινία έμελλε να εισβάλλει στο κινηματογραφικό σκηνικό της δεκαετίας του ’80, αναδεικνύοντας το πρωτοφανές σκηνοθετικό ταλέντο του «φοβερού παιδιού» του γαλλικού σινεμά.

Ο Καράξ κατασκευάζει μια πανέξυπνη αλληγορία για την αστάθμητη νεανική οξυδέρκεια, απέναντι σε μια κυρίαρχη και ανυποχώρητη πατριαρχική αντίληψη. Το εκστατικό κινηματογραφικό αριστούργημα του Γάλλου αριστοτέχνη εικονοκλάστη αποτελεί για πολλούς την πιο εντυπωσιακή του ταινία. Με ανατρεπτικό μοντάζ, και υπέροχο σάουντρακ, στην ταινία «Η Δική μας Νύχτα», συναντάμε στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τους: Μισέλ Πικολί, Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί αλλά και τον αγαπημένο ηθοποιό του Γάλλου σκηνοθέτη, τον υπέροχο Ντενί Λαβάν.

To 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται από την Κινηματογραφική Εταιρία Αθηνών με τη συγχρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και εντάσσεται στο ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗ του ΕΣΠΑ 2007-2013. Όλες οι δράσεις πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

 

 

 

 

 

 

Πηγή : tvxs

Ο Σίγκμουντ Φρόιντ πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939, στο Λονδίνο, σε ηλικία 83 ετών. Οι ριζοσπαστικές του ιδέες για την λειτουργία του ανθρώπινου μυαλού έθεσαν τις βάσεις της επιστήμης της ψυχολογίας. Με αφορμή την 75η επέτειο του θανάτου του το History δημοσίευσε δέκα πράγματα που ενδεχομένως να μην γνωρίζετε για τον άνθρωπο που έμεινε στην ιστορία ως «ο πατέρας της σύγχρονης ψυχανάλυσης».

Το καλοκαίρι του 1939 ο Φρόιντ ήταν πλέον αδύναμος και υπέφερε από έντονους πόνους λόγω καρκίνου του στόματος. Στις 21 Σεπτεμβρίου ο Φρόιντ άρπαξε το χέρι του γιατρού και φίλου του, Μαξ Σουρ, και του υπενθύμισε μια παλαιότερη υπόσχεσή του: «να μην τον βασανίσει χωρίς λόγο». «Τώρα πια αυτό που ζω δεν είναι παρά βασανιστήρια χωρίς κανένα λόγο», του είπε. Αφού έλαβε την άδεια από την κόρη του Φρόιντ, Άννα, ο  Σουρ του χορήγησε μια υπερβολική δόση μορφίνης με ένεση για να του περάσουν οι πόνοι. Ο Φρόιντ έπεσε σε κώμα και δεν ξύπνησε ποτέ.

2. Ήταν μανιώδης καπνιστής και είχε υποβληθεί σε 30 χειρουργικές επεμβάσεις για αφαίρεση όγκων

Ο Φρόιντ εθίστηκε στο κάπνισμα μετά το πρώτο τσιγάρο που άναψε σε ηλικία 20 ετών. Καθημερινά σταματούσε σε ένα κατάστημα καπνού για να αγοράσει πούρα, καπνίζοντας πάνω από 20 καθημερινά. Παρά τις προειδοποιήσεις των γιατρών για το μανιώδες κάπνισμά του, ο Φρόιντ πίστευε πως η αγαπημένη του συνήθεια αυξάνει την παραγωγικότητα και τη δημιουργικότητά του. Μετά την ανακάλυψη όγκων στο στόμα, το 1923, οι γιατροί του αφαίρεσαν ένα μεγάλο μέρος από το σαγόνι του. Υποβλήθηκε συνολικά σε 33 χειρουργικές επεμβάσεις μέσα σε 16 χρόνια, όμως ποτέ δεν σταμάτησε το κάπνισμα.

3. Ο Φρόιντ πίστευε πως η κοκαϊνη είναι ένα θαυματουργό φάρμακο

Στη δεκαετία του 1880 ο Φρόιντ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για ένα ελάχιστα γνωστό αλλά νόμιμο, εκείνη την περίοδο φάρμακο, που χρησιμοποιούσε ένας Γερμανός στρατιωτικός γιατρός για να αναζωογονήσει τους κουρασμένους στρατιώτες. Αυτό το φάρμακο δεν ήταν άλλο από την κοκαϊνη. Ο Φρόιντ πειραματίστηκε με την κοκαϊνη και μάλιστα τη μοίραζε σε φίλους και τη σύντροφό του, διαφημίζοντας μάλιστα τα «θεραπευτικά οφέλη» της σε μια έγγραφη αναφορά του το 1884 με τίτλο «Περί Κοκαϊνης», την οποία αποκαλούσε έναν «ύμνο σε αυτή τη μαγική ουσία». Ο Φρόιντ χορήγησε κοκαϊνη και στον φίλο του Ερνστ Φλάισλ φον Μάρξοφ σε μια προσπάθεια αποτοξίνωσής του από τον εθισμό της μορφίνης. Ο Μάρξοφ εθίστηκε στην κοκαϊνη. Όταν ο Φρόιντ πληροφορήθηκε πως φαινόμενα εθισμού αλλά και θανάτου από υπερβολική δόση κοκαϊνης έχουν καταγραφεί και σε άλλα άτομα σταμάτησε να υποστηρίζει τα ιατρικά οφέλη της. Ωστόσο συνέχισε να τη χρησιμοποιεί ο ίδιος ως φάρμακο για τις ημικρανίες, τη ρινική φλεγμονή και την κατάθλιψη μέχρι τα μέσα της δεκαετία του 1890.

