ενημέρωση 3:30, 7 November, 2026

Όταν όλοι σε αμφισβητούν, γέλα και απόδειξέ τους ότι έκαναν λάθος – Η ιστορία της Raye

Έπειτα από χρόνια περιορισμών στη μουσική της καριέρα, η Raye κατέκτησε το Mercury Prize με ένα άλμπουμ που ξεπερνά τα όρια της ποπ και αναδεικνύει τη σημασία της γυναικείας καλλιτεχνικής αυτονομίας

Σε μια εποχή που το streaming έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε μουσική, η Raye επιμένει σε κάτι που μοιάζει σχεδόν αντισυμβατικό: στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ, με αρχή, μέση και τέλος. Όχι μιας συλλογής τραγουδιών σχεδιασμένων να γίνουν επιτυχίες στις ψηφιακές πλατφόρμες, αλλά ενός έργου που αφηγείται μια ιστορία και απαιτεί την προσοχή του ακροατή.

Αυτή ακριβώς η προσέγγιση βρίσκεται στο επίκεντρο του This Music May Contain Hope, του δεύτερου άλμπουμ της Βρετανίδας τραγουδίστριας, που απέσπασε το Mercury Prize 2026.

Σε ανάλυσή της στο The Conversation, η Εύα Ντίτερε, υποψήφια διδάκτορας με αντικείμενο το φύλο και τη δημοφιλή μουσική στο Πανεπιστήμιο Κίνγκστον, εξετάζει πώς η Raye αξιοποίησε τη δημιουργική ανεξαρτησία της για να παρουσιάσει ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα της σύγχρονης ποπ.

Για την ερευνήτρια, η σημασία του άλμπουμ δεν περιορίζεται στη μουσική του ποιότητα. Συνδέεται με ένα ευρύτερο ζήτημα: το δικαίωμα των γυναικών καλλιτεχνών να καθορίζουν οι ίδιες το περιεχόμενο, την αισθητική και την κατεύθυνση της δουλειάς τους.

Επτά χρόνια αναμονής και μια καθοριστική ρήξη

Η ιστορία της Raye δεν είναι εκείνη μιας τραγουδίστριας που γνώρισε ξαφνικά την επιτυχία.

Για επτά χρόνια προσπαθούσε να πείσει την προηγούμενη δισκογραφική της εταιρεία να της επιτρέψει να κυκλοφορήσει το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ. Η επιθυμία της, ωστόσο, δεν πραγματοποιήθηκε όσο βρισκόταν υπό τον έλεγχο της εταιρείας.

Το 2023, έχοντας πλέον ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία, κυκλοφόρησε το My 21st Century Blues. Τρία χρόνια αργότερα, η καλλιτεχνική της επιμονή επιβραβεύτηκε με το Mercury Prize για το This Music May Contain Hope.

«Το γεγονός ότι μπορώ έστω και να δημιουργήσω ένα άλμπουμ είναι ένα προνόμιο που δεν θα θεωρήσω ποτέ δεδομένο», έγραψε η ίδια στο Instagram, δημοσιεύοντας μια φωτογραφία με το βραβείο της από την τελετή απονομής στο Νιούκαστλ, στις 22 Οκτωβρίου.

Η δήλωσή της αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι για χρόνια η δημιουργία ενός προσωπικού άλμπουμ αποτελούσε για εκείνη περισσότερο διεκδίκηση παρά αυτονόητο επαγγελματικό δικαίωμα.

Ένα άλμπουμ που θυμίζει κινηματογραφική παραγωγή

Το This Music May Contain Hope διαρκεί μία ώρα και 13 λεπτά και περιλαμβάνει 17 τραγούδια. Η Raye κινείται ανάμεσα στην τζαζ, τη σόουλ, το R&B, το σουίνγκ και τη συμφωνική μουσική, δημιουργώντας έναν ήχο που παραπέμπει άλλοτε στο παλιό Χόλιγουντ και άλλοτε σε σύγχρονες κινηματογραφικές παραγωγές.

Η συνεργασία της με τον Χανς Τσίμερ στο Click Clack Symphony αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της φιλοδοξίας. Η μουσική αποκτά κινηματογραφικές διαστάσεις, με την ορχήστρα να ενισχύει τη συναισθηματική ένταση του τραγουδιού.

