Πανέμορφα κτήρια, κάστρα, πέτρινες γέφυρες και καθεδρικοί ναοί, σοκάκια και γραφικά καταστήματα, ιστορικά σπίτια και πλατείες μοναδικές συνθέτουν το σκηνικό στις ευρωπαϊκές πόλεις που θα δείτε στη συνέχεια, οι οποίες αποτελούν μεσαιωνικά διαμάντια του σύγχρονου κόσμου. Πόλεις βγαλμένες από παραμύθι με ιππότες και πριγκίπισσες να περπατούν νοερά ανάμεσα στους κατοίκους, τα τοπία είναι ονειρικά και το περιβάλλον ειδυλλιακό. Η δημιουργία τους ανάγεται στον Μεσαίωνα και οι κάτοικοι κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν την παράδοση ανέπαφη. Δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί ή λιγότερο γνωστές πόλεις, η ομορφιά τους είναι αδιαπραγμάτευτη…

1. Bruges, Βέλγιο

2. Regensburg, Γερμανία

3. York, Αγγλία

4. Collioure, Γαλλία

5. Tallinn, Εσθονία

6. Carcassonne, Γαλλία

7. San Gimignano, Ιταλία

8. Τολέδο, Ισπανία

9. Πράγα, Τσεχία

10. Στοκχόλμη, Σουηδία

Ένας εκπαιδευμένος καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργήσει λεπτομερή σχέδια με μολύβι αλλά η τρισδιάστατη ζωγραφική πραγματικά εντυπωσιάζει με το αποτέλεσμα, αφού πηγαίνει το σχέδιο σε ένα εντελώς νέο επίπεδο καλλιτεχνίας. Καλλιτέχνες όπως ο Ramon Bruin, ο Alessandro Diddi και ο Fredo αντιπροσωπεύουν μια ιδιαίτερη μορφή της τέχνης που σπάνια βλέπουμε.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούν είναι απλά – μολύβι και χαρτί. Αυτό που κάνει τη διαφορά εδώ είναι ο τρόπος που τα χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν μοναδικές τρισδιάστατες εικόνες που κερδίζουν τις εντυπώσεις. Πραγματικά μοναδικά δείγματα της συγκεκριμένης ζωγραφικής τέχνης…

Η Νέα Δημοκρατία έχει διορίσει όλους τους αποτυχημένους πολιτευτές και πολιτικούς της σε διάφορες ανεξάρτητες και μη αρχές. Να θυμηθώ τον Παπαθανασίου -τελευταίο Υπουργό Οικονομικών του Καραμανλή- ο οποίος αντί να κρύβεται για να γλιτώσει απ' τη λαϊκή οργή διορίστηκε απ' τον Σαμαρά Πρόεδρος των Ελληνικών Πετρελαίων;

Ή να αναφέρω τον Λευτέρη Ζαγορίτη που πρόσφατά διορίστηκε νέος Συνήγορος του Καταναλωτή;   Η κρίση έχει λιγοστέψει τα ρουσφέτια και το παλαιοκομματικό σύστημα εξουσίας είναι αναγκασμένο πλέον να κάνει «χάρες» μόνο στα «πολύ δικά μας παιδιά», γράφει το Ποτάμι σε δελτίο τύπου το οποίο χρησιμοποιώ για να αναδείξω κι εγώ μερικές χτυπητές, δυσάρεστες περιπτώσεις.   

"Ο Αύγουστος πάντως, ο αγαπημένος μήνας των πολιτικών ρουσφετολόγων, έδωσε τη δυνατότητα σε δύο υπουργούς (έναν του ΠΑΣΟΚ και έναν της Νέας Δημοκρατίας) να επιστρέψουν στις χρυσές μέρες του παρελθόντος και να καταγράψουν νέες επιδόσεις.   Συγκεκριμένα:  

-Με απόφαση που υπέγραψε (τον Αύγουστο) ο Υφυπουργός Υγείας Λεωνίδας Γρηγοράκος, επανέρχεται στο Ιπποκράτειο ως Διευθυντής Καρδιοχειρουργός, ένας γιατρός που έχει απολυθεί από το νοσοκομείο μετά από απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΕΣΥ και αντίστοιχη αμετάκλητη απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας (!!)