4. Αρνήθηκε 100.000 δολάρια από έναν αμερικανό μεγιστάνα του Χόλιγουντ

Από το 1925 η φήμη του Φρόιντ είχε εξαπλωθεί σε τέτοιο βαθμό που ο παραγωγός ταινιών Σάμιουελ Γκολντγουιν του προσέφερε 100.000 δολάρια για να γράψει η να προσφέρει τις συμβουλές του για τη συγγραφή ενός σεναρίου με θέμα «τις μεγάλες ιστορίες αγάπης στον κόσμο». Ο Φρόιντ αρνήθηκε την προσφορά, όπως είχε κάνει και με τα 25.000 δολάρια που του είχε προσφέρει, το προηγούμενο έτος, ο εκδότης της εφημερίδας Chicago Tribune για να γράψει μια ψυχολογική ανάλυση για τους δύο διάσημους εγκληματίες Λέοπολντ και Λομπ, οι οποίοι θα δικάζονταν σε λίγο καιρό.

5. «Η Ερμηνεία των Ονείρων» ήταν αρχικά μια εμπορική αποτυχία

Το βιβλίο του Φρόιντ που θεωρείται ως η σημαντικότερη δουλειά του είχε πολύ μικρή ανταπόκριση όταν πρωτοδημοσιεύτηκε το 1899, πουλώντας μόλις 351 αντίτυπα σε έξι χρόνια. Δεύτερη έκδοση του βιβλίου δεν κυκλοφόρησε μέχρι το 1909.

6. Ο διάσημος καναπές του ήταν ένα δώρο από έναν ευγνώμων ασθενή

Ο Φρόιντ ξεκίνησε να εφαρμόζει τη μέθοδο της ύπνωση όταν άνοιξε το πρώτο του ιατρείο στη Βιέννη το 1886 με τους ασθενείς του να ξαπλώνουν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Όταν άρχισε να χρησιμοποιεί τη «διαλεκτική θεραπεία» κατά τη διάρκεια της ψυχανάλυσης ο Φρόιντ συνέχισε να καλεί τους ασθενείς του να ξαπλώνουν, στον περίφημο καναπέ του που ήταν ένα ευχαριστήριο δώρο από έναν ασθενή, ενώ ο ίδιος καθόταν στην πολυθρόνα του κρατώντας σημειώσεις.

7. Οι Ναζί έκαψαν τα βιβλία του - Διαφυγή από την Αυστρία

Ο Φρόιντ ήταν άθεος, ωστόσο η οικογένειά του ήταν εβραϊκή και ο ίδιος κυνηγήθηκε από τους Ναζί. Τα βιβλία του ήταν μεταξύ εκείνων που κάηκαν το 1933 από το ναζιστικό καθεστώς. Ο ίδιος αντιμετώπισε με σαρκασμό το γεγονός. «Έχουμε κάνει πρόοδο. Στον Μεσαίωνα θα έκαιγαν εμένα», είχε πει. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, οι Ναζί εισέβαλαν στο σπίτι του, συλλαμβάνοντας και ανακρίνοντας την κόρη του. Με τη βοήθεια του φίλου και μιας ασθενούς του κατέφυγε στο Παρίσι και στη συνέχεια στο Λονδίνο με τη σύζυγό του και την κόρη του.

8. Τέσσερις από τις αδερφές του πέθαναν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης

Οι τέσσερις αδελφές του δεν κατάφεραν να τον ακολουθήσουν παρά τις προσπάθειες. Ο Φρόιντ πέθανε λίγες μόλις εβδομάδες μετά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ οι τέσσερις αδελφές του που έμειναν στη Βιέννη στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου τελικά σκοτώθηκαν.

9. Είχε μελετήσει τη σεξουαλική ζωή των χελιών

Ενώ ήταν ακόμη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ο νεαρός Φρόιντ μελετούσε ζωολογία. Σε ένα ερευνητικό ταξίδι στην Τεργέστη μελέτησε την αναπαραγωγή των χελιών, με τον καθηγητή να του αναθέτει να ερευνήσει ειδικά τα αρσενικά αναζητώντας τους όρχεις τους. Ο Φρόιντ μετά από πολλές ώρες μάταιης ανατομίας κατέληξε στο συμπέρασμα: «Όλα τα χέλια που έχουν ερευνήσει είναι θηλυκά». 

10. Προσπάθησαν να κλέψουν τις στάχτες του

Οι στάχτες του Φρόιντ τοποθετήθηκαν σε έναν αρχαιοελληνικό αμφορέα. Η γυναίκα του, η Μάρθα, απεβίωσε το 1951 και οι στάχτες της τοποθετήθηκαν στον ίδιο αμφορέα, στο κρεματόριο Golders Green στο Λονδίνο. Το Ιανουάριο του 2014, η αστυνομία του Λονδίνου ανέφερε πως κλέφτες προσπάθησαν να πάρουν τις στάχτες. Αποτέλεσμα των προσπαθειών τους ήταν ο αμφορέας, 2.300 χρόνων, να υποστεί ζημιά. 

Πηγή : tvxs