Έχει ειπωθεί ότι πρώτο θύμα σε κάθε πόλεμο είναι η αλήθεια. Κι αυτή η διαπίστωση δεν έχει να κάνει μόνο με τα όσα ψέματα σκηνοθετούνται στον πόλεμο, τους κορμοράνους του Ιράκ, τη σκάλα του μετρό της Ρώμης κ.λπ.  Έχει να κάνει και με όσα λένε οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί του πολέμου για τα κίνητρα και τις προθέσεις τους. Με όσα λένε επίσης όσοι εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στις μάχες των μετόπισθεν.

Ο Μπάιντεν λέει ότι εμπλέκεται και επιβάλλει κυρώσεις γιατί η Ρωσία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο. Είναι σαν τον κατά συρροή δολοφόνο, που απαιτεί αυστηρή ποινή για έναν μιμητή του. Κι όταν τον ακούει ένας λογικός άνθρωπος, σκέφτεται ότι βασικά αυτό που τον ενοχλεί είναι ότι κι άλλος επιχειρεί να μπει στα ματωμένα χωράφια του. Αλίμονο αν όλοι προσπαθούσαν να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους. Αυτό είναι αμερικανικό προνόμιο!

Ο Μητσοτάκης, τέλος, έχει πάθει βαρύτατη Ουκρανία με το μάτι όχι τόσο στο Κίεβο όσο στην Αθήνα. Εξ ου και κήρυξε διαγωνισμό «ποιος μισεί περισσότερο τους Ρώσους» και απένειμε το χρυσό μετάλλιο στον εαυτό του. Και στον Τσίπρα το σκουριασμένο μετάλλιο Στάλιν.  Έτσι, με δυο λόγια, το ψέμα συνοδεύει το αίμα. Δεν βαριέσαι, όμως… Καλύτερα το ψέμα των δικών μας, από το αίμα των άλλων.

Πηγή: Αυγή

Τον Οκτώβριο του 1961, παραμονές εκλογών, επί εξουσίας εθνάρχη, ο 24χρονος Στέφανος Βελδεμίρης, μέλος της Νεολαίας της ΕΔΑ, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη, με δύο σφαίρες στο κεφάλι, ενώ έριχνε προεκλογικές προκηρύξεις από το πίσω κάθισμα ενός μισθωμένου ταξί. Η Χωροφυλακή έκρυψε ότι ο δολοφόνος ήταν χωροφύλακας και αυτό αποκαλύφθηκε μόνο μετά τις εκλογές. Από την ΕΔΑ, όχι από την αρμόδια Χωροφυλακή. Δικαιολογητικό του φόνου: εξοστρακισμός.

Τον Νοέμβριο του 1985, στις εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου, ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς δολοφονήθηκε από αστυνομικό. Τον πυροβόλησε ενώ έτρεχε να διαφύγει, αφού, κατά τους αστυνομικούς, είχε εκσφενδονίσει μολότοφ εναντίον τους. Αυτή τη φορά δικαιολογία ήταν η υπέρβαση των ορίων νόμιμης άμυνας εξαιτίας της ταραχής του δράστη. Για την Ιστορία, αφού καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ελαφρά ποινή με αναστολή, στον δεύτερο βαθμό αθωώθηκε.

Ο εξοστρακισμός επανήλθε με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Εδώ μάλιστα το «ελαφρυντικό», που υπέβοσκε σε άλλες περιπτώσεις, γράφτηκε στην ούγια. Ή πιο σωστά στην... Κούγια. Αποκλίνουσα συμπεριφορά του θύματος! Χαρακτηριστική για όλες τις περιπτώσεις που το αίμα χρωματίζει τις σχέσεις αστυνομίας - πολίτη. Διότι άμα είσαι Κορκονέας, σε έχουν στα ώπα-ώπα. Άμα είσαι φασίστας, σε έχουν στα ώπα-ώπα. Άμα είσαι «αποκλίνων», όλο και κάποιος αστυνομικός θα εξοστρακίσει πριν ρωτήσει.

Δεκάδες τέτοια παραδείγματα στο πέρασμα των δεκαετιών. Τελευταίο: Τον δολοφονημένο Νίκο Σαμπάνη τον εμφάνισαν ψευδώς ως οδηγό του μοιραίου αυτοκινήτου. Και τον φόνο του ως εξοστρακισμό, φυσικά. Η παράδοση δηλαδή συνεχίζεται. Η αστυνομία μπορεί με τη συνενοχή της πολιτικής ηγεσίας να συμπεριφέρεται σαν μαφία. Έχει δικαίωμα και στο αίμα και στο ψέμα. Που πάει να πει πως όταν με το καλό αναλάβει μια αποκλίνουσα κυβέρνηση, θα χρειαστεί πολλή δουλειά και αποφασιστικότητα για να αποκλίνουν επιτέλους οι «δυνάμεις της τάξεως» από αυτή την αιματηρή αταξία...

Πηγή: Αυγή