Ο Αλέξης Τσίπρας, σε άρθρο του στην Ελευθερία της Μεσσηνίας, με αφορμή την περιοδεία του στην Καλαμάτα, ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μιλά για την Ελλάδα της λαμογιάς του Φραπέ, του Mr Χωριάτικο, του Λιόλιου και του Γρ. Δημητριάδη των υποκλοπών. «Χρειάζεται ισχυρή προοδευτική παράταξη που να μπορεί να κοιτάει στα μάτια τη Δεξιά και να τη νικήσει», τονίζει

Στην ανάγκη για μια «μεγάλη πολιτική υπέρβαση» στέκεται ο Αλέξης Τσίπρας, σε άρθρο του στην «Ελευθερία», με αφορμή τη χθεσινή επίσκεψή του στην Καλαμάτα. «Έχουμε τη δύναμη της εμπειρίας και τη φρέσκια δυναμική της ανανέωσης. Έχουμε τις ρίζες μας βαθιά στην κοινωνία και το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον», σημειώνει και ασκεί δριμεία κριτική στην κυβέρνηση υπογραμμίζοντας πως η ΕΛΑΣ στέκεται απέναντι στην «Ελλάδα του «Φραπέ», του «Χασάπη» και του Κουλκουδίνα»

Ο κ. Τσίπρας υπερασπίζεται, την κυβερνητική του θητεία, υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε μια χρεοκοπημένη χώρα και πέτυχε την έξοδο από τα μνημόνια και τη ρύθμιση του χρέους. «Τα λεφτά που πήραμε τα βάλαμε στα δημόσια ταμεία. Δεν τα βάλαμε στις τσέπες μας. Δεν τα κάναμε μίζες. Κάθε ευρώ που χάνεται από τη διαφθορά λείπει από τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία, ενώ εμφανίζεται στις τιμές του σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς του ρεύματος» σημειώνει ενώ προαναγγέλλει, ότι όσοι ευθύνονται για την υπονόμευση του κράτους δικαίου και της Δικαιοσύνης θα λογοδοτήσουν.

Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην «Ελευθερία»

«Το μέλλον της Ελλάδας κρίνεται στις αποφάσεις που παίρνουμε σήμερα. Στις αδικίες που ανεχόμαστε, στα συμφέροντα με τα οποία τολμάμε να συγκρουστούμε, στις δυνατότητες που ανοίγουμε για τους ανθρώπους της. Το ερώτημα είναι αν θα αφήσουμε στην επόμενη γενιά μια χώρα χαμηλότερων προσδοκιών ή αν θα βρούμε το θάρρος να αλλάξουμε την πορεία της.

Το 2030 η Ελλάδα συμπληρώνει διακόσια χρόνια από την ίδρυση του σύγχρονου κράτους της. Ας δώσουμε σε αυτή την επέτειο έναν ορίζοντα αντάξιο της ιστορίας της. Να μπορούν τα παιδιά της να χτίζουν εδώ τη ζωή τους. Να ανταμείβεται η προσπάθεια περισσότερο από την καταγωγή και τις γνωριμίες. Να αποκτήσουν επιτέλους περιεχόμενο, στην καθημερινότητα των πολλών, οι μεγάλες υποσχέσεις της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της προκοπής. Να κάνουμε το 2030 όχι απλώς μια επέτειο, αλλά έναν νέο δημοκρατικό ορίζοντα για την Ελλάδα.

Σε αυτόν τον τόπο και κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο ζουν δύο Ελλάδες. Ζει η Ελλάδα που αγωνιά να τα βγάλει πέρα με τον τίμιο ιδρώτα της, με τον μόχθο και την παραγωγή. Και ζει και η Ελλάδα της λαμογιάς, της διαφθοράς και της διαπλοκής. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυτή η δεύτερη Ελλάδα έχει πάρει κεφάλι και ζει παρασιτικά εις βάρος των ανθρώπων που παράγουν. Αυτή είναι Ελλάδα του «Φραπέ», του «Χασάπη» και του Κουλκουδίνα, που παίρνουν τις επιδοτήσεις των αγροτών, των κτηνοτρόφων και των αλιέων. Η Ελλάδα του κ. «Χωριάτικου»που έκλεβε το ελληνικό δημόσιο όχι δήθεν κάτω από τα μάτια, αλλά και με τις πλάτες της κρατικής μηχανής. Η Ελλάδα του κ. Λιόλιου, του εκλεκτού του Μαξίμου, που έστηνε μέχρι και σχολικά πρωταθλήματα. Η Ελλάδα του κ. Μπεκίρη, του δήθεν εθελοντή στο γραφείο του πρωθυπουργού, που δεν έκανε ποτέ πόθεν έσχες. Η Ελλάδα του κ. Δημητριάδη, ενός από τους αρχιτέκτονες του σκανδάλου των υποκλοπών, που περιοδεύει στην Ελλάδα ως στέλεχος της ΝΔ σαν να μην τρέχει τίποτα.

Η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε επαφή με τη ζωή των πολλών. Πίσω από τις αποτυχίες της βρίσκονται πέντε πολιτικές επιλογές που αποκαλύπτουν ποιους υπηρετεί και ποιους εγκαταλείπει:

