Οι επιθέσεις έπληξαν επίσης τις λιμενικές υποδομές στην Οδησσό, το Τσερνομόρσκ και το Ιζμαήλ που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά και αποθήκευση στρατιωτικού φορτίου και καυσίμων, δήλωσε το Υπουργείο Άμυνας στη Μόσχα.

Η Ρωσία πραγματοποίησε πλήγματα υψηλής ακρίβειας σε ουκρανικές στρατιωτικοβιομηχανικές εγκαταστάσεις στο Κίεβο, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας στη Μόσχα.

Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε το Σάββατο, το υπουργείο ανέφερε ότι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν νυχτερινές επιδρομές στις εγκαταστάσεις της Aerodron στο Κίεβο, οι οποίες κατασκευάζουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV).

Οι επιδρομές έπληξαν επίσης τις εγκαταστάσεις του Fanplit, όπου συναρμολογούνται και αποθηκεύονται τα UAV Fire Point-2. Η τοποθεσία είχε μεταμφιεστεί σε εργοστάσιο κατασκευής κόντρα πλακέ και επίπλων για πολιτικούς, πρόσθεσε το υπουργείο.

Το Υπουργείο Άμυνας ανέφερε επίσης επιθέσεις στα λιμάνια Izmail, Chernomorsk και Yuzhny στην περιοχή της Οδησσού, περιγράφοντάς τα ως βασικούς κόμβους logistics που χρησιμοποιούνται από τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Οι στόχοι περιελάμβαναν εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων, αποθήκες στρατιωτικού φορτίου, χώρους αποθήκευσης όπλων και εξοπλισμού και λιμενικές υποδομές που χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη ουκρανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας, το μπαράζ επιθέσεων που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας πραγματοποιήθηκε σε απάντηση στις τρομοκρατικές επιθέσεις του Κιέβου εναντίον ρωσικών πολιτικών υποδομών.

Το Κίεβο έχει εντείνει τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και πολιτικούς στόχους εντός της Ρωσίας εν μέσω συνεχιζόμενων οπισθοδρομήσεων στο πεδίο της μάχης. Την περασμένη εβδομάδα, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε την απελευθέρωση του βασικού ουκρανικού προπυργίου Κονσταντίνοφκα στο βορειοδυτικό Ντονμπάς μετά από εβδομάδες σφοδρών μαχών, λέγοντας ότι η προέλαση άνοιξε τον δρόμο προς το συγκρότημα Σλαβιάνσκ-Κραματόρσκ - τις δύο τελευταίες μεγάλες πόλεις στην περιοχή που εξακολουθούν να κατέχονται από τις ουκρανικές δυνάμεις.

Πηγή: RT

Λερναία Υδρα το σκάνδαλο, δεν μπορεί να συγκαλυφθεί l Το φιάσκο με την άρνηση κλήσης των Δημητριάδη και Ντίλιαν για να καταθέσουν

Ασφυκτική γίνεται εκ νέου η πίεση στην κυβέρνηση για το σκάνδαλο των υποκλοπών μέσα από εξελίξεις με πολιτικό αποτύπωμα και δικαστική διάσταση, όσο κι αν το Μαξίμου επιμένει μονότονα να οχυρώνεται πίσω από εισαγγελικές διατάξεις που δύο φορές αρχειοθέτησαν την υπόθεση για την κρατική εμπλοκή.

Η αμηχανία της κυβέρνησης – ως έναν βαθμό ο αιφνιδιασμός από την παραμονή στη δημόσια σφαίρα ενός θέματος που τη φθείρει και αγγίζει ευθέως τα ζητήματα του κράτους δικαίου – αποκαλύπτεται από τα γεγονότα.

Πρώτον, η προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στον Αρειο Πάγο με αίτημα την «πλήρη διερεύνηση» της παγίδευσής του με το κακόβουλο λογισμικό Predator, οδήγησε το Μαξίμου όχι σε απαντήσεις αλλά σε απαξιωτικές αναφορές – η επίσημη κυβερνητική φωνή έκανε ακόμα και το σχόλιο ότι «έχει πάρα πολύ πλάκα η στάση κομμάτων και κάποιων πολιτικών». Από το περιβάλλον του Σαμαρά αφηνόταν ανοιχτό το ενδεχόμενο για νομικές ενέργειες το τελευταίο δίμηνο, από τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός, σηκώνοντας εμφατικά το σκάνδαλο από τη Βουλή, ζητούσε εξηγήσεις προσωπικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δεύτερον, η αγωγή που κατέθεσαν θύματα παρακολούθησης σηματοδοτεί το άνοιγμα νέου κύκλου εξελίξεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι με τις περιγραφές που υπάρχουν στο σημαντικό δικόγραφο, το οποίο υπογράφει ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, ανοίγει παράθυρο για ενδεχόμενη διερεύνηση του αδικήματος της κατασκοπείας.

