Δεν μπορούμε εύκολα να εκτιμήσουμε την ομορφιά και τη μοναδικότητα του πλανήτη μας αν δεν δούμε μερικά απίθανα πράγματα που συμβαίνουν στη Γη μας. Από μια δίνη μέχρι ένα εκπληκτικό ουράνιο τόξο ή μια ανθισμένη έρημο και έναν κορμό-ουράνιο τόξο, οι παραδοξότητες του πλανήτη δεν έχουν τέλος…

1. Ατελείωτο κύμα – Συμβαίνει δύο φορές το χρόνο στη Βραζιλία, όταν ο Ατλαντικός Ωκεανός συναντά τις εκβολές του Αμαζονίου.

2. Κύκλοι άμμου στο βυθό – Στην Ιαπωνία ένα είδος ψαριού χτυπά τα πτερύγιά του στην άμμο δημιουργώντας αυτούς τους παράξενους κύκλους για να εναποθέσει τα αυγά του….

3. Ο παγετώνας που αιμορραγεί – Γνωστός και ως… ματωμένος καταρράκτης, ο παγετώνας στην Ανταρκτική βγάζει νερό κόκκινο σαν αίμα λόγω των οξειδίων του σιδήρου που περιέχει.

4. Μπλε λαβα – Λόγω της καύσης του θείου, αυτό το ηφαίστειο στην Ινδονησία παράγει μπλε λάβα.

5. Η λίμνη του θανάτου – Η ανατριχιαστική λίμνη Νάτρον στην Τανζανία έχει τέτοια υψηλά επίπεδα pH που κάθε ζώο που αγγίζει στο νερό πεθαίνει.

6. Δέντρα καλυμμένα με ιστούς αράχνης – Κατά τη διάρκεια της περιόδου των πλημμυρών στο Πακιστάν, οι αράχνες αναγκάζονται να καταφύγουν στα δέντρα δημιουργώντας τεράστιους ιστούς.

7. Danxia Landforms – Γεωμορφές σαν ουράνιο τόξο στην Κίνα λόγω των μεγάλων κοιτασμάτων ψαμμίτη και άλλων ορυκτών στο έδαφος.

8. Παγωμένα λουλούδια – Σχηματισμοί πάγου στις αρκτικές περιοχές πάνω στο νερό που μοιάζουν με λουλούδια συμβαίνει όταν η θερμοκρασία των ωκεανών και της ατμόσφαιρας διαφέρει.

9. Πράσινο φλας – Το σπάνιο αυτό φαινόμενο παρατηρείται στον ουρανό όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες, στο τέλος ή στην αρχή του ηλιοβασιλέματος.

10. Μαλλιά πάγου – Νερό σε χαμηλή θερμοκρασία που φεύγει από τα δέντρα παγώνει στην ατμόσφαιρα εξαιτίας ορισμένων βακτηρίων.

11. Κατακόκκινος καταρράκτης – Στο Εθνικό Πάρκο Yosemite στην Καλιφόρνια, αυτός ο καταρράκτης μοιάζει περισσότερο να πετάει λάβα παρά νερό, εξαιτίας του φωτός που αντανακλάται στα βράχια ορισμένες ώρες της μέρας!

12. Φακοειδή σύννεφα – Σαν UFO πάνω στο βουνό αυτά τα σύννεφα δημιουργούνται όταν υγρός αέρας καλύπτει την κορυφή.

13. Ζωντανά βράχια – Θαλάσσια πλάσματα στις παραλίες της Χιλής που μοιάζουν με βράχια.

14. Δέντρα-ουράνιο τόξο – Αυτοί οι ευκάλυπτοι ευδοκιμούν στην Αυστραλία και ο φλοιός τους είναι πολύχρωμος.

15. Μαύρος ήλιος – Σχηματίζεται από τη μαζική μετανάστευση των ψαρονιών κάθε άνοιξη στον ουρανό της Δανίας.

16. Ανθισμένη έρημος – Κάθε 3-4 χρόνια μετά από μια ιδιαίτερα δυνατή βροχή, οι έρημοι της Χιλής ανθίζουν.

17. Υποβρύχιοι καταρράκτες – Στο νησί του Μαυρίκιου, αυτή η ξαφνική βουτιά στο βάθος του ωκεανού δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας ασυνήθιστης πτώσης νερού.