• Προστατεύει τα μεγάλα συμφέροντα, αφήνοντας την κοινωνία απροστάτευτη απέναντι στην ακρίβεια. Ένα αόρατο μνημόνιο αφαιρεί καθημερινά εισόδημα από τα νοικοκυριά, την ώρα που τα καρτέλ θησαυρίζουν.
• Παραχωρεί περισσότερη δύναμη στα funds, που αντιμετωπίζουν το σπίτι μιας οικογένειας ως ευκαιρία κέρδους. Ο δανειολήπτης μένει μόνος απέναντι σε έναν μηχανισμό που απειλεί να του στερήσει τους κόπους μιας ζωής.
• Συσσωρεύει υπερπλεονάσματα από την επιβάρυνση της κοινωνίας και επιστρέφει ένα μικρό μέρος τους σε pass και αποσπασματικές ενισχύσεις. Ζητά μάλιστα ευγνωμοσύνη από εκείνους των οποίων το εισόδημα εξαντλεί.
• Αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και τη διατήρησή της στην εξουσία ως υπέρτατο σκοπό. Το «Επιτελικό Κράτος» συγκέντρωσε την εξουσία στο Μέγαρο Μαξίμου, αποδυνάμωσε τη λογοδοσία, έθεσε στο στόχαστρο τις Ανεξάρτητες Αρχές και άνοιξε την πόρτα σε πρακτικές της «νύχτας» στον πυρήνα της διακυβέρνησης.
• Υπονομεύει τη μεγάλη υπόσχεση της Μεταπολίτευσης: ότι η επόμενη γενιά θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Αντί να ανοίγει δρόμους για τους νέους, τούς ζητά να συμβιβαστούν με λιγότερες ευκαιρίες, μεγαλύτερη ανασφάλεια και χαμηλότερες προσδοκίες.

Παρέλαβα την χώρα χρεοκοπημένη και με άδεια ταμεία. Την είχαν χρεοκοπήσει οι κυβερνήσεις της ΝΔ και αστόχησαν οι συγκυβερνήσεις της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ να τη βγάλουν από την κρίση.

Ανέλαβα την ανόρθωση της χώρας, την ανάκτηση της αξιοπιστίας της, την έξοδό της από τα μνημόνια και τη ρύθμιση του χρέους. Και τα πέτυχα. Κάθε ευρώ που έμπαινε στα δημόσια ταμεία είχε μια αξία, υπηρετούσε έναν εθνικό στόχο. Να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια, να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να μπορέσουμε να ανασάνουμε οικονομικά. Σήμερα, κάθε ευρώ που μπαίνει στα δημόσια ταμεία έχει αυτόν το στόχο; Τα λεφτά που πήραμε τα βάλαμε στα δημόσια ταμεία. Δεν τα βάλαμε στις τσέπες μας. Δεν τα κάναμε μίζες. Κάθε ευρώ που χάνεται από τη διαφθορά λείπει από τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία, ενώ εμφανίζεται στις τιμές του σούπερ μάρκετ και στους λογαριασμούς του ρεύματος.

Το αίσθημα δικαίου θα κριθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα στην κάλπη. Αν ο κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ πάρουν άλλη μία τετραετία, τότε δεν υπάρχει καμία περίπτωση αυτά τα θέματα να ανοίξουν και να υπάρξει λογοδοσία. Σε ό,τι με αφορά δεσμεύομαι ότι αυτοί που τσαλαπάτησαν το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη θα λογοδοτήσουν.

Η πολιτική αλλαγή με αλλαγή πολιτικής είναι η προϋπόθεση ώστε η χώρα να αποκτήσει ξανά κοινωνική συνοχή, δημοκρατική αξιοπιστία και πραγματική προοπτική. Είναι κοινωνική απαίτηση. Η Ελλάδα χρειάζεται μια εναλλακτική προοδευτικής διακυβέρνησης. Όχι μια δύναμη διαχείρισης, όχι μια ακόμα δύναμη συνδιαχείρισης, αλλά τον αντίπαλο πόλο στη δεξιά, όχι μια συμπληρωματική δύναμη στη Δεξιά αν χρειαστεί δεκανίκι μετά τις επόμενες εκλογές.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια ισχυρή προοδευτική παράταξη που να μπορεί να κοιτάει στα μάτια τη Δεξιά και να τη νικήσει στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν στηθούν οι κάλπες. Να ηττηθεί εκλογικά και στρατηγικά ο κ. Μητσοτάκης και η Δεξιά. Να απαλλαγεί η χώρα από την πιο διεφθαρμένη και άδικη κυβέρνηση.

Έχει έρθει η ώρα για μια μεγάλη πολιτική υπέρβαση. Μια υπέρβαση που εκκινεί από μια νέα πολιτική ενότητα του χώρου που θα συναντηθεί στην κάλπη της ΕΛΑΣ. Έχουμε τη δύναμη της εμπειρίας και τη φρέσκια δυναμική της ανανέωσης. Έχουμε τις ρίζες μας βαθιά στην κοινωνία και το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Όποιος και όποια πιστεύει σε αυτή την αναγκαιότητα και σε αυτή τη δυνατότητα, κάνει την πολιτική επιλογή σήμερα».

Η υπόθεση διαφθοράς στην ΑΑΔΕ, οι εσωκομματικές ισορροπίες στη ΝΔ και ο κίνδυνος αγροτικών κινητοποιήσεων εντείνουν την πίεση στο Μαξίμου, ενώ οι διεθνείς εξελίξεις προκαλούν νέα ανησυχία.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, αρχικά να ευχηθώ καλό μήνα και καλή εβδομάδα. Τελευταίος μήνας του Φθινοπώρου ο Νοέμβριος, βαίνομεν αργά αλλά σταθερά προς τας εκλογάς της Ανοίξεως και ειλικρινά δεν ξέρω πως θα την παλέψει η κυβέρνηση ως τότε. Τα είχε όλα δηλαδή, της έσκασε και η ιστορία με τα στελέχη της ΑΑΔΕ και ψάχνεται. Κι αυτό επειδή δεν μιλάμε για ένα και δύο άτομα, μιλάμε για 25 στελέχη της Αρχής που προΐσταται ο κ. Πιτσιλής εδώ και αρκετά χρόνια, στελέχη που φαίνεται πως έχουν λερωμένη τη φωλιά τους σε τρανταχτές υποθέσεις τύπου «Χωριάτικο». Δηλαδή, φανταστείτε το δίλημμα. Από τη μια να πανηγυρίζεις ότι καταπολεμάς τη διαφθορά και από την άλλη να φαίνεται ότι οι ελεγκτικοί σου μηχανισμοί -μέρος αυτών- είναι κομμάτι του προβλήματος. Στο σύνολο δηλαδή το αποτέλεσμα δεν φαίνεται να ευνοεί την κυβέρνηση.