Όλα ξεκίνησαν το 2007 όταν αποκαλύφθηκε ότι ο γιατρός χρησιμοποιούσε πλαστό έγγραφο το οποίο έλεγε ότι είχε θητεύσει δίπλα στον Μαγκντί Γιακούμπ. Ο διάσημος Γιακούμπ είχε διαψεύσει ότι είχε συνεργαστεί ή έστω γνώριζε τον καρδιοχειρουργό του Ιπποκρατείου.  

Ένα χρόνο μετά του επιβλήθηκε ποινή οριστικής παύσης και χρηματικό πρόστιμο ενώ το 2012 η ειδικότητά του ανακλήθηκε και στη συνέχεια απολύθηκε. Καταδικάστηκε μάλιστα πρωτοδίκως για παθητική δωροδοκία (φυλάκιση και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων με 3ετή αναστολή) και μηνύθηκε από συγγενείς ασθενών που είχε χειρουργήσει και πέθαναν. Αυτός, λοιπόν, ο γιατρός επανέρχεται στη θέση του με την υπογραφή του Υφυπουργού Υγείας και τη σύμφωνη γνώμη νέου Πειθαρχικού του ΕΣΥ στο οποίο συμμετείχε και ο εκ της ΝΔ, Πρόεδρος ΚΕΣΥ, Παναγιώτης Σκανδαλάκης.  

- Αυτά στην Υγεία, πάμε τώρα στην Οικονομία και συγκεκριμένα στον «αγώνα για την πάταξη της φοροδιαφυγής» (!).

Τον Αύγουστο ο Υφυπουργός Οικονομικών, Γιώργος Μαυραγάνης διόρισε επικεφαλής στο ΣΔΟΕ Αττικής ένα στέλεχος της ΔΑΚΕ, πρώην διευθυντή του γραφείου του. Θυμίζουμε ότι το ΣΔΟΕ Αττικής χειρίζεται τις πιο μεγάλες από τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής, με κορυφαία εκείνη της λίστας Λαγκάρντ.  

Ο νέος επικεφαλής της νευραλγικής αυτής υπηρεσίας πήρε τη θέση, ενός κατά γενική ομολογία, αδιάφθορου λειτουργού ο οποίος είχε τριπλασιάσει τους καταλογισμούς προστίμων -έφερνε, δηλαδή έσοδα στα κρατικά ταμεία- και στον οποίον ο Εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης είχε αναθέσει, θεωρώντας τον άνθρωπο εμπιστοσύνης, τη διερεύνηση της λίστας Λαγκάρντ. Ο σκανδαλώδης διορισμός του στελέχους από τη Μεσσηνία (επίσης άλλο ένα προσόν) είναι ο τελευταίος κρίκος μια σειράς προκλητικών πολιτικών παρεμβάσεων που έχουν αποδιοργανώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του Υπουργείου Οικονομικών.

Το πρόβλημα έχει γίνει πολύ σοβαρό για να αρκεστούμε σε εξηγήσεις του τύπου «ήταν ένα προσωπικό ρουσφέτι».   (Το Ποτάμι λοιπόν επισημαίνει και προτείνει:

- Δεν θα βγούμε από την κρίση αν δεν κερδίσουμε τη μάχη κατά της φοροδιαφυγής.

- Δεν έχει σημασία μόνο η αυστηρότητα της φορολογικής διοίκησης αλλά είναι απαραίτητη η ομοιόμορφη και χωρίς εξαιρέσεις εφαρμογή των νόμων.

- Η αναποτελεσματικότητα, η διαφθορά και η ευνοιοκρατία που επικρατεί σε διάφορους θύλακες της δημόσιας διοίκησης πρέπει να γίνει πρώτη προτεραιότητα της κοινωνίας. Και δεν υπάρχει άλλη λύση από την λειτουργία της Εφορίας ανεξάρτητα από τις ευκαιριακές αποφάσεις και παρεμβάσεις των πολιτικών και κομματικών στελεχών.

Γι' αυτό λοιπόν: ανεξαρτησία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εξόδων και του ΣΔΟΕ, για να πάψουν οι φορολογικοί μηχανισμοί να είναι εργαλείο εκβιασμού για την ενίσχυση όλων αυτών – κομμάτων και πολιτικών - που θεωρούν την χώρα τσιφλίκι τους.)    

Πηγή:lifo

Γράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης

Ο κ. Ντέιβιντ Κάμερον, ο Βρετανός πρωθυπουργός, νιώθει και δηλώνει πολιτικά και ηθικά δικαιωμένος που η μέντοράς του, η κ. Θάτσερ, είχε διαγνώσει από νωρίς (και πολύ ορθά) ότι η δημιουργία του ευρώ θα κατέφερε μέγα πλήγμα τόσο στις οικονομίες των χωρών-μελών που το ενστερνίζονταν όσο και στις δημοκρατίες τους. Όπερ και εγένετο.