18. Ηφαιστειακές αστραπές – Όταν ένα ηφαίστειο εκρήγνυται, το ποσό των ηλεκτρικών και στατικών φορτίων που απελευθερώνονται μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε αυτή την ηλεκτρική καταιγίδα.

19. Λευκό ουράνιο τόξο – Η τοξωτή ομίχλη μοιάζει με φάντασμα του ουράνιου τόξου!

Ο ιντερνετικός κολοσσός επενδύει στη θεραπεία θανατηφόρων ασθενειών

Επόμενος στόχος: το γήρας και ο θάνατος H Calico, η εταιρεία "επέκτασης του προσδόκιμου ζωής" που χαίρει της υποστήριξης της Google, ανακοίνωσε ότι θα συνεργαστεί με την μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία AbbVie για να αναπτύξουν και να διαθέσουν στην αγορά νέα φάρμακα που στοχεύουν θανατηφόρες ασθένειες που σχετίζονται με το γήρας.  

Κάθε εταίρος έχει δεσμευτεί να παρέχει 250 εκατομμύρια δολάρια σε χρηματοδότηση με την επιλογή ένα πρόσθετο ποσό 500 εκατομμυρίων δολαρίων για το έργο.  

Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Re/Code, τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία ενός προηγμένου ερευνητικού κέντρου στο Σαν Φρανσίσκο, όπου η Calico θα προσλάβει μια ομάδα ερευνητών με στόχο την ανακάλυψη ελπιδοφόρων νέων φαρμάκων για την καταπολέμηση και εξάλειψη ασθενειών όπως ο καρκίνος.  

Στην περσινή ανακοίνωση υποστήριξης της Google προς την Calico, o CEO της Larry Page αλλά και προσωπικότητες όπως ο Ray Kurzweil, είχαν εκφράσει έντονο ενδιαφέρον για την προοπτική της επάκτασης του προσδόκιμου ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο, με την χρηματοδότηση projects όπως του Calico. Σε δηλώσεις του στο Time, ο Page, μεταξύ άλλων είχε τονίσει τότε, ότι "Ένα από τα πράγματα που θεωρώ σημαντικά είναι ότι εάν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε τον καρκίνο, θα προσθέσουμε τουλάχιστον τρία χρόνια στο προσδόκιμο ζωής, και αυτό είναι κάτι που θα αλλάξει τον κόσμο".  

Πηγή: lifo

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

«Σεμνά και ταπεινά»: ένα από το πιο δηλητηριώδη βέλη στη φαρέτρα του λαϊκισμού

Δεν το πληροφορήθηκα από εφημερίδα ή από ιστότοπο. Μου το ανακοίνωσε, με τον γλαφυρό του τρόπο, ένας ταξιτζής: «Τα έμαθες;» μου είπε. «Οι "δικοί" μας, που έστειλαν οι Σαμαροβενιζέλοι για να συναντήσουν την τρόικα, θα περάσουν σαν μαχαραγιάδες στο Παρίσι!» Δεν θυμόταν το όνομα του ξενοδοχείου όπου θα κατέλυε η ελληνική αντιπροσωπεία, είχε όμως αποστηθίσει τις τιμές των δωματίων, το πόσο χρεώνει το ρουμ σέρβις ένα τοστ και ένα μπουκαλάκι νερό. «Και ο λαός πεινάει...» κατέληξε, οργίλος και λυγμικός ταυτόχρονα, εκλαμβάνοντας την σιωπή μου ως συμφωνία.

Δυο μέρες αργότερα, διάβασα στο διαδίκτυο την αντι-είδηση, που διοχετεύθηκε στο πνεύμα «όλοι ίδιοι είναι», στο συνεχές αλληλοκάρφωμα μεταξύ κυβέρνησης και Σύριζα. «Ο Τσίπρας σνομπάρει τους διαδηλωτές της Θεσσαλονίκης και πάει για γουηκ-εντ στο ακριβότερο ξενοδοχείο του κόσμου!» Το ουσιαστικό νέο είναι πως ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης θα συμμετάσχει στο Φόρουμ του Κόμο, όπου θα συζητήσει με εκπροσώπους της πολιτικής και οικονομικής ηγεσίας της Ευρώπης. Εκείνο όμως που πουλιέται από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ και πουλάει σε ακόμα μεγαλύτερη μερίδα πολιτών είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας ενέδωσε στην πολυτέλεια. Πρόδωσε τον αριστερό εαυτό του για να μπει στα σαλόνια. Έγινε ένας από «εκείνους»...