Ο Τραμπ την επόμενη ημέρα

Εφτασε η κρίσιμη μέρα και τα βλέμματα – χωρίς καμία υπερβολή! – είναι στραμμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών θα κρίνει πάρα πολλά πράγματα στην γεωπολιτική σκακιέρα. Σύμφωνα με τα προγνωστικά οι Ρεπουμπλικάνοι του Ντόναλντ Τραμπ προβλέπεται να χάσουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και ίσως χάσουν και την πλειοψηφία στη Γερουσία. Αυτό βεβαίως είναι το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο για τον σημερινό Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ήδη το θέμα της «νοθείας» δουλεύεται συστηματικά από τους υποστηρικτές του Προέδρου και αναμένεται σ΄ αυτή την περίπτωση να συνεχίζει να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα. Η θέση του θα αδυνατίσει – ότι καλύτερο για τους ευρωπαίους και τον … Ζελένσκι, το οποίο τον έχουν πάρει … «επ΄ ώμου». Όμως ένας Τραμπ αποδυναμωμένος στις ΗΠΑ και με τους δικαστικούς κινδύνους ενόψει – τους οποίους προφανώς και τους φοβάται – θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Δεν γνωρίζω πως θα συμπεριφερθεί στον πόλεμο με το Ιράν, αλλά και ούτε είναι σαφές πως θα εξελιχθούν οι σχέσεις του με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αν η κατάσταση σήμερα είναι δύσκολη, πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να γίνει επικίνδυνα δύσκολη μετά από την 3η Νοεμβρίου! Όλα αυτά τα παρακολουθούν στο Μέγαρο Μαξίμου και στην Βασιλίσσης Σοφίας και … κρατάνε την ανάσα τους!

Το «κοινωνικό ζήτημα» στον άξονα

Αλλά στην Ευρώπη το «κοινωνικό ζήτημα» έχει επανακάμψει δριμύτερο. Μετά από την επιτυχία των διαδηλώσεων για τρίτο Σάββατο – το περασμένο – στη Γαλλία, η κατάσταση δεν φαίνεται να εκτονώνεται. Την προσεχή Πέμπτη υπάρχει πανεθνική κινητοποίηση των συνδικάτων και ήδη γίνεται λόγος για «μία εβδομάδα υψηλού κινδύνου για την κυβέρνηση»! Εχει φέρει στο τραπέζι την αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά όχι με αξιόπιστο τρόπο. Η κυβέρνηση Λεκορνύ και ο Πρόεδρος Μακρόν βρίσκονται αντιμέτωποι από την μία πλευρά από την κοινωνική οργή και από την άλλη από τις εταιρείες οικονομικής αξιολόγησης, ενώ συνεχίζει να δαπανά τεράστια ποσά σε πολεμικούς εξοπλισμούς και όχι για την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών. Δε νομίζω ότι μπορεί να … «τετραγωνίσει τον κύκλο»! Το μόνο που της απέμεινε είναι η καταστολή – η γυμνή καταστολή! Όπως και στη Γερμανία, όπου διαδήλωσαν το Σάββατο 31 πόλεις περί τους 180.000 νέοι της Gen Z και σε μείζον θέμα έχουν αναδειχθεί κάτι … σπασίματα στη Φρανκφούρτη – κι όχι οι λόγοι για τους οποίους έγιναν οι διαδηλώσεις. Και συζητούν η επόμενη διαδήλωση να απαγορευθεί!

«Επιχείρηση γοητείας»

Εν τω μεταξύ στα καθ΄ ημάς το Μέγαρο Μαξίμου και ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης καταβάλουν απελπισμένες προσπάθειες για να δείξουν – μόνο να δείξουν, εντάξει; – ότι ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής όχι μόνο δεν έχει σχέση με τον έτερο πρώην τον κ. Αντώνη Σαμαρά, αλλά αντιθέτως παραμένει ως ο βασικός πυλώνας της σημερινής Νέας Δημοκρατίας! Ετσι την τελευταία προσπάθεια την ανέθεσαν στον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Κυριάκο Πιερρακάκη, εκμεταλλευόμενοι ένα σοβαρό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουν η ΣΕΚΕ και οι καπνοπαραγωγοί της Θράκης – το θέμα της υψηλής φορολογίας του καπνού σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο ευγενής κι ο … αναλώσιμος

Πήγε, λοιπόν, ο κ. Πιερρακάκης στη Ξάνθη, συναντήθηκε με την ηγεσία της ΣΕΚΕ και φυσικά με τον πρόεδρο της, το κ. Καραμανλή. Και δώστου οι διθύραμβοι για την … επιτυχή επίσκεψη του υπουργού, που τον δέχθηκε ο κόσμος εκεί σαν τον σωτήρα του και να το profile του κ. Πιερρακάκη, που προετοιμάζεται για τις μελλοντικές εξελίξεις. Και να οι φωτογραφίες με τον κ. Καραμανλή – προφανώς σε κοντράστ με τις αντίστοιχες στο Πολεμικό Μουσείο που ήταν με τον κ. Σαμαρά. Και να οι … «αγιογραφίες» για τον κ. Πιερρακάκη – και πόσο τον εκτιμάει ο κ. Καραμανλής. Κι αυτό συνέβαινε την ίδια ώρα που στη Βουλή ο δυστυχής υφυπουργός του κ. Δημήτρης Μαρκόπουλος απέσυρε από το νομοσχέδιο του κ. Πιερρακάκη το άρθρο 23 που έδινε το πάνω χέρι στα funds σε σχέση με τους δανειολήπτες….