Το επιχείρημα της κ. Θάτσερ ήταν πως το νόμισμα αποτελεί πολιτικό εργαλείο. «Όποιος καθορίζει τα επιτόκια, έχει και ασκεί πολιτική εξουσία» είχε βροντοφωνάξει στο Κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της τελευταίας της ομιλίας ως πρωθυπουργού το 1990. Υπό αυτή την έννοια, ο κ. Κάμερον, ο υπουργός Οικονομικών του κ. Τζ. Όσμπορν και σχεδόν ολόκληρη η ελίτ του Λονδίνου πιστεύουν και διακηρύσσουν πως μια δημοκρατία δεν μπορεί ποτέ να εκχωρήσει τον έλεγχο του νομίσματός της σε μια άλλη «επικράτεια», εκτός του ελέγχου του Κοινοβουλίου της. Η «επικράτεια» της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της νομισματικής εξουσίας πρέπει να είναι μία και η αυτή ή, όπως είχε πει η κ. Θάτσερ στην ίδια ομιλία της: «Είναι αστείο κι επικίνδυνο για τη δημοκρατία το να υποκρινόμαστε πως η άσκηση της νομισματικής πολιτικής μπορεί να εκχωρηθεί σε μη πολιτικούς θεσμούς, εκτός της επικράτειάς μας».

Ως προς αυτό, την ανάγκη ταύτισης της πολιτικής, νομοθετικής και νομισματικής επικράτειας, το βρίσκω αδύνατον να διαφωνήσω. Το ερώτημα, όμως, που μπορεί και πρέπει να θέσει στον κ. Όσμπορν και τους ομοϊδεάτες του ένας ευρωπαϊστής είναι το εξής: «Σύμφωνοι ότι ήταν σφάλμα ολκής η εκχώρηση της νομισματικής πολιτικής σε μια κοινή κεντρική τράπεζα, χωρίς προηγουμένως να δημιουργηθεί μια νέα ευρωπαϊκή ομοσπονδιακή επικράτεια με ένα πραγματικό ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο (στη θέση της ανεκδιήγητης Ευρωβουλής). Όμως, κ. Κάμερον, απ' όσο καταλαβαίνω, εσείς διαφωνείτε και με αυτό. Δεν θέλετε μια ενωμένη Ευρώπη, αντιστέκεστε στη δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής επικράτειας, μιας ομόσπονδης δημοκρατικής Ευρώπης. Γιατί, κ. Κάμερον;»

Η απάντηση που εισπράττει όποιος θέσει αυτό το ερώτημα στα μέλη της αγγλικής ελίτ συνήθως επικαλείται την πολιτική φιλοσοφία του Έντμουντ Μπερκ, ο οποίος διατύπωσε την άποψη πως το έθνος αποτελεί τη μοναδική πηγή νομιμοποίησης του κράτους, της «επικράτειας». Πεπεισμένος ότι το έθνος ορίζεται από συμβάσεις και νόρμες που εξελίχθηκαν μέσα από τους αιώνες, ο Μπερκ διακήρυττε ότι οι νόμοι δεν μπορούν να επιβληθούν αποτελεσματικά και η κρατική εξουσία δεν νομιμοποιείται ηθικά, παρά μόνο στο ίδιο πλαίσιο το οποίο «γέννησε» τις κοινωνικές συμβάσεις και νόρμες, οι οποίες, στη διαδικασία, δημιούργησαν το έθνος και συνδιαμορφώθηκαν από τη δημιουργία του.

Στη βάση αυτού του ενδιαφέροντος επιχειρήματος, οι Άγγλοι ευρωσκεπτικιστές απορρίπτουν ασυζητητί όχι μόνο το ευρώ αλλά και την ιδέα μιας ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. «Ένα Έθνος, Μία Επικράτεια, Ένα Νόμισμα» είναι η θέση τους, την οποία έως πρόσφατα υποστήριζαν με ενθουσιασμό και περηφάνια. Γιατί «έως πρόσφατα»; Επειδή πρόσφατα άρχισαν να κατανοούν ότι αυτό το Μπερκ-ιανό επιχείρημά τους αποτελεί βαρύ όπλο στα χέρια του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος, το οποίο ηγείται της καμπάνιας υπέρ της ανεξαρτησίας της Σκωτίας από την Αγγλία.  