Δεν είναι ελληνικό χαρακτηριστικό. Παντού σχεδόν και πάντα η πολιτική διεξαγόταν (και) με όρους θεατρικής παράστασης, χολυγουντιανής ή μπολυγουντιανής υπερπαραγωγής, σαπουνόπερας έστω, όπου τα σκηνικά και τα ρούχα των ηθοποιών μετράνε εξίσου ή και περισσότερο από τις πράξεις τους.

Ο κόσμος, τα παλιά τα χρόνια, θαμπωνόταν απ'τις υπερπολυτελείς συνήθειες των ηγεμόνων. Οι χρυσοποίκιλτες περιβολές, τα πετράδια του στέμματος, οι μπανιέρες που ξεχείλιζαν από σαμπάνια ή από πανάκριβο γάλα γαϊδάρας όχι απλώς δεν τον εξόργιζαν μα και τον έκαναν να προσκυνάει. Και αν η Μαρία Αντουανέττα έχασε το κεφάλι της στην γκιλοτίνα εξαιτίας και του διαμαντένιου διαδήματος που φορούσε στον ωραίο της λαιμό, δύο σχεδόν αιώνες αργότερα οι Αθηναίοι πλημμύρισαν τους δρόμους για να παρακολουθήσουν τους γάμους του Κωνσταντίνου με την Άννα Μαρία. Η εικόνα, στα επίκαιρα της εποχής, μιας άμαξας αντάξιας της Σταχτοπούτας να στρίβει απ'την πλατεία Συντάγματος στην οδό Μητροπόλεως και οι βαλέδες με τις βελάδες και τα περουκίνια να ιδρώνουν στο λιοπύρι, προκαλεί σήμερα θυμηδία. Κανένας όμως δεν ξεκαρδίστηκε με τις αντίστοιχες παράτες στον προπέρσινο υμέναιο του Γουίλιαμ και της Κέιτ Μίντλετον.

Οι βασιλιάδες, θα μου πείτε, είναι στις μέρες μας διακοσμητικοί. Το ζήτημα είναι πως ζουν εκείνοι που όντως κυβερνούν κι αποφασίζουν για τις τύχες των ανθρώπων. Το σπίτι του πολιτικού πρέπει να είναι γυάλινο και ο ίδιος λιτός σαν αρχαίος Σπαρτιάτης, σαν τον Μαχάτμα Γκάντι τουλάχιστον που είχε δυο καλαμάκια για πόδια και τρεφόταν με σκέτη από γιουβέτσι. Ή σαν τον Πρόεδρο της Ουρουγουάης, τον Χοσέ Μουχίκα, ο οποίος οδηγεί έναν σαραβαλιασμένο σκαραβαίο και εμφανίζεται παντού με ξεχειλωμένες ζακέτες. Αυτός μάλιστα! Συμπάσχει εμπράκτως με τον λαό του.  

Παντού σχεδόν και πάντα η πολιτική διεξαγόταν (και) με όρους θεατρικής παράστασης, χολυγουντιανής ή μπολυγουντιανής υπερπαραγωγής, σαπουνόπερας έστω, όπου τα σκηνικά και τα ρούχα των ηθοποιών μετράνε εξίσου ή και περισσότερο από τις πράξεις τους...  

Ο Λένιν θα είχε αντίθετη άποψη. Όταν ρωτήθηκε –λένε- γιατί επέμενε να ταξιδεύει πρώτη θέση στο τρένο, απάντησε ότι το ζητούμενο είναι να αναβιβαστούν όλοι στην πρώτη θέση και όχι να υποβαθμιστεί ο ίδιος στην τρίτη. Η Ρόλς Ρόυς, εν πάση περιπτώσει, με την οποίαν κυκλοφορούσε στη Μόσχα, εκτίθεται ακόμα στο μουσείο. Ο Στάλιν το είδε διαφορετικά: Τσόχινα σακκακοπουκάμισα αντί για κοστούμια και προβολή ενός τρόπου ζωής απολύτως αφοσιωμένου –υποτίθεται- στο παγκόσμιο προλεταριάτο. «Ένα παράθυρο στο Κρεμλίνο μένει ως το χάραμα φωτισμένο! Είναι ο Στάλιν που αγρυπνά για τους εργάτες όλης της γης...» καμάρωναν οι παλιοί κομμουνιστές. Δεν γνώριζαν πιθανότατα πως ο Στάλιν ήταν απλώς νυκτόβιος - με το που έσκαγε ο ήλιος πήγαινε για ύπνο.