Η πλήρης ασυδοσία

Τα οποία funds και οι servicers δεν προσήλθαν στη Βουλή όπου και είχαν κληθεί πριν από μερικές μέρες προκαλώντας την έντονη αντίδραση των βουλευτών της αντιπολίτευσης. Αντέδρασε και ο κ. Μαρκόπουλος βέβαια αλλά ποιος τον πιστεύει; Τα εν λόγω… ευαγή ιδρύματα κάνουν ό,τι θέλουν στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, της γαλάζιας διακυβέρνησης και του… κεντρώου κ. Πιερρακάκη. Η πλήρης ασυδοσία μιλάμε και οι απίστευτοι εκβιασμοί στην κοινωνία που χρωστάει πολλά ακόμη. Βέβαια όταν η κοινωνία έσωζε τις Τράπεζες στα Μνημόνια όλα ήταν καλά… Δεν βαριέστε, θα το λύσει το θέμα ο πρωθυπουργός Κυριάκος έως τις εκλογές. Έχει πολλά φούμαρα να πουλήσει ακόμα…

Ο κ. Μητσοτάκης κι ο κ. Πιτσιλής

Κατά τα άλλα ο κ. Μητσοτάκης συνεδριάζει σήμερα το υπουργικό του συμβούλιο για να οργανώσει τον κυβερνητικό προγραμματισμό ως τις εκλογές. Κι αμέσως μετά συνεδριάζει την – άγνωστη ως τώρα… – Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματος – όπου διάφοροι παράγοντες της Πειραιώς βρίσκονται … «στα σκοινιά» μεταξύ τους! Κι όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης διαφθοράς, που αδυνατεί να πείσει την κοινωνία γιατί όλες αυτές οι υποθέσεις βγήκαν από τη επιχείρηση … «καθαρά χέρια» του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη – εν αγνοία βεβαίως της ΑΑΔΕ! – τώρα, μετά από 7,5 χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ο επικεφαλής της ΑΑΔΕ κ. Γιώργος Πιτσιλής βρίσκεται σε δύσκολη θέση, σε πολύ δύσκολη θέση – που όμως το Μέγαρο Μαξίμου αδυνατεί να τον απομακρύνει – για ευνόητους λόγους…

Απονενοημένο

Κυκλοφορεί ότι ο κ. Μητσοτάκης σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να επισκεφτεί τη Μεσσηνία στα πλαίσια του συνεδρίου της ΚΕΔΕ. Μια περιοχή που μοιάζει με … «διακεκαυμένη ζώνη», δεδομένου ότι είναι η έδρα του κ. Σαμαρά. Βέβαια για το κάνει αυτό ο πρωθυπουργός θα πρέπει να διαμορφώσει ένα τέτοιο προστατευόμενο περιβάλλον για να μην υπάρξουν και … «ατυχήματα»! Αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα….

Ο κ. Σχοινάς και τα … τρακτέρ

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Μαργαρίτης Σχοινάς έχει πέσει στα … βαθιά και χωρίς … σωσίβιο! Εντός του Νοεμβρίου πρέπει να πληρωθούν οι αγρότες την βασική ενίσχυση, αλλά αυτό ακόμη δεν φαίνεται στον ορίζοντα! Κι όσο περνούν οι μέρες τόσο το άγχος κι η ανησυχία ανεβαίνουν level. Διότι υπάρχει κίνδυνος. Και μάλιστα μεγάλος. Και δεν έχει να κάνει τόσο με την αδυναμία των βουλευτών να πλησιάσουν τις αγροτικές περιοχές, όσο με το ενδεχόμενο να βγουν πάλι τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς. Σε προεκλογική περίοδο….

Αυτό που είναι σε εξέλιξη στις κοινωνίες της Ευρώπης ξεπερνά κατά πολύ την έννοια της «κινητοποίησης της νεολαίας». Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο ανατρεπτικό

Παρατηρώ πώς προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον μεγάλο κύκλο κοινωνικής αναταραχής, στον οποίο έχουν μπει οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, όσοι θεωρούν ότι σήμερα εκπροσωπούν τη «σκέψη των ελίτ» στη χώρα μας.

Είναι εντυπωσιακή η αδυναμία κατανόησης αυτών που συμβαίνουν. Από τη μια, έχουμε αυτούς που βλέπουν απλώς και μόνο μια παραβατικότητα της νεολαίας ή θεωρούν ότι είναι περίπου «εθιμικά» φαινόμενα. Κάπου στη μέση είναι αυτοί που παραδέχονται ότι υπάρχει μια σχέση των κινητοποιήσεων με κοινωνικά προβλήματα, αλλά δεν έχουν καμία διάθεση να παραδεχτούν ότι αυτό οφείλεται στην αποτυχία των πολιτικών που εφαρμόζονται. Και υπάρχουν και αυτοί, πολύ λιγότεροι, που κάπως κατανοούν ότι είναι μια κοινωνική έκρηξη σε εξέλιξη.
Όμως, ακόμη και αυτοί που καταλαβαίνουν ότι υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στις πολιτικές που εφαρμόζονται και τις μεγάλες κινητοποιήσεις, σπεύδουν να «διευκρινίσουν» ότι «όλα αυτά τελικά ευνοούν την Άκρα Δεξιά».

Καταρχάς δεν πρόκειται για κινητοποίηση της νεολαίας, αλλά για μια παλλαϊκή κινητοποίηση. Η νεολαία είναι βεβαίως στην αιχμή, γιατί η κρίση της δημόσιας εκπαίδευσης ως αποτέλεσμα των περικοπών δαπανών βιώνεται άμεσα και γιατί η νεολαία δεν κουβαλάει ίσως τις ήττες άλλων γενεών, όμως σήμερα ξεσηκώνεται το σύνολο των κοινωνιών. Γι’ αυτόν τον λόγο και στις διαδηλώσεις κατεβαίνουν και εργαζόμενοι και έχουμε μεγάλες κινητοποιήσεις όπου δεν πρωταγωνιστεί μόνο η νεολαία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία, βλέπουμε να ενοποιούνται κομμάτια που συνήθως δεν συμπορεύονται, όπως για παράδειγμα τα συνδικάτα με τη νεολαία μεταναστευτικής καταγωγής από τα προάστια, σε πρωτότυπες μορφές λαϊκής ενότητας.