Σύμφωνα με τη Ντίτερε, η Raye λειτουργεί περισσότερο ως καλλιτεχνική διευθύντρια παρά αποκλειστικά ως ερμηνεύτρια. Έχει τον έλεγχο της συνολικής αισθητικής του έργου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παραγνωρίζει τη συμβολή των συνεργατών της.

Αντίθετα, φροντίζει να τους αναδεικνύει. Στο Goodbye Henry παρουσιάζει με συγκίνηση τον θρύλο της σόουλ Αλ Γκριν, ενώ στο τέλος του I Hate The Way I Look Today απευθύνεται στους μουσικούς της λέγοντας: «Εντάξει, παιδιά, πηγαίνετε τώρα να πιείτε ένα τσάι».

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το εξάλεπτο Fin, το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, στο οποίο αναφέρει ονομαστικά όλους όσοι συνέβαλαν στη δημιουργία του.

Πρόκειται για μια ασυνήθιστη επιλογή σε μια μουσική βιομηχανία όπου τα ονόματα των δημιουργικών συνεργατών συχνά περνούν απαρατήρητα.

Όταν η προσωπική εξομολόγηση συναντά τη θεατρικότητα

Ένα από τα στοιχεία που διατρέχουν το άλμπουμ είναι η αντίθεση ανάμεσα στη μουσική μεγαλοπρέπεια και την προσωπική ευαλωτότητα.

Στο I Hate The Way I Look Today, για παράδειγμα, η Raye μιλά ανοιχτά για τη δύσκολη σχέση με την εικόνα του σώματός της, ενώ η μουσική παραπέμπει στη λάμψη των μεγάλων ορχηστρών του παλιού Χόλιγουντ.

Στο The WhatsApp Shakespeare, το σύγχρονο R&B συναντά το γρήγορο σουίνγκ, πριν η ενορχήστρωση αποκτήσει την ατμόσφαιρα μιας ταινίας του Τζέιμς Μποντ και καταλήξει σε ένα σκοτεινό, σχεδόν στοιχειωτικό φινάλε.

Η Ντίτερε υποστηρίζει ότι αυτές οι αντιθέσεις αποκαλύπτουν τόσο τις μουσικές επιρροές της Raye όσο και την ικανότητά της να μετασχηματίζει παλαιότερες μουσικές παραδόσεις σε κάτι σύγχρονο, χωρίς να εγκλωβίζεται στη νοσταλγία.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τη φωνή της. Η τραγουδίστρια περνά από οπερατικές κορυφώσεις σε αυτοσχεδιασμούς της σόουλ και από θεατρικές ερμηνείες σε σχεδόν καθημερινές, προφορικές αφηγήσεις.

Αυτή η τάση της να μιλά εκτενώς ανάμεσα στα τραγούδια έχει προκαλέσει επικρίσεις στις ζωντανές εμφανίσεις της, με ορισμένους κριτικούς να θεωρούν ότι μοιράζεται υπερβολικά πολλές προσωπικές λεπτομέρειες.

Στον δίσκο, όμως, οι αφηγήσεις αυτές αποκτούν διαφορετική λειτουργία.

Στο Beware.. The South London Lover Boy, η Raye προειδοποιεί τον ακροατή για τον άνδρα που βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας, υιοθετώντας τον ρόλο μιας θεατρικής αφηγήτριας.

Αντίστοιχα, στο Nightingale Lane προετοιμάζει το κοινό για μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση: «Αυτό είναι ένα τραγούδι για τη μεγαλύτερη ερωτική απογοήτευση που έχω βιώσει ποτέ».

Η Ντίτερε παραλληλίζει αυτή την τεχνική με εκείνη της κεντρικής ηρωίδας της σειράς Fleabag, η οποία σπάει τον τέταρτο τοίχο και απευθύνεται απευθείας στο κοινό.

Με αυτόν τον τρόπο, η Raye καταργεί την απόσταση ανάμεσα στην ερμηνεύτρια και τον ακροατή, δημιουργώντας μια αίσθηση προσωπικής επικοινωνίας.