Τρίτον, καταγράφονται αναταράξεις στο γαλάζιο παρασκήνιο (ενδεικτική η απροθυμία βουλευτών της ΝΔ να μετέχουν στην τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών) με την κυβέρνηση να δείχνει ότι δεν θέλει να ξαναπιάσει το ζήτημα. Εξού και η πάγια τακτική του «μπλόκου» κάθε αιτήματος, εργαλειοποιώντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αυτό έγινε τελευταία με την άρνηση να προσέλθουν στη Βουλή οι Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρης Δημητριάδης.

Στο φόντο υπάρχουν δύο αριθμοί-κλειδιά, «153» και «270», που σηματοδοτούν τα επόμενα βήματα στη διερεύνηση της εμβληματικής υπόθεσης σε ποινικό και αστικό επίπεδο, ανεξάρτητα από τις όποιες αποφάσεις καλείται να λάβει στο επόμενο διάστημα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Μπακέλας. Διότι σε 153 ημέρες προσδιορίστηκε να ξεκινήσει – εκτός απροόπτου στις 11 Δεκεμβρίου 2026 – η δευτεροβάθμια δίκη (Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας) για τους τέσσερις πρωτόδικα καταδικασμένους επιχειρηματίες. Τότε θα ξαναμπούν όλα τα δεδομένα στον «φακό» της ποινικής δικαιοσύνης.

Και σε 270 μέρες, προσδιορίστηκε να συζητηθεί στο Πολυμελές Πρωτοδικείο η αγωγή που κατέθεσαν τα πρώτα οκτώ θύματα παρακολούθησης, διεκδικώντας από 13 φυσικά πρόσωπα αποζημίωση 7,6 εκατ. Πληροφορίες θέλουν να ακολουθούν και άλλες ανάλογες ενέργειες.

Οι ΗΠΑ συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν στο Ιράν τη συνταγή που επέλεξαν στο Ιράκ και στη Συρία και προσπαθούν να βαφτίσουν έναν συμβιβασμό σαν παράδοση άνευ όρων.

Εάν οι ΗΠΑ μπορούσαν, θα είχαν ανατρέψει το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη και θα είχαν ενισχύσει τους αποσχιστικούς μειονοτικούς εθνικισμούς ως πολιορκητικό κριό κατά της κεντρικής κυβέρνησης.

Τα παιχνίδια για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ είναι παιχνίδια με τη φωτιά, καθώς η Τεχεράνη πιστεύει ότι εδώ και έναν χρόνο έχει στείλει σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον για την ανθεκτικότητά της σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, ο οποίος ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ενεργειακή και οικονομική κρίση.

Το ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική για τις ΗΠΑ από έναν συμβιβασμό με το Ιράν το γνωρίζει πολύ καλά ο Τραμπ, με την ουσία του προβλήματος να είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της αποκλιμάκωσης της σύγκρουσης. Ο Τραμπ ακύρωσε τη συμφωνία του Ομπάμα με την Τεχεράνη για να καταλήξει σήμερα να έχει αποδεχτεί απαιτήσεις της ιρανικής πλευράς που ο προκάτοχός του είχε απορρίψει.

Ο Τραμπ ξέρει πολύ καλά ότι την επόμενη μέρα της υπογραφής συνολικής συμφωνίας με το Ιράν θα υπάρξει συνολική αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ στην Αραβική χερσόνησο. Σχεδόν ταυτόχρονα με την προσέγγιση του Ομπάμα με το Ιράν είχε αρχίσει να καταγράφεται μια στρατηγικών διαστάσεων κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στις ΗΠΑ από τη μια μεριά και τη Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της από την άλλη.

Οι ΗΠΑ πίεζαν το Ριάντ να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου για να συμπιεστούν οι τιμές προς τα κάτω και να μειωθούν τα πετρελαϊκά εισοδήματα της Μόσχας. Παρά την πίεση των ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία όχι μόνο δεν πειθάρχησε, αλλά προσέγγισε τη Ρωσία. Ετσι, η προσέγγιση ΗΠΑ – Ιράν συνέπεσε με την προσέγγιση Ριάντ – Μόσχας. Η συμμαχία ΗΠΑ – Σαουδικής Αραβίας που υπογράφτηκε τον Φεβρουάριο του 1945 από τον Ρούζβελτ και τον Ιμπν Σαούντ συνοψιζόταν στη φράση «Πετρέλαιο έναντι ασφαλείας».

Η επίθεση κατά του Ιράν υποθηκεύει τη στενή ειδική σχέση που θεμελίωσαν πριν από ογδόντα χρόνια οι ΗΠΑ και σήμερα αγωνίζονται να διαφυλάξουν εγκλωβισμένες στην παγίδα της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Η ειδική σχέση υπογράφτηκε αμέσως μετά τη Γιάλτα, με τον Ρούζββελτ να μεταβαίνει απευθείας σε αμερικανικό πολεμικό πλοίο στην Ερυθρά Θάλασσα.

Οι ΗΠΑ συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν στο Ιράν τη συνταγή που επέλεξαν στο Ιράκ και στη Συρία και προσπαθούν να βαφτίσουν έναν συμβιβασμό σαν παράδοση άνευ όρων. Η δαιμονοποίηση του Ιράν μετά το 1979 εμπόδισε τις ΗΠΑ να καταλάβουν ότι μισό αιώνα μετά έχουν απέναντί τους μια άλλη χώρα.

Πηγή: efsyn

Ο αδωνισμός, τελευταίο στάδιο του μητσοτακισμού. Αντί για τα μπερεκέτια του Ελλάδα 2.0 στα μερεμέτια του Τσίπρας 0.0.

Tα κύματα δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα δεν εξασφαλίζουν απαραίτητα και κύρος στα ευρήματά τους. Ο πληθωρισμός ερευνών, η σύνδεση πολλών εταιρειών με την κυβέρνηση και τα δημόσια ταμεία, η αποτυχία των προβλέψεων σε αρκετές περιπτώσεις –για παράδειγμα στο δημοψήφισμα του 2015, αλλά και στις εκλογές του 2023– έχουν καταστήσει τις δημοσκοπήσεις κάπως σαν τα δελτία καιρού άλλων εποχών.

Όλοι τις διαβάζουν, πολλοί τις συζητούν, αλλά οι περισσότεροι έχουν τις επιφυλάξεις τους. Πολύ περισσότερο όταν «θεσμικά» κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ τελευταία και ο ΣΥΡΙΖΑ παλιότερα, έχουν συμβολή σε αυτό, αμφισβητώντας, κάποτε μάλιστα και έντονα, τα δημοσκοπικά ευρήματα. Όταν φυσικά αυτά έρχονται σε αντίθεση με τη στρατηγική και τις προσδοκίες τους.

Όπως και να ’χει όμως, όλα τα κόμματα, με εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ, κινούνται προεκλογικά και επικοινωνιακά με βάση τα δημοσκοπικά ευρήματα. Σίγουρα με βάση τα ευρήματα που επιβεβαιώνει η επανάληψή τους σε όλες ή τις περισσότερες μετρήσεις. Σήμερα, για να προσγειωθούμε στα δεδομένα, καταγράφεται με εκνευριστική για την κυβέρνηση επιμονή, η δυσαρέσκεια της μεγάλης πλειοψηφίας για τους όρους επιβίωσής της. Η αποδοκιμασία για το ήθος διακυβέρνησης της Ν.Δ. Η ολέθρια επίδραση της ακρίβειας και των σκανδάλων στις δημοσκοπικές της επιδόσεις. Η ταπείνωσή της σε ποσοστά μεταξύ 23% και 25%, χωρίς φυσικά την εκτίμηση της παρηγοριάς, που αποκαλείται «εκτίμηση ψήφου». Και η επίσης εκνευριστική σταθεροποίηση στη δεύτερη θέση της ΕΛΑΣ, ακόμα και με μονοψήφια διαφορά.