Κατά δεύτερον, έχουμε μια συνολικότερη αμφισβήτηση του κοινωνικού μοντέλου που έχει εμπεδωθεί και που στηρίζεται στην ιδιωτικοποίηση, στην αναίρεση κοινωνικών δικαιωμάτων, στην εξατομίκευση, στον ανταγωνισμό. Αντιθέτως, οι πολίτες επιμένουν στην ανάγκη να υπάρχουν κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία, απαιτούν μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης κόστους ζωής, που σήμερα παροξύνει την κοινωνική ανασφάλεια και αναδιανομή εισοδήματος, ζητούν οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους, και δεν ανέχονται να βλέπουν τις κοινωνικές ανισότητες του πλούτου να οξύνονται. Επίσης, οι πολίτες ολοένα και περισσότερο δεν αποδέχονται ότι η λύση για όλα αυτά είναι η ανάπτυξη, ως αύξηση του ΑΕΠ, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και χωρίς σαφή μέτρα υπέρ της μεσαίας τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Κατά τρίτον, όλα αυτά δεν εκφράζονται μόνο ως συγκεκριμένα αιτήματα, ή μόνο ως οργή και δυσαρέσκεια αλλά και ως απαίτηση για πολιτική αλλαγή, πιο σωστά για μια συνολική αλλαγή πολιτικών που να μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη δημοκρατία και στο πολιτικό σύστημα.

Το γεγονός ότι απέναντι σε όλα αυτά η ύστατη γραμμή άμυνας των διάφορων δημοσιολογούντων είναι να πουν ότι «εντάξει όλα αυτά, αλλά οι αγορές δεν θα αφήσουν πολλά περιθώρια» είναι . Ενδεικτικό, άλλωστε, το πώς ήδη χρησιμοποιούν ως επιχείρημα το ζήτημα του χρέους για την περίπτωση της Γαλλίας.

Μόνο που αυτό που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν είναι ότι εάν σήμερα οι κοινωνίες ξεσηκώνονται είναι ακριβώς επειδή για δεκαετίες θεωρήθηκε αυτονόητο ότι οι αγορές είναι αυτές που πρέπει να υπαγορεύουν τις πολιτικές που θα εφαρμόζουν οι κοινωνίες.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί τελικά σήμερα οι πολιτικές ελίτ δεν μπορούν να κατανοήσουν πραγματικά τι συμβαίνει και τι σημαίνει. Και αυτό, με τη σειρά του, εξηγεί γιατί η αυθόρμητη τάση τους είναι τελικά να καταφεύγουν στην αστυνομική καταστολή, ακόμη και όταν κατανοούν ότι αυτό μάλλον θα «ρίξει λάδι στη φωτιά».

Στην πραγματικότητα, ένα ολόκληρο κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο, όπως διαμορφώθηκε εδώ και δεκαετίες περνάει μια βαθιά κρίση, που τα σημάδια της ήταν ενεργά ήδη από την περασμένη δεκαετία. Αδυνατεί να απαντήσει στη στασιμότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας, αποτυγχάνει απέναντι στην αντιμετώπιση της κρίσης κόστους ζωής, και όταν οι κοινωνίες αντιδρούν έχει να προσφέρει μόνο αστυνομική καταστολή. Καθόλου τυχαία, σε αυτό το τοπίο έχουν αποδεχτεί την ατζέντα της Ακροδεξιάς προσφέροντας αντί για κοινωνική συνοχή την «προστασία» απέναντι στις υποτιθέμενες «ορδές μεταναστών», υιοθετώντας μέτρα που κάποτε θεωρούνταν εκτός οποιουδήποτε δημοκρατικού πλαισίου όπως οι «προωθήσεις» στην Αφρική.

Αυτό που εκκολάπτεται και αυτό που δεν θέλουν να δουν σήμερα όλοι αυτοί που θέλουν απλώς τα πράγματα να μείνουν ως έχουν, δεν είναι απλώς μια κοινωνική έκρηξη, αλλά, πολύ περισσότερο, ένα μεγάλο κίνημα ανατροπής που θα μπορέσει να αποκαταστήσει τη δημοκρατία και να μπορέσει να διαμορφώσει όρους πραγματικής κοινωνικής συνοχής, βάζοντας σε προτεραιότητα τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι μόνο των αγορών.

Προφανώς η «μετάφραση» όλων των αυτών των κοινωνικών δυναμικών σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης δεν είναι εύκολη. Ούτε θα είναι μια εύκολη γρήγορη διαδικασία, εάν αναλογιστούμε το βάθος των αλλαγών που απαιτούνται, τις συγκρούσεις με συμφέροντα, αλλά και την αναμέτρηση με παγιωμένες νοοτροπίες σε όλους τους τομείς. Θα χρειαστεί επίσης την ικανότητα να οικοδομηθούν ευρύτερες συμμαχίες και στο εσωτερικό των χωρών και στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Όμως, άλλος δρόμος για να μην συνεχίσουν να κυλούν οι κοινωνίες σε μια κρίση που από κοινωνική θα γίνεται πολιτισμική δεν υπάρχει.