Και παρότι τα τραγούδια της αντλούν υλικό από τις δικές της εμπειρίες, δεν περιορίζονται σε αυτές. Στο Happier Times Ahead, για παράδειγμα, στρέφεται προς τον ακροατή με μια υπόσχεση αισιοδοξίας: «Κράτα γερά μέχρι να έρθουν πιο ευτυχισμένες μέρες, εντάξει, αγάπη μου;».

Η υπερβολή ως έκφραση ελευθερίας

Δεν έχουν υποδεχθεί όλοι οι μουσικοκριτικοί το άλμπουμ με τον ίδιο ενθουσιασμό.

Ορισμένοι το έχουν χαρακτηρίσει υπερφορτωμένο με μουσικές ιδέες, υπερβολικά φιλόδοξο και κατά στιγμές χαοτικό.

Η Ντίτερε, ωστόσο, προτείνει μια διαφορετική ανάγνωση. Εκεί όπου κάποιοι εντοπίζουν υπερβολή, η ίδια βλέπει μια καλλιτέχνιδα που αξιοποιεί χωρίς περιορισμούς την ελευθερία την οποία στερήθηκε επί χρόνια.

Το γεγονός ότι η Raye επιλέγει μεγάλες ενορχηστρώσεις, διαφορετικά μουσικά είδη, εκτενείς αφηγήσεις και προσωπικές εξομολογήσεις δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη έλλειψης καλλιτεχνικής πειθαρχίας. Μπορεί, αντίθετα, να ερμηνευθεί ως συνειδητή άρνηση να περιορίσει τις δημιουργικές της φιλοδοξίες προκειμένου να ανταποκριθεί στις συμβάσεις της εμπορικής ποπ.

Από τη Beyoncé στη Rosalía: Οι γυναίκες διεκδικούν τον έλεγχο της μουσικής τους

Η περίπτωση της Raye, σύμφωνα με την ανάλυση του The Conversation, εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες γυναίκες καλλιτέχνιδες δημιουργούν φιλόδοξα άλμπουμ με ισχυρή αφηγηματική ταυτότητα, αναλαμβάνοντας οι ίδιες τον έλεγχο του καλλιτεχνικού τους οράματος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Cowboy Carter της Beyoncé, που τιμήθηκε με Grammy το 2025 και επιχείρησε να αναδείξει την ιστορική συμβολή των μαύρων γυναικών στη μουσική κάντρι.

Αντίστοιχα, η Rosalía, με το Lux, δημιούργησε ένα έργο γύρω από τη γυναικεία θεϊκότητα, ερμηνεύοντας τραγούδια σε 13 διαφορετικές γλώσσες.

Αυτό που συνδέει τις τρεις καλλιτέχνιδες δεν είναι ένα κοινό μουσικό ύφος, αλλά η διεκδίκηση του δικαιώματος να δημιουργούν σύνθετους μουσικούς κόσμους, χωρίς να περιορίζονται στον παραδοσιακό ρόλο της τραγουδίστριας που απλώς ερμηνεύει τραγούδια άλλων.

Για τη Raye, η κατάκτηση του Mercury Prize αποτελεί επομένως κάτι περισσότερο από μια σημαντική επαγγελματική διάκριση.

Είναι η αναγνώριση μιας δημιουργικής πορείας που ξεκίνησε με την προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο της μουσικής της και κατέληξε σε ένα άλμπουμ το οποίο φέρει, από την αρχή μέχρι το τέλος, τη δική της καλλιτεχνική υπογραφή.

«Snoop» - Η Σίνθια Ερίβο υποδύεται τη μητέρα του Τουπάκ Σακούρ στη νέα ταινία για τον Snoop Dogg

Η Universal προγραμματίζει το ντεμπούτο της ταινίας για τον Snoop Dogg στις αίθουσες στις 6 Αυγούστου 2027.

Η Σίνθια Ερίβο εντάχθηκε στο καστ της νέας ταινίας για τη ζωή και την καριέρα του Snoop Dogg από την Universal, όπου θα υποδυθεί τη μητέρα του αείμνηστου ράπερ Τούπακ Σακούρ, Αφένι.

Ο Τζόναθαν Ντέιβις θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της φιλόδοξης παραγωγής με τίτλο «Snoop», η οποία περιγράφεται ως η «απόλυτη βιογραφία του μεγιστάνα και θρύλου της ψυχαγωγίας».