Οι Άγγλοι ευρωσκεπτικιστές απορρίπτουν ασυζητητί όχι μόνο το ευρώ αλλά και την ιδέα μιας ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης

Πράγματι, στις 18 Σεπτεμβρίου οι Σκωτσέζοι θα αποφανθούν για το εάν επιθυμούν την πολιτική ανεξαρτησία τους. Όταν ο κ. Κάμερον, στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να μη γίνει ο πρωθυπουργός υπό το βλέμμα του οποίου διελύθη το Ηνωμένο Βασίλειο, πηγαίνει στο Εδιμβούργο ή στο Αμπερντίν και προσπαθεί να πείσει τους Σκωτσέζους πως «είμαστε καλύτερα ενωμένοι», αυτο-υπονομεύεται, άθελά του, από το Μπερκ-ιανό επιχείρημα εναντίον μιας ενωμένης Ευρώπης. Αν όντως το επιχείρημα αυτό είναι ορθό, και μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία πρέπει να χτίζεται επί της αρχής «Ένα Έθνος, Μία Επικράτεια, Ένα Νόμισμα», τότε εξ ορισμού και εκ κατασκευής, κάθε φορά που ο κ. Κάμερον και η αγγλική ελίτ εμμένουν στην άποψη ότι η βρετανική επικράτεια πρέπει να διατηρηθεί ως έχει, και σε καμία περίπτωση να μη διασπαστεί, είναι σαν να λέει στους Σκωτσέζους ψηφοφόρους: «Δεν είστε έθνος!». Αυτό δεν είναι το ασφαλές συμπέρασμα του συνδυασμού (α) της Μπερκ-ιανής απόρριψης της ιδέας μιας πολυ-εθνικής πολιτικής και νομισματικής επικράτειας και (β) του επιχειρήματος ότι η Σκωτία πρέπει να παραμείνει εντός της επικράτειας επί της οποίας κυβερνά και νομοθετεί το Λονδίνο;  

Να είστε σίγουροι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Σκωτσέζων ψηφοφόρων απορρίπτει μετά βδελυγμίας την άποψη πως οι Σκωτσέζοι στερούνται εθνικής ταυτότητας, περήφανα ξεχωριστής από των Άγγλων. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους ο κ. Κάμερον ή οι συνεργάτες του στην καμπάνια υπέρ του «Όχι», το «Ναι»... ενισχύεται. Αν και οι Σκωτσέζοι είναι ως επί το πλείστον συντηρητικοί άνθρωποι και φοβούνται τη μεγάλη ιστορική «ασυνέχεια» που θα δρομολογήσει ένα «Όχι», η πολιτική φιλοσοφία του Μπερκ, η οποία θεμελιώνει τον αγγλικό ευρωσκεπτικισμό, παράλληλα υπονομεύει τη θελκτικότητα του Ηνωμένου Βασιλείου στα μάτια τους.

Ο μόνος αρωγός του κ. Κάμερον, που τον βοηθά να υπερβεί την Μπερκ-ιανή του αυτο-υπονόμευση στα μάτια των Σκωτσέζων ψηφοφόρων, είναι ο κ. Άλεξ Σάλμοντ, ο αρχηγός του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος, ο οποίος ηγείται της εκστρατείας του «Ναι»! Πώς τον βοηθά (έστω και ακούσια); Εμμένοντας στην πολιτική διατήρησης της αγγλικής στερλίνας ως του νομίσματος μιας ανεξάρτητης Σκωτίας! Αν ο κ. Σάλμοντ ήθελε να καταρρίψει ολοσχερώς τα επιχειρήματα της λονδρέζικης ελίτ εναντίον μιας ανεξάρτητης Σκωτίας, το μόνο που θα έπρεπε να κάνει ήταν να ενστερνιστεί το Μπερκ-ιανό τους σλόγκαν, τροποποιημένο ελάχιστα υπέρ του «Ναι»: «Ένα (Σκωτσέζικο) Έθνος, Μία (Σκωτσέζικη) Επικράτεια, Ένα (Σκωτσέζικο) Νόμισμα».¹  

1. Το οικονομικό μου επιχείρημα υπέρ της δημιουργίας σκωτσέζικου νομίσματος, σε περίπτωση που επικρατήσει το «Ναι», το παρέθεσα στους «Scottish Times» πριν από μερικούς μήνες. Βλ. www.scottishtimes.com/scottish/scottish-independence/scotland-must-be-braver/.

Πηγή: lifo