Όλα αυτά απαιτούν να αλλάξουν τα πράγματα και στη δημόσια σφαίρα, στον ίδιο τον τρόπο που συζητάμε για τις εναλλακτικές. Να το πω διαφορετικά: δεν μπορούμε το 2026 να συζητάμε για τον πληθωρισμό ή την ενεργειακή κρίση ή τη στεγαστική κρίση ή την κρίση της Δύσης με όρους που παραπέμπουν στο… 2015 και την ένδοξη εποχή όταν κάποιοι επί της ουσίας έλεγαν «και εάν δεν υπήρχε η Τρόικα θα έπρεπε να την εφεύρουμε». Ούτε μπορούμε να βλέπουμε κάθε κίνημα ως «ανομία» ή «παραβατικότητα». Χρειαζόμαστε φρέσκια σκέψη και ανθρώπους που να μπορούν να κάνουν αυτή τη συζήτηση με τους όρους που της αναλογεί.

Πάνω από όλα χρειαζόμαστε πολιτικούς που να είναι διατεθειμένοι να ακούσουν την αγωνία της κοινωνίας όχι για να την πείσουν ότι τα πράγματα είναι καλύτερα από όσο δείχνουν, αλλά για να βαδίσουν μαζί της στο δρόμο του αγώνα και της ελπίδας.

Πηγή: in

Συγγενείς, φίλοι και κουμπάροι του Μιχάλη Μπεκίρη εμφανίζονται σε δημόσιες συμβάσεις, διοικητικές θέσεις και χρηματοδοτήσεις, εγείροντας ερωτήματα για το δίκτυο επιρροής του.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο πρώην διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, Μιχάλης Μπεκίρης, φέρεται να εμφανίστηκε στην Πάτρα με ένα υπερπολυτελές τζιπ, ένα Range Rover. Εύλογα, υπήρξαν ερωτήματα με ποια ιδιότητα χρησιμοποιούσε ο κ. Μπεκίρης το κυβερνητικό όχημα. Αυτό είναι το λιγότερο βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς πως στην υπηρεσία του κ. Μπεκίρη φαίνεται πως βρίσκονταν 4 αστυνομικοί. Και πριν βιαστεί κανείς να το διαψεύσει, να πούμε ότι πρόκειται για δύο άνδρες και δύο γυναίκες. Οι τελευταίες μάλιστα, είχαν εγκατασταθεί στο γραφείο του κ. Μπεκίρη στη Βουλή, παρέχοντας γραμματειακή υποστήριξη.

Ο διευθυντής, του διευθυντή….

Για να είμαστε ακριβείς δεν ήταν οι μόνες. Στο ίδιο γραφείο φαίνεται πως διατηρούσε θέση και ένας συμπαθέστατος κατά τα λοιπά απόστρατος του Λιμενικού. Λέγεται πως είχε το ρόλο του «διευθυντή» κάτω από τον διευθυντή Μιχάλη Μπεκίρη. Δήλωναν εθελοντές και οι δύο. Εθελοντές-διευθυντές σαν να λέμε.

Δεν ξέρουμε αν ο κ. Μπεκίρης χρησιμοποιούσε το Range Rover στις επισκέψεις του -τουλάχιστον μια φορά το μήνα- για να φτάσει σε πασίγνωστο all day restaurant της Πάτρας στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου.

Η παρέα της Πάτρας

Η παρέα που απολάμβανε το φαγητό της εκεί ήταν πάνω, κάτω η ίδια. Πλην του «οικοδεσπότη» Μιχάλη Μπεκίρη στο τραπέζι βρίσκονταν ο αδελφός του Φοίβος (υπενθυμίζεται ότι το όνομά του έπαιζε δυνατά έως πρόσφατα ως υποψήφιου με τη ΝΔ), ο προϊστάμενος της 6ης ΥΠΕ Ηλίας Θεοδωρόπουλος, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Λιμένος Πάτρας (ΟΛΠΑ) Πάνος Αναστασόπουλος, ο επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης της ΝΔ στην Αχαΐα Μάκης Κατσιγιάννης (οι νεοδημοκράτες της Πάτρας γνωρίζουν ότι είχε τη στήριξη του Μπεκίρη προκειμένου να εκλεγεί), ο διοικητής του νοσοκομείου του Ρίου, Δημήτρης Μπάκος, η διοικήτρια του Καραμανδάνειου, Ασπασία Ρηγοπούλου και ο δικηγόρος Γιώργος Τσίρης (υποψήφιος με τη ΝΔ στην Αχαΐα στο παρελθόν).

Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στην Πάτρα αναφέρουν στο in ότι η παρέα το τελευταίο διάστημα ασχολούταν πυρετωδώς με το πως θα προετοιμάσει την κάθοδο του Φοίβου Μπεκίρη στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, το σενάριο αυτό φαίνεται ότι απομακρύνεται.

Την ίδια ώρα οι αποκαλύψεις για το ευνοημένο περιβάλλον του κ. Μπεκίρη συνεχίζονται. Γράψαμε ήδη για τη συνεργασία του αδελφού του, Αλέξανδρου Μπεκίρη που είναι δικηγόρος με τον ΟΛΠΑ. Στη Διαύγεια δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο για τη συνεργασία αυτή που φαίνεται πως έχει ξεκινήσει από το 2019, μόλις ο Μιχάλης Μπεκίρης βρέθηκε στο γραφείο του πρωθυπουργού.

Αμοιβές και ερωτήματα

Οι πληροφορίες μας λένε ότι από το 2019 έως σήμερα ο κ. Αλέξανδρος Μπεκίρης φέρεται να  έχει εισπράξει από τον ΟΛΠΑ περί τις 120.000 ευρώ. Ειδικότερα φέρεται να έχει λάβει το 2019 : 1.280 ευρώ, το 2020: 18.000 ευρώ, το 2021:19.000 ευρώ, το 2022: 17.000 ευρώ, το 2023:18.000 ευρώ, το 2024: 18.000 ευρώ, το 2025: 16.500 ευρώ, και για το 2026 μέχρι σήμερα: 13.900 ευρώ.