Ποιοι πλαισιώνουν το καστ

Η βραβευμένη με Tony, Grammy και Emmy σταρ, πλαισιώνει ένα λαμπερό καστ, το οποίο περιλαμβάνει τους Μάιλς Μπούλοκ, Λόρεν Λόντον, Κάμρον Τζόουνς, ‘Αλγκι Σμιθ, Τρε Χέιλ, Λάια Ντιλεόν Χέις, Όλι Σόλοταν, Κόρεϊ Σαμπανιέ και Τζόνικα Μπουθ.

Σύμφωνα με το Variety, η Αφένι Σακούρ που έφυγε από τη ζωή το 2016, ήταν μέλος του κινήματος των Μαύρων Πανθήρων.

Γεννημένη στη Βόρεια Καρολίνα ως ‘Αλις Φέι Γουίλιαμς, το 1947 μετακόμισε στο Μπρονξ με τη μητέρα της, σε ηλικία 11 ετών. Εντάχθηκε στους Μαύρους Πάνθηρες αφού άκουσε την ομιλία του Μπόμπι Σιλ (Bobby Seale) το 1968 και λίγο αργότερα παντρεύτηκε το μέλος της οργάνωσης, Λουμούμπα Σακούρ.

Ο Κρεγκ Μπρούερ υπογράφει τη σκηνοθεσία έχοντας επιμεληθεί το σενάριο, βασισμένος στο αρχικό του Τζο Ρόμπερτ Κόουλ.

Ο Snoop Dogg στην παραγωγή της ταινίας

η οποία θα περιλαμβάνει μουσική από τον πλούσιο κατάλογό του, μαζί με τους Μπράιαν Γκρέιζερ της Imagine Entertainment, ‘Αλαν Μάντελμπαουμ και την πρόεδρο της Death Row Pictures, Σάρα Ρεμέικερ.

Το «Snoop» είναι το πρώτο πρότζεκτ στο πλαίσιο της συμφωνίας της Death Row Pictures με την NBCUniversal Entertainment and Studios.

Παράλληλα, η Eρίβο πρωταγωνιστεί έχοντας και χρέη παραγωγού στην κινηματογραφική μεταφορά του «Prima Facie» η οποία έκανε την επίσημη πρεμιέρα της στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

Θα συμμετάσχει επίσης στην ταινία «Children of Blood and Bone» της Τζίνα-Πρινς Μπάιθγουντ, μαζί με τους Βαϊόλα Ντέιβις, Τσιούετελ Έτζιοφορ, Ίντρις Έλμπα και Ρετζίνα Κινγκ.

ΕΛΑΣ - Κάθε φορά που σκαρφαλώνει ο πληθωρισμός ο Μητσοτάκης ανακαλύπτει ξανά το 2015

Στη σέντρα βγάζει για μία ακόμη φορά την κυβέρνηση η ΕΛΑΣ τονίζοντας ότι την ώρα που «ο πληθωρισμός έφτασε το 5,6% και οι λογαριασμοί φουσκώνουν, ο αρχιερέας της διαφθοράς θυμήθηκε τους ποινικούς κώδικες για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη»

Νέα επίθεση στην κυβέρνηση εξαπέλυσε η ΕΛΑΣ κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στα στοιχεία που ανακοινώθηκαν χθες και δείχνουν να εκτοξεύτηκε ο πληθωρισμός στο 5,6%.

«Κάθε φορά που σκαρφαλώνει ο πληθωρισμός, που η ακρίβεια συρρικνώνει και άλλο τα εισοδήματα, ο κ. Μητσοτάκης ανακαλύπτει ξανά το 2015» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΕΛΑΣ για να προσθέσει.

«Χθες ανακοινώθηκε ότι ο πληθωρισμός έφτασε το 5,6%. Οι πολίτες ασφυκτιούν. Το καλάθι αδειάζει, οι λογαριασμοί φουσκώνουν, η μέγγενη σφίγγει. Κι ο αρχιερέας της διαφθοράς θυμήθηκε τους ποινικούς κώδικες για να απροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Αντί για τα προβλήματα, λάσπη».

Ανεβάζοντας και άλλο τους τόνους η ΕΛΑΣ τονίζει: Του ζητήσαμε ονόματα. Δεν έχει. Του ζητήσαμε στοιχεία. Δεν έχει. Οι πολίτες δεν ξεγελιούνται πια. Ξέρουν τι τους πνίγει. Ξέρουν ποια κυβέρνηση τους πνίγει. Η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή και αλλαγή πολιτικής».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Πώς θα επηρεάσει Ιράν, Ισραήλ και Ουκρανία η σαρωτική ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές

Το Ιράν πανηγυρίζει, αλλά δεν διαθέτει καμία εγγύηση για ειρήνη - Πώς υποδέχθηκε το Ισραήλ την ανακοίνωση για μείωση της βοήθειας από τις ΗΠΑ - Η Ουκρανία στην αναμονή για έναν μετά-Τραμπ κόσμο

Τις συνέπειες που μπορεί να έχει η σαρωτική ήττα του Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ εξετάζει το CNN, σε ανάλυσή του.

Ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι οι αυξήσεις των τιμών που προκλήθηκαν από τον πόλεμο έπαιξαν κάποιο ρόλο

Σύμφωνα με το αμερικανικό μέσο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει αφιερώσει σχεδόν δύο χρόνια ανατρέποντας ό,τι ίσχυε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική για δεκαετίες (σ.σ. αν και προκάτοχοί του έχουν κάνει παρόμοιες ενέργειες με τον ίδιο), προκαλώντας ανησυχία τόσο στους συμμάχους όσο και στους αντιπάλους του.

Τώρα, και οι δύο πλευρές παρακολουθούν με ενδιαφέρον για να δουν πώς η εκλογική ήττα θα επηρεάσει τις ενέργειές του στο εξωτερικό.

Για το Ιράν, το Ισραήλ και την Ουκρανία, το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ το ποιος θα ελέγχει το Κογκρέσο.

Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να επηρεάσει το αν ο Τραμπ θα επιδιώξει μια συμφωνία με την Τεχεράνη ή συνέχιση του πολέμου, τον βαθμό στον οποίο θα μειωθεί η μακροχρόνια υποστήριξη της Ουάσινγκτον προς το Ισραήλ, καθώς και το πόσο έντονα θα πιέσει το Κίεβο να αποδεχτεί τους όρους για τον τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας.

Οι Δημοκρατικοί θα διαθέτουν νέα εργαλεία για να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ.

Ωστόσο, ο ίδιος εξακολουθεί να έχει σημαντική ελευθερία κινήσεων στο εξωτερικό, αφήνοντας τους ηγέτες του κόσμου με ένα ερώτημα: Η ήττα θα τον κάνει πιο πρόθυμο να συμβιβαστεί ή πιο αποφασισμένο να επιβάλει τη θέλησή του;

Το Ιράν πανηγυρίζει, αλλά δεν διαθέτει καμία εγγύηση για ειρήνη

Το Ιράν πανηγυρίζει για την ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά προετοιμάζεται για ό,τι θα ακολουθήσει: μια πιθανή νέα αμερικανική επίθεση ή μια νέα προσπάθεια για τη σύναψη συμφωνίας.

Ο Τραμπ παραδέχτηκε σε τηλεφωνική συνομιλία με το Fox News ότι ο πόλεμος στο Ιράν ήταν εν μέρει υπεύθυνος για τις ήττες των Ρεπουμπλικανών, αλλά ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς ήταν πιο σαφής, αναφέροντας σε μια εκτενή ανάρτηση στο X την Τετάρτη ότι «ο λόγος που χάσαμε είναι ο πόλεμος».

Μετά από οκτώ μήνες κατά τους οποίους έπληξε τις οικονομικές αρτηρίες της περιοχής, με στόχο να στρέψει τους Αμερικανούς ψηφοφόρους εναντίον του πολέμου, η Τεχεράνη χαιρέτισε την ήττα των Ρεπουμπλικανών ως δημόσια καταδίκη του πολέμου.

Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι οι αυξήσεις των τιμών που προκλήθηκαν από τον πόλεμο έπαιξαν κάποιο ρόλο.

«Αν η κυβέρνηση των ΗΠΑ προδώσει τη βούληση του λαού της για να εξυπηρετήσει διεθνείς χρηματοδότες και εκβιαστές, θα διαπιστώσει ότι το ‘ΟΧΙ’ μας συνοδεύεται από έναν εφιάλτη», έγραψε στο X ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, ο οποίος ηγήθηκε των διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ.

Η Τεχεράνη δεν ποντάρει σε αλλαγή πορείας από την πλευρά της Ουάσινγκτον.

Ο ανώτατος ηγέτης Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δήλωσε ότι όποιος πιστεύει ότι τα αποτελέσματα θα αλλάξουν την αμερικανική πολιτική «κάνει μεγάλο λάθος», ενώ αξιωματούχοι αναφέρουν ότι η στρατηγική του Ιράν δεν εξαρτάται από τις αμερικανικές εκλογές, καθώς η χώρα προετοιμάζεται για περαιτέρω πολεμικές ενέργειες, ενώ παράλληλα εντείνει τις διπλωματικές της προσπάθειες.

«Πολιτικό βάρος» για τον Αμερικανό πρόεδρο ο πόλεμος

«Ο πόλεμος στο Ιράν έχει γίνει ένα πολιτικό βάρος για τον ίδιο, αφήνοντάς τον (σ.σ. Τραμπ) μπροστά σε μια σκληρή επιλογή: είτε να συνάψει μια συμφωνία που θα του σώσει την τιμή και να κηρύξει νίκη, είτε να εντείνει τις στρατιωτικές του ενέργειες για να ανακτήσει την πρωτοβουλία», δήλωσε ο Αλί Βαέζ της International Crisis Group στο CNN.

«Ο κίνδυνος είναι ότι ένας πρόεδρος που έχει αποδυναμωθεί στις κάλπες μπορεί να επιδιώξει την αποκατάσταση της φήμης του στο πεδίο της μάχης», προειδοποίησε.

Η διπλωματία προσφέρει μια άλλη λύση. Οι διαπραγματεύσεις, που είχαν σταματήσει το καλοκαίρι, επανεκκίνησαν την περασμένη εβδομάδα, με την Τεχεράνη να στέλνει αξιωματούχους στους μεσολαβητές του Κατάρ, οι οποίοι διαβιβάζουν προτάσεις στην Ουάσινγκτον.

Πριν από την ψηφοφορία, το Ιράν προσφέρθηκε να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ εντός δύο ημερών, εφόσον ο Τραμπ δεχόταν τους επτά όρους του.

Η Σάναμ Βακίλ του Chatham House δήλωσε ότι η ηγεσία του Ιράν «ενδέχεται να αισθάνεται ότι δικαιώθηκε», αλλά αυτό «δεν λύνει απαραίτητα τα προβλήματά της».

Ο Τραμπ χρειάζεται μια διπλωματική νίκη, αλλά ίσως διστάζει να φανεί αδύναμος, είπε, ενώ η Τεχεράνη θα μπορούσε να εκλάβει την ήττα του ως ευκαιρία να απαιτήσει μεγαλύτερες παραχωρήσεις.

Η ίδια αναμένει εντατικοποίηση των διπλωματικών προσπαθειών παράλληλα με στρατιωτικές απειλές, με μια προσωρινή συμφωνία για τα Στενά του Ορμούζ να θεωρείται «πιο ρεαλιστική» από μια συνολική συμφωνία.

Για τη σχέση των ΗΠΑ και του Ισραήλ

Στο Τελ Αβίβ, η ανακοίνωση την ημέρα των εκλογών ότι ο Τραμπ θα διέκοπτε απότομα τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ προς το Ισραήλ αποτέλεσε την πρώτη έκπληξη.

Τα αποτελέσματα, με τους Δημοκρατικούς να κατακτούν τον έλεγχο του Κογκρέσου σε αυτό που έχει χαρακτηριστεί ως «μπλε τσουνάμι», αποτελούν πραγματική καταστροφή για το Ισραήλ, υποστηρίζει το CNN.

Η διακομματική υποστήριξη προς το Ισραήλ στις ΗΠΑ είχε ήδη αρχίσει να εξασθενεί, με πολλούς Δημοκρατικούς να εκφράζουν την οργή τους προς το Ισραήλ για τον αριθμό των θυμάτων στον πόλεμο της Γάζας και έναν αυξανόμενο αριθμό Ρεπουμπλικάνων να πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ του έχουν παράσχει υπερβολική υποστήριξη, προσθέτει το αμερικανικό μέσο.

«Το μόνο θέμα που συγκεντρώνει τη συναίνεση και των δύο κομμάτων αυτή τη στιγμή είναι η κριτική προς το Ισραήλ», δήλωσε ο Μάικλ Όρεν, πρώην πρέσβης του Ισραήλ στις ΗΠΑ.

«Αποτελεί βασικό άξονα για το Δημοκρατικό Κόμμα», είπε στο CNN. «Και αρχίζει να γίνεται βασικός άξονας και για μεγάλο μέρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος», πρόσθεσε.

Ο Όρεν δήλωσε ότι η διακοπή της αμερικανικής βοήθειας αποτελεί απλώς την αρχή μιας διαδικασίας που μόλις άρχισε να εξελίσσεται.

Ο ίδιος ανέφερε ότι είναι πιθανό οι ΗΠΑ να διακόψουν την ανταλλαγή πληροφοριών με το Ισραήλ, καθώς και την από κοινού ανάπτυξη κρίσιμων στρατιωτικών συστημάτων, όπως το περιβόητο σύστημα αεροπορικής άμυνας Iron Dome.

Ο Όρεν μίλησε και για το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, όπου τόσο οι Ρεπουμπλικανοί όσο και οι Δημοκρατικοί πρόεδροι έχουν προστατεύσει το Ισραήλ με το αμερικανικό βέτο.

Μπάνερ με τους Ντόναλντ Τραμπ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, Στιβ Γουίτκοφ και Τζέι Ντι Βανς καίγεται στο Ιράν αφού του έβαλαν φωτιά διαδηλωτές.

«Μόνο η κορυφή του παγόβουνου…»

Ο Γιαακόβ Κατζ, πρώην αρχισυντάκτης της Jerusalem Post προειδοποίησε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα μέτρα.

«Αυτό που ανακοίνωσε χθες ο Τραμπ σχετικά με τη στρατιωτική βοήθεια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου όσον αφορά τις αλλαγές που ενδέχεται να επέλθουν – οι πωλήσεις όπλων ενδέχεται να μπλοκαριστούν, θα προταθούν κυρώσεις και θα διακοπεί η χρηματοδότηση κοινών οικονομικών προγραμμάτων», ανέφερε στο X.

Το αντι-ισραηλινό κλίμα εντάθηκε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν, με τμήματα του αμερικανικού εκλογικού σώματος να θεωρούν τις κοινές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ ως έναν πόλεμο που ο Νετανιάχου «πούλησε» στον Τραμπ.

Ακόμη και τώρα, ο Νετανιάχου πιέζει για την επανάληψη των επιθέσεων κατά του Ιράν, κάτι που θα αναζωπυρώσει έναν πόλεμο ο οποίος οδήγησε σε αύξηση των τιμών της βενζίνης και του κόστους διαβίωσης και συνέβαλε στην καταστροφική επίδοση των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές, σημειώνει το CNN.

Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει επίσης αναταραχές στο εσωτερικό της χώρας. Στις εκλογές που διεξήχθησαν μία εβδομάδα πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, έχασε την πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο, αλλά ο κύριος αντίπαλός του, ο πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Γκάντι Άιζενκοτ δεν διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία και πιθανότατα θα χρειαστεί να συνεργαστεί με τα αραβικά κόμματα, με τους Άραβες να καταγράφουν ρεκόρ εκλογικής συμμετοχής.

Ο Γιαΐρ Γκολάν, ηγέτης των Δημοκρατικών, προειδοποίησε ότι το Ισραήλ «δεν έχει χρόνο για χάσιμο» προκειμένου να αντικαταστήσει τον Νετανιάχου και οδηγηθεί μακριά από τις κυρώσεις και την απομόνωση.

Η Ουκρανία περιμένει έναν μετά-Τραμπ κόσμο

Όσον αφορά το Κίεβο, η αντίδραση ήρθε πριν από τις εκλογές, σημειώνει το CNN.

Και την Τετάρτη επικρατούσε σχετική σιωπή.