Ο Φιντέλ Κάστρο ακολούθησε την ίδια γραμμή. Εμφανιζόταν επί δεκαετίες με τη στολή του αντάρτη και το όπλο κρεμασμένο στη ζώνη του, έτοιμος να βρεθεί στην πρώτη γραμμή και να αποκρούσει τυχόν αμερικάνικη απόβαση. Όταν μάλιστα έκοψε το κάπνισμα, δήλωσε πως θυσίασε τα πούρα για χατίρι του λαού του.

Είναι απορίας άξιον πώς ηγέτες, οι οποίοι κυβερνούν δικτατορικά νοιώθουν την ανάγκη να κολακεύουν ανθρώπους που από την ψήφο τους ποτέ δεν καταδέχθηκαν να εξαρτηθούν...

Στην Ελλάδα ανέκαθεν ήμασταν υπερπρόθυμοι να καυτηριάσουμε όποιον επιφανή «προκαλούσε».

Θυμάμαι, κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, κάτι κυρίες στην Φωκίωνος Νέγρη να περνάνε γενεές δεκατέσσερις τον Μίκη Θεοδωράκη επειδή είχε δήθεν θαλαμηγό, αγορασμένη με τα χρήματα των αριστερών θαυμαστών του. Για ένα ψαροκάικο επρόκειτο στην πραγματικότητα...

Ακούω ακόμα αρκετά συχνά να κατηγορούν την Αλέκα Παπαρήγα επειδή έστειλε την κόρη της στο αμερικάνικο κολλέγιο – τι κι αν τα ρούχα της είναι εμφανώς αγορασμένα απ'τα καλάθια των φτηνότερων καταστημάτων γυναικείων νεωτερισμών... Και βέβαια, οι βουλευτές αμείβονται εξωφρενικά για να κάθονται και βέβαια ο Ευάγγελος Βενιζέλος σπατάλησε το υστέρημα του κόσμου για να μεταβεί με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο από την Σκιάθο στις Βρυξέλλες... (Προσωπικά, εάν βρισκόμουν στη θέση του, θα πλήρωνα από την τσέπη μου ένα λήαρ-τζετ, απλώς για να αποφύγω τα κακόβουλα και κακόγουστα σχόλια.)

«Πού θα'θελες να μείνει η ελληνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι;» ρώτησα τον ταξιτζή. «Κάπου απλά...» «Σε μια φοιτητική εστία, ας πούμε...» «Ναι!» «Αν έμεναν όμως στη φοιτητική εστία μα στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα έδιναν γη και ύδωρ; Και αν οι βουλευτές έπαιρναν τον βασικό μισθό αλλά είχαν όλοι κανονικούς σπόνσορες, επιχειρηματίες που αγόραζαν δια αυτών τροπολογίες Ή ήταν οι ίδιοι όλοι πλούσιοι, απλοί χομπίστες της πολιτικής; Και αν ο Άκης Τσοχατζόπουλος, αντί να προκαλεί με κοσμικούς γάμους και μέγαρα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, παρίστανε τον λιτοδίαιτο και φυλούσε τα υπεξαιρεμένα εκατομμύρια σε κρυφούς λογαριασμούς; Και εάν ένας πρωθυπουργός με τριμμένα σακάκια και αγαθότατες προθέσεις έριχνε –λόγω ιδεοληψίας ή ανικανότητας- έξω την χώρα;»

Το νέο-καραμανλικό «σεμνά και ταπεινά» αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα από το πιο δηλητηριώδη βέλη στη φαρέτρα του λαϊκισμού. Μεταμφιέζει τον κοινωνικό φθόνο σε απαίτηση κοινωνικής δικαιοσύνης. Και την επιφάνεια σε ουσία. Αντί να κρίνουμε τα έργα των πολιτικών, αναρωτιόμαστε πόσο στοιχίζουν οι γραβάτες τους. Και όταν δεν φορούν γραβάτες, μας φαίνονται αυτομάτως παιδιά του λαού.

Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Ε, από το να φαίνεται τίμια, εγώ προτιμώ να είναι. Τίμια και ικανή. Κι ας φαίνεται όπως θέλει.

Πηγή: lifo

Πηγή : protagon