Οι εισπράξεις έγιναν μέσω τιμολογίων που φαίνεται πως πληρώνονται μια φορά ανά 40 μέρες. Αν ισχύουν αυτά τα ποσά εγείρονται ερωτήματα αναφορικά με το ποιες υπηρεσίες προσέφερε ο κ. Μπεκίρης και πως κοστολογούνταν, από τη στιγμή που ο Οργανισμός διαθέτει νομική υπηρεσία.

Ο έτερος αδελφός, Κώστας Μπεκίρης, είχε τοποθετηθεί -λίγο πριν εκπνεύσει το 2019- νομικός σύμβουλος στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, έναντι μηνιαίας αμοιβής 2.200 ευρώ, θέση από την οποία παραιτήθηκε πέρυσι με την αλλαγή της προεδρίας στο ίδρυμα.

Δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Εδώ και δύο χρόνια φαίνεται να προσφέρει με ανάθεση τις νομικές του υπηρεσίες σε δικαστικές υποθέσεις της 6ης ΥΠΕ που εδρεύει στη Πάτρα και επικεφαλής της οποίας είναι ο Ηλίας Θεοδωρόπουλος , επιστήθιος φίλος του Μιχάλη Μπεκίρη. Εν προκειμένω και εδώ προκύπτουν τα ερωτήματα, ποιες υπηρεσίες προσφέρει ο κ. Κώστας Μπεκίρης και πως κοστολογούνται.

Ο κ. Κώστας Μπεκίρης όμως φαίνεται πως έχει επαφές και με το νοσοκομείο του Βόλου. Πώς; Γράψαμε τη Κυριακή, για δύο Πατρινούς που έχουν αναλάβει θέσεις στο νοσοκομείο του Βόλου. Διοικητής είναι ο πρώην επικεφαλής της ΝΟΔΕ Αχαϊας Ανδρέας Μαζαράκης και υπεύθυνος προστασίας προσωπικών δεδομένων ο δικηγόρος κ. Βασίλης Γαλανόπουλος, αμφότεροι στενοί φίλοι και στον κύκλο του Μιχάλη Μπεκίρη.

Ο κ. Γαλανόπουλος υπέγραψε σύμβαση με το νοσοκομείο Βόλου για τη διαχείριση σειράς δικαστικών θεμάτων που το αφορούσαν. Στην «ομάδα εργασίας» του κ. Γαλανόπουλου που αναλαμβάνει το έργο, φιγουράρει και το όνομα του κ. Κώστα Μπεκίρη.

Η σύμβαση του Βασίλη Γαλανόπουλου με το νοσοκομείο Βόλου στην οποία εμφανίζεται και ο κ. Κώστας Μπεκίρης.

Εν προκειμένω αναρωτιέται κανείς αν δεν δραστηριοποιούνται πλέον δικηγόροι στο Βόλο και χρειάστηκε να καταφύγει στη βοήθεια των εκ Πατρών νομικών.

Σε κάθε περίπτωση, αν ανατρέξει κάποιος στη Διαύγεια και προσμετρήσει τις αναθέσεις από Πάτρα -Βόλο αυτές αγγίζουν τα 200.000 ευρώ. Καθόλου άσχημα. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που έχει ενδιαφέρον.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Κώστας Μπεκίρης κατάφερε να διορίσει στη Βουλή τον αρχιτέκτονα-μηχανικό Αντώνη Λαδόπουλο. Λέγεται πως δεν θα το είχε καταφέρει χωρίς τη βοήθεια του αδελφού του Μιχάλη. Η πρόσληψη έλαβε χώρα το 2021.

Η πρόσληψη στη Βουλή του κ. Λαδόπουλου, κουνιάδου του Κώστα Μπεκίρη….

Ο κύκλος των φίλων και κουμπάρων

Πέραν αυτών έχει ενδιαφέρον να δει κανείς την πορεία του στενού κύκλου των αδελφών Μπεκίρη στην Πάτρα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κ. Κώστα Κωστάκο, επίσης δικηγόρο. Ο κ. Κωστάκος που διατηρεί τη θέση του τομεάρχη Δικαιοσύνης στην οργάνωση της ΝΔ στην Αχαΐα, φέρεται να έχει αναλάβει εργολαβικά όλες τις υποθέσεις του νοσοκομείου του Ρίου από το 2024, έναντι ποσού που φτάνει τις 130.000 ευρώ. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο κ. Κωστάκος τυγχάνει να είναι κουμπάρος του Αλέξανδρου Μπεκίρη.

Ενδιαφέρον προκαλεί και μια άλλη περίπτωση. Αυτή του αρχιτέκτονα Θεόδωρου Κεκάτου, ο οποίος φέρεται να έχει τοποθετηθεί ταυτόχρονα σε δύο θέσεις. Πιο συγκεκριμένα, από το τέλος του 2023 μέχρι το τέλος του 2027 έχει υπογράψει σύμβαση με το Ελληνικό Κτηματολόγιο, εισπράττοντας ετησίως το ποσό των 20.000 ευρώ συν ΦΠΑ.

Την ίδια ώρα όμως, από πέρυσι εμφανίζεται και ως μετακλητός υπάλληλος στη Διοίκηση της Αποκεντρωμένης Περιφέρειας Πελοποννήσου, Ηπείρου & Ιόνιων Νήσων. με έδρα στην Πάτρα και με μηνιαίο μισθό 1.500 ευρώ. Πώς γίνεται να βρίσκεται και στις δύο θέσεις ταυτόχρονα; Αξίζει και εδώ να αναφερθεί ότι ο κ. Κεκάτος τυγχάνει να είναι επίσης κουμπάρος του Αλέξανδρου Μπεκίρη.

Τα ονόματα των κ.κ. Κεκάτου και Τσίρη που φιγουράρουν στη σελίδα του γραμματέα της Αποκεντρωμένης.

Στην Αποκεντρωμένη Περιφέρεια ο κ. Κεκάτος θα βρει τον κ. Γιώργο Τσίρη, τον οποίο και αναφέραμε στην αρχή ως συνδαιτυμόνα του Μιχάλη Μπεκίρη. Δικηγόρος, μέλος στο Δ.Σ. του ΟΛΠΑ από το 2019, πλέον και υπάλληλος της Διοίκησης της Αποκεντρωμένης Περιφέρειας ο κ. Τσίρης με τις πληροφορίες να λένε ότι πήρε τη θέση έπειτα από παρέμβαση του επιστήθιου φίλου του, Μιχάλη Μπεκίρη.

Στους ανωτέρω θα προσθέσουμε και τον παιδικό φίλο του Μιχάλη Μπεκίρη, τον δικηγόρο Βασίλη Γαλανόπουλο. Έως σήμερα έχει αναλάβει δικαστικές υποθέσεις της 6ης ΥΠΕ, του νοσοκομείου Άγιος Ανδρέας, του νοσοκομείου Βόλου και του νοσοκομείου Καραμανδάνειο. Ανατρέχοντας στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ, το ποσό των απολαβών από τις αναθέσεις φαίνεται πως ξεπερνά τις 200.000 ευρώ.

Οι ενισχύσεις του 1,2 εκατ. ευρώ στις εταιρείες της συζύγου

Ο κ. Μιχάλης Μπεκίρης ως γνωστόν έχει κουμπαριά με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο τελευταίος τον πάντρεψε με την Ιωάννα Θανασούλια, η οποία προέρχεται από γνωστή οικογένεια του Αιγίου που ασχολείται με πλαστικά προϊόντα. Η ενασχόληση γίνεται μέσω δύο εταιρειών, της «Αχαϊκά Πλαστικά» και της Elviplas που είναι θυγατρική της. Η σύζυγος του Μπεκίρη, Ιωάννα Θανασούλια, διατηρεί νευραλγικές θέσεις στις δύο εταιρίες.

Μια αναζήτηση στις δημοσιευμένες αποφάσεις της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης αναδεικνύει κάτι ενδιαφέρον. Αφορά σε τρία επενδυτικά σχέδια του 2026 και στις δύο επιχειρήσεις της οικογένειας που στο σύνολό τους ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Oι ενισχύσεις των εταιρειών της συζύγου του κ. Μπεκίρη από την Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας.

Η πρώτη απόφαση, με αριθμό 1258/9.4.2026 και ΑΔΑ 6Α317ΛΒ-Ν0Δ, αφορά έργο των «Αχαϊκών Πλαστικών» για πολυμερικά φιλμ με αντιμικροβιακές ιδιότητες στη συσκευασία τροφίμων. Προϋπολογισμός 299.600 ευρώ, δημόσια ενίσχυση 224.700 ευρώ — δηλαδή 75% ενίσχυση από το κράτος.

Είκοσι ημέρες αργότερα, με την απόφαση 1455/29.4.2026 (ΑΔΑ 9ΧΦΨ7ΛΒ-ΟΒΘ), εγκρίνονται άλλες δύο πράξεις στο πρόγραμμα RIS3 της ίδιας Περιφέρειας: 500.000 ευρώ για τα «Αχαϊκά Πλαστικά» σε σχέδιο ενός εκατομμυρίου και 474.630 ευρώ για την ELVIPLAS σε σχέδιο 949.260 ευρώ.

Τέλος, πριν από ένα μήνα η Ειδική Δομή ΕΣΠΑ του Υπουργείου Παιδείας εξέδωσε την εντολή πληρωμής αρ. πρωτ. 6604/30.09.2026, ΑΔΑ ΨΘΡΔ46ΝΚΠΔ-7ΦΨ, υπέρ της θυγατρικής ELVIPLAS, για ποσό 85.341,83 ευρώ. Η πράξη αφορά ενδιάμεση καταβολή έως 56,89% στο πλαίσιο «Συμπράξεις Ερευνητικής Αριστείας» του Ταμείου Ανάκαμψης. Ο συνολικός προϋπολογισμός του συγκεκριμένου έργου είναι 150.000,02 ευρώ.

Αποτελέσματα

Έχει επίσης ενδιαφέρον να δει κανείς τα οικονομικά αποτελέσματα των δύο εταιρειών για το 2025. Η «Αχαϊκά Πλαστικά» εμφανίζει κύκλο εργασιών 10,35 εκατ. ευρώ, αλλά καθαρά κέρδη μόλις 91.894 ευρώ, ενώ τα αποθέματα αυξήθηκαν κατά 730.000 ευρώ παρά τη μείωση των πωλήσεων. Παράλληλα, τα ταμειακά διαθέσιμα μειώθηκαν κατά 1,08 εκατ. ευρώ και ο βραχυπρόθεσμος τραπεζικός δανεισμός αυξήθηκε σημαντικά. Αντίστοιχα, στην ELVIPLAS παρατηρείται μηδενισμός υποχρεώσεων 350.359 ευρώ προς συνδεδεμένα μέρη, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, ενώ παρά την αύξηση πωλήσεων κατά 49,9%, το μικτό περιθώριο κέρδους μειώθηκε.

Είναι αυτονόητο ότι οι συμβάσεις, οι αναθέσεις και οι δημόσιες ενισχύσεις που καταγράφονται στο παρόν ρεπορτάζ δεν συνιστούν αφ’ εαυτών παράνομες πράξεις, ούτε από τα στοιχεία που παρατίθενται τεκμηριώνεται παρανομία.

Ωστόσο, η συγκέντρωση τόσων επαγγελματικών και οικονομικών σχέσεων σε πρόσωπα που συνδέονται συγγενικά, φιλικά ή πολιτικά με έναν στενό συνεργάτη -και κουμπάρο- του πρωθυπουργού εγείρει εύλογα ερωτήματα διαφάνειας, αξιοκρατίας και ενδεχόμενης σύγκρουσης συμφερόντων. Ερωτήματα που δεν απαντώνται με την επίκληση της τυπικής νομιμότητας, αλλά απαιτούν συγκεκριμένες εξηγήσεις από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα.