Δεν έχει σημασία αν μια γυναίκα φοράει στηθόδεσμο, τι είδους και πόσες ώρες μέσα στη μέρα, όσον αφορά τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η επιδημιολογική μελέτη έρχεται να διαλύσει τις κατά καιρούς φοβίες των γυναικών ότι μπορεί να παίζει ρόλο στην υγεία των μαστών τους το αν θα φορούν σουτιέν (κυρίως αυτά με ειδική ενίσχυση) ή όχι.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Λου Τσεν του Τμήματος Επιδημιολογίας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον και του Κέντρου Αντικαρκινικών Ερευνών Φρεντ Χάτσινσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention της Αμερικανικής Ένωσης Ερευνών για τον Καρκίνο, μελέτησαν περίπου 1.500 γυναίκες ηλικίας 55 έως 74 ετών (όλες μετά την εμμηνόπαυση), από τις οποίες τα δύο τρίτα είχαν καρκίνο του μαστού και οι υπόλοιπες όχι.

Οι επιστήμονες έκαναν προσωπικές συνεντεύξεις, συνέλεξαν πλήθος πληροφοριών για το ιατρικό ιστορικό και ειδικότερα για τις συνήθειες κάθε γυναίκας, όσον αφορά την χρήση ή μη στηθόδεσμων. Δόθηκε έμφαση στο πότε ακριβώς κάθε γυναίκα ξεκίνησε να φοράει σουτιέν, τι είδους (σκληρό ή μαλακό), τι μέγεθος, αν οι συνήθειές της σε αυτό το θέμα είχαν αλλάξει στην πορεία της ζωής της κ.α.

 Το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι ο στηθόδεσμος από καμία άποψη δεν αποτελεί παράγοντα αυξημένου κινδύνου για τον καρκίνο του μαστού. Η διαπίστωση αυτή «πρέπει να καθησυχάσει τις γυναίκες που φορούν στηθόδεσμο», ανέφεραν οι ερευνητές.

 Τα τελευταία χρόνια είχαν εκφραστεί κάποιες ανησυχίες μήπως για τη συχνότερη εμφάνιση καρκίνου του μαστού στις ανεπτυγμένες χώρες, σε σχέση με τις φτωχότερες, παίζει ρόλο ότι στις πρώτες οι γυναίκες φοράνε συχνότερα σουτιέν. Η νέα μελέτη δείχνει ότι δεν υπάρχει λόγος να «ενοχοποιούνται» ούτε τα σουτιέν με μπανέλες (για τα οποία είχν εκφραστεί οι περισσότεροι φόβοι), ούτε κανένα άλλο είδος στηθόδεσμου.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η πρόσφατη ιστορία με τους ακροβατισμούς, τακτισμούς Χιωτάκη αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τον γνωστό κανόνα ότι δηλαδή στις ευνουχισμένες διοικήσεις οι οικονομικές αποφάσεις που λαμβάνονται δεν ευνοούν κατ' ανάγκη την πλειοψηφία αλλά κυρίως μικρές συμπαγείς ομάδες συμφερόντων, αλλά το πρώτο και κύριο λόγο τους εαυτούς τους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόστος μιας οποιασδήποτε απόφασης που ευνοεί μια μικρή ομάδα διαχέεται (στην ευρύτερη κοινωνία) ενώ τα οφέλη συγκεντρώνονται (στην ομάδα). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα μέλη της ωφελούμενης ομάδας έχουν ισχυρότερα κίνητρα να ενεργοποιηθούν και να υποστηρίξουν την πρόταση σε σχέση με τα κίνητρα που έχουν τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας να ενεργοποιηθούν για να την καταπολεμήσουν. 

Σταδιακά, καθώς περνάει ο καιρός, η προ της κρίσης εποχή ξεθωριάζει και τα κενά της μνήμης μας υποκαθίστανται από τη φαντασία. Η ελληνική "μπελ επόκ" των ετών 1995-2009 αποκτά την αίγλη ενός χαμένου παραδείσου, όπου όλοι -μα όλοι- έτρωγαν με χρυσά κουτάλια κι έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Όπως και ο τελευταίος Μικρασιάτικης καταγωγής πρόσφυγας θα σού έλεγε ιστορίες με τσουβάλια λίρες και στρατιές από Τούρκους και Αρμένιους υπηρέτες πριν από την Καταστροφή, έτσι και ο τελευταίος Ελλαδίτης αναπολεί τις κουρσάρες, τις κουκλάρες, τη "χλίδα" γενικά μέσα στην οποίαν κολυμπούσε δήθεν προ της χρεοκοπίας. Παράλληλα -κι αυτό είναι το παράδοξο- συνηθίζουμε ανεπαισθήτως στην παρούσα κατάσταση. Ο εγωισμός μας θίγεται ολοένα και λιγότερο επειδή πίνουμε μπύρες σε παγκάκια και καπνίζουμε στριφτά. Αποκτούμε συνείδηση έκπτωτων, οι οποίοι πασπαλίζουν με τη χρυσόσκονη των αναμνήσεων τη δύσκολη πραγματικότητά τους.

Αλλά και ο λαός, που απαξιώνει όλους τους πολιτικούς του, και αποθεώνει τον «Κανένα», είναι άραγε έτοιμος και ώριμος να δεχθεί κάποιον νέου τύπου πολιτικό, που να μη χαϊδεύει αυτιά; Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας μη λαϊκιστής. Έτσι και εμφανιστεί κάποιος και πει σκληρές αλήθειες, φοβάμαι πως ο λαός θα ξαναψηφίσει τους ίδιους λαϊκιστές Καραγκιόζηδες που τον βολεύουν. Και η απορία: «Μπρε Χατζηαβάτη, ούτε εγώ δεν θα ψήφιζα τόσους καραγκιόζηδες!»

Όσο πιο επαρχιώτικη είναι μια κοινωνία τόσο πιο εύκολα κάποιος που απλώς πουλάει τρελλίτσα, περνιέται για μεγάλος πολιτικός, μοιραίος, καταραμένος και τα ρέστα.

Εκείνο που εγώ έχω καταλάβει είναι πως αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως. Αν θες να αφήσεις κάποιο ίχνος πίσω σου, πρέπει να σκιστείς στη δουλειά. Ακόμα και η μέθη σου οφείλει να είναι νηφάλια. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην παραφιλολογία των φτηνών ρομάντζων.

Σήμερα, τριανταπέντε χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουμε μια φαρσική ή τραγική ίσως επανάληψη του ίδιου φαινομένου. Εγώ ωστόσο δεν είμαι διατεθειμένος να πάσχω όσο ο πατέρας μου. Ας γίνει ότι θέλει η πλειονότητα των Ελλήνων. Κάθε γενιά, στο κάτω-κάτω, έχει δικαίωμα στη δική της πλάνη. Σήμερα τόσα χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουμε μα φαρσική ή τραγική επανάληψη του ίδιου φαινομένου. Ας γίνει ότι θέλει η πλειονότητα όλων των Κηφισιωτών. Κάθε γενιά στο κάτω- κάτω έχει το δικαίωμα στην δική της πλάνη. 

Στα θετικά της παραπάνω εκδοχής περιλαμβάνεται η κινητοποίηση των πιο δημιουργικών μας δυνάμεων. Θα ανασκουμπωθούμε όλοι για να επιβιώσουμε. Θα συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι οι γνησιότερες απολαύσεις στη ζωή προσφέρονται έτσι κι αλλιώς δωρεάν (και πόρρω απέχουν από το life style και το shopping therapy). Η Κηφισιά  θα ξαναζωντανέψει πραγματικά– οι σχέσεις των ανθρώπων θα συσφιχτούν, αφού η αλαζονεία των «καλών» καιρών θα δώσει μοιραία τη θέση της στην αλληλεγγύη.
Οι Κηφισιώτες, από την άλλη, θα θυσιάσουν τα όνειρα και τα ταλέντα τους στο βωμό της ανάγκης. Η φτώχεια είναι πολύ κακός σύμβουλος: Εντείνει τον –εγγενή στον homo sapiens- φθόνο, την προκατάληψη, τη μιζέρια. Ωθεί σε οδυνηρούς και άδικους συμβιβασμούς.

Υπάρχουν δύο ειδών πόλεις της «Κηφισιάς»: η μία χρεοκοπεί, πέφτει, ξανασηκώνεται, ανασκουμπώνεται, μεταναστεύει, ονειρεύεται, σχεδιάζει, θριαμβεύει. Η άλλη, η μονίμως "αγανακτισμένη", φθονεί, οργίζεται, καταγγέλλει. Της μίας έμβλημα το καραβάκι. Της άλλης το μαγαζάκι. Διαλέξτε

Με αφορμή την επέτειο 65 ετών από τη δημιουργία της, η Abarth προετοιμάζει μια ειδική και αντάξια του ονόματός της, έκδοση του 500. 

Το Αbarth 500 Custom Track Package θα περιοριστεί αυστηρά στα 65 αντίτυπα και εξωτερικά θα ξεχωρίζει από τη χαρακτηριστική μεταλλική γκρι βαφή -Record Grey Metallic- τις γυαλιστερές απολήξεις της εξάτμισης από ατσάλι, τους τροχούς 17 ιντσών με νέας σχεδίασης ζάντες ενώ την εικόνα συμπληρώνουν… δια της αντιθέσεως, οι κίτρινες δαγκάνες φρένων και τα φυμέ πίσω τζάμια. 

Στο εσωτερικό, εκτός από τους ανάλογους χρωματισμούς, τα sport καθίσματα, τα μεταλλικά πεντάλ και τις sport πινελιές, οι ενδείξεις του πίνακα οργάνων θα εμφανίζονται σε οθόνη TFT επτά ιντσών ενώ, τoν hi-tech εξοπλισμό θα συμπληρώνει η παρουσία του Blue&Me συστήματος σύνδεσης Bluetooth που συνδυάζεται με χειριστήρια στο τιμόνι. 

Την ισχύ της επετειακής έκδοσης θα αποδίδει ο γνώριμος υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας 1,4 λίτρων / 135 ίππων με 206 Nm ροπής ο οποίος, συνδυαστικά και με τις υπόλοιπες προδιαγραφές του, θα δίνει τη δυνατότητα στο σκληροπυρηνικό 500αράκι να επιταχύνεται από στάση στα 100 χλμ./ώρα σε 7,9 δευτερόλεπτα, ενώ η μέγιστη ταχύτητά του θα φτάνει τα 204 χλμ./ώρα. 

Η απόκτηση της επετειακής έκδοσης εξασφαλίζει στους ιδιοκτήτες της τη δυνατότητα συμμετοχής στο Abarth Track Experience, το πρόγραμμα της ιταλικής φίρμας για αγωνιστική οδήγηση σε πίστες σε όλο τον κόσμο, με την καθοδήγηση εκπαιδευτών.