Εδώ και εβδομάδες, η σχέση του Ουκρανού προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι με τον Τραμπ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

Ο Τραμπ απαίτησε την αντικατάσταση του Ζελένσκι, επιδίωξε ενεργειακές συμφωνίες προς όφελος της Ρωσίας και παρέμεινε αμέτοχος ενώ η εξάρτηση της Ουκρανίας από τις ΗΠΑ στον τομέα της τεχνολογίας και των πληροφοριών παρεμποδιζόταν ανεξήγητα.

Έτσι, το Κίεβο αναγκάστηκε να λάβει θέση από νωρίς: να περιμένει, με επείγοντα χαρακτήρα, έναν κόσμο μετά τον Τραμπ.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Και όταν ξημέρωσε την Τετάρτη, δεν υπήρξαν πολλά επίσημα σχόλια από το Κίεβο, με τον Ζελένσκι να φαίνεται ίσως ικανοποιημένος που τα memes με τον ίδιο —καθισμένο με μια μπύρα και ποπ κορν να παρακολουθεί την τηλεοπτική κάλυψη των ενδιάμεσων εκλογών— έκαναν τη δουλειά για λογαριασμό του, γράφει χαρακτηριστικά το CNN.

Ένας βοηθός του από το γραφείο του, ο Σεργκίι Κισλίτσια, δεσμεύτηκε στην ουκρανική τηλεόραση ότι η χώρα θα συνεχίσει να «αναπτύσσει γνήσιες, φυσιολογικές και σταθερές σχέσεις» με όποιον κι αν βρίσκεται στην εξουσία, θα επιδιώξει την απόκτηση πυραύλων Patriot και θα αντιμετωπίσει τόσο το νέο Κογκρέσο όσο και την πιθανή πληθώρα εκτελεστικών διαταγμάτων που ενδέχεται να προσπαθήσουν να το παρακάμψουν.

Δεν μπορεί όμως να κρυφτεί το γεγονός ότι ένας απογοητευμένος Τραμπ, καθώς και ο χρόνος που κυλά αργά αλλά ηχηρά για την κοσμοθεωρία και την προεδρία του, λειτουργούν υπέρ του Κιέβου, υποστηρίζει το CNN.

Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε ισχυριστεί ότι η ειρήνη ήταν εύκολο να επιτευχθεί, αλλά προχώρησε στην τιμωρία της Ουκρανίας επειδή δεν συμφώνησε με τις απαιτήσεις της Ρωσίας που είχε εισβάλει στα εδάφη της.

Ταπείνωσε, επέπληξε και, στη συνέχεια, κατά καιρούς συμφιλιώθηκε με τον Ζελένσκι, ενώ ο Ουκρανός πρόεδρος δεχόταν την υποστήριξη των Ευρωπαίων συμμάχων, οι οποίοι ήταν αποτροπιασμένοι από την κατάρρευση δεκαετιών συμμαχιών ασφαλείας, προσθέτει το CNN.

Υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που η Ουκρανία χρειάζεται να κάνουν ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Να παράσχουν όπλα, χρήματα και μια ευρύτερη διαβεβαίωση ότι βρίσκονται στο πλευρό της. Ωστόσο, το Κίεβο έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να βασιστεί στην Ουάσινγκτον, μετά από μήνες εχθρικών ενέργειων, σημειώνει το αμερικανικό μέσο.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα μειονέκτημα σε αυτή την πιεστική κατάσταση: το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εκτιμά ότι έχει πιθανώς ένα χρόνο για να επιδιώξει, με κάθε κόστος, το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στον πόλεμο που ο ίδιος επέλεξε, πριν οι εκλογές του 2028 επαναφέρουν τη ρεπουμπλικανική πολιτική στο πλευρό της Ουκρανίας.

Ο Πούτιν δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αξιοποιήσει τον φαινομενικά ισχυρό σύμμαχό του, τον Τραμπ, για να εξασφαλίσει κάποια αξιοσημείωτη νίκη στο πεδίο της μάχης, σημειώνει το CNN.

Ο Ρώσος πρόεδρος ίσως επιδιώξει να αλλάξει αυτή η κατάσταση, όσο ακόμα ο Τραμπ παραμένει στην προεδρία, αν και οι δυνατότητές του μειώνονται, καταλήγει το